Banner

Lucy Love

23 februari 2011, Botanique

Matthieu Van Steenkiste - foto's: archief - 24 februari 2011

Sinds dit najaar is Lucy Love in thuisland Denemarken een ster. Bij ons loopt het zo'n vaart nog niet, maar een prettig enthousiaste Rotonde beloofde woensdagavond ook in dit land een mooie toekomst voor de kleine elektrorapster. En dat is niet meer dan terecht.

Weinig vrouwelijke rapsters durven het immers aan om in een genre waarin het testosteron in het rond spat, zo ostentatief aseksueel te zijn. Het toont ballen, en dat heeft ze ook. Geruggensteund door beatproducer Yo Akim spuwt ze haar venijnige rhymes in het rond, en vult ze zonder vrees het podium. Anderhalve meter hoog, slaagt ze er nog in om te domineren.

Ze heeft er dan ook het materiaal voor. Snedige elektrotracks die hunkeren naar de dansvloer, gelardeerd met teksten die ook nog ergens over mogen gaan. Het is materiaal dat club en chart kan bereiken, en dat is wat er gebeurde in Denemarken, waar single "Who You Are" het tot een hit schopte. Klaar om ook de Botanique te veroveren, wordt meteen dat kanonschot als opener gelost.

Het is een goeie zet, het laat meteen de Lucy Love 2.0 van het nieuwe album Kilo zien: melodieuzer, rijker van palet, poppier zonder goedkoop te worden. Na het kille minimalisme van debuut Superbillion is dit de switch naar kleurfilm. Al lijkt Love zelf er niet helemaal in te zitten. Je ziet dat het voor haar even werken is om in de show te komen -- we hebben haar al vuriger geweten, maar het publiek lijkt dat niet te storen: dat gaat al meteen voorzichtig uit zijn dak.

Met sneltreinvaart raast Love door de tracks van die nieuwe plaat. De diepe dubstepbassen van "Dirty Sleazy" beuken in de buik, terwijl de prettige ravesynths van "Monday" dan weer euforie oproepen. Jammer dat de achtergrondzang hier op band staat. Als die zo dominant is als in de strofes, dan stoort dat. Maar we willen daar niet moeilijk over doen als het dat maar is: dit is een act die nog aan het begin staat, en ongetwijfeld moet beknibbelen om in het buitenland te kunnen spelen.

Na een kostuumwissel komt Love dan toch helemaal los. "Poison" is de single die haar leerde zingen, en is ook vanavond het signaal voor het publiek om loos te gaan. Op dat moment weet je dat de rapster eindelijk in haar opzet is geslaagd: een feestje creëren. Het melodieuze refrein is een welkome aanvulling op de snedige raps en zorgt voor een eerste meezingmoment.

Het summum van Lucy Loves transformatie tot zangeres is echter "Thunder": een nummer dat vloeiend ingetogen stukken afwisselt met razendsnelle beats. Tussendoor mag de eighties electroknipoog "Daddy Was A DJ" -- altijd al een publieksfavoriet -- nog eens de sobere klank van haar eerste plaat oprakelen. "End Of Time", een verschroeiend snelle dancetrack, maakt de fuif compleet. Op de vloer voor het podium wordt niet meer stilgestaan.

Nog één -- na langdurig applaus afgedwongen -- bisnummer? De OK Formula- remix van "Who You Are" zet de tent nog eenmaal in de fik en dan is het alweer over. Lucy Love kwam, had even moeite om warm te draaien, maar overtuigde uiteindelijk toch in de eindsprint. Onze kop er af als ze tegen de zomer ook hier geen potten zal breken.

Lucy Love staat deze zomer op Les Ardentes.

E-mailadres Afdrukken
 
Lucy Love

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST