Banner

Perfume Genius

25 oktober 2010, Botanique

Chloë Nols - 27 oktober 2010

Mike Hadreas, het brein achter Perfume Genius, begint op Belgische bodem duidelijk voet aan grond te krijgen. Dat konden we de afgelopen maanden niet alleen afleiden uit een aantal lovende recensies over het debuutalbum “Learning”. Het werd vooral bij zijn verschijning in de Rotonde in de Botanique nog duidelijker. Hadreas, de naam alleen al klinkt als die van een Griekse god, werd er als een grootse avatar ontvangen. Op het moment dat hij een groet tot het publiek mompelde, barstte er een opvallend warm applaus los. Een minuut later, het Genie was aan het werk, hield iedereen in de zaal dan weer zijn adem in.

Het concept dat ons gisteren voorgesteld werd, draaide rond lo-fi en minimalisme. We zagen de eerder uitzonderlijke opstelling van twee jongemannen -- Hadreas had voor de gelegenheid zijn muzikale kompaan Alan Wyffels uitgenodigd -- die beiden schuchter en aarzelend achter hun elektrische piano’s heen en weer schoven. Ze zouden elkaars spiegelbeeld geweest kunnen zijn, ware het niet dat Hadreas steevast naar beneden keek, terwijl Wyffels boven onze hoofden in het ijle staarde.

Van de opstelling, over de muziek, tot het laatste zuchtje van Hadreas, alles bleef klein, intiem en eenvoudig, maar daarom niet minder aangrijpend. De singer-songwriter uit Seattle beschikt over een ontzettend mooie, lyrische stem, die klinkt alsof ze het op ieder moment kan begeven. Hadreas zong als een verlegen koorjongetje -- met zijstreep, schuchtere blik, opgetrokken schouders en al -- dat het besterft omdat het voor het eerst voor een publiek moet zingen. Niet alleen leek zijn adem regelmatig te stokken, Hadreas gebruikte ook een aparte frasering. Alsof hij zijn woorden op het moment zelf nog even wilde afwegen of wilde proeven, voor hij ze voorzichtig op de zaal losliet.

Wat we te horen kregen tussen de essentiële noten die vanuit het spaarzame pianowerk voortkwamen, waren aangrijpende verhalen over allerlei soorten misbruik en gebroken relaties. Perfume Genius schuwde geen enkel thema uit zijn getekende leven. Hoe lieflijker de melodie, hoe spookachtiger en rauwer de tekst. Hadreas speelde als een oprechte ziel zijn spookbeelden van zich af, op een rustige maar vastberaden manier, wat het geheel nog intrigerender maakte.

Vaak wist de singer-songwriter zich echter nog geen houding te geven. Hadreas was zodanig onder de indruk van het hele gebeuren -- hij speelde immers zijn eerste uitverkochte concert -- dat hij tussen zijn gehuil door af en toe een giechel liet ontsnappen.

Hoogtepunten van de set waren “Lookout, lookout”, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Mary Bell, die op elfjarige leeftijd twee jongetjes wurgde. Ook het geniale riedeltje met het rake “no one will answer your prayers/ until you take off that dress” uit “Learning” blijft hangen en is op zijn eigen manier zelfs een meezinger. Ten slotte nog grijpt vooral het onbehaaglijk eerlijke “Mr. Peterson”, over een seksueel misbruiker die van een wolkenkrabber springt, naar de keel.

Een zwak punt was echter dat de songs dikwijls te sterk op elkaar leken. Vaak meenden we dezelfde nummers te horen, met nauwelijks van elkaar verschillende muzikale sferen, zanglijnen of teksten. Dat viel vooral op wanneer Hadreas een aantal nummers na elkaar solo speelde. Gelukkig leek hij zelf te beseffen dat less meestal more is en rondde hij na een dik half uur zijn set af.

Een goede zet, want we vertrokken piekerend en diep onder de indruk huiswaarts. Steeds terugdenkend aan die stem, die inleving en de genialiteit van het feit dat zo’n minimalistische act een kans krijgt om gehoord te worden.

E-mailadres Afdrukken