Banner

WERCHTER 2010: Florence and The Machine

zaterdag 3 juli, Pyramid Marquee

(jp) - 07 juli 2010

U bent op Rock Werchter heus niet de enige zonder schoeisel, ook Florence Welch doet het blootsvoets. Samen met haar voeten ligt ook haar ziel bloot. Florence and The Machine snijdt vanavond weer door merg en been en duwt nu echt wel tegen de grote poort.

Welch is stilaan één van die artiesten met een tweede verblijf in België: op minder dan een jaar tijd doet ze met haar band voor de vierde keer ons land aan. De passage op Pukkelpop vorig jaar was een revelatie, de twee concerten in Botanique en Vooruit (meer dan) een bevestiging en dus mag de roodharige sirene haar vanavond opmaken voor een regelrechte triomftocht. De verzameling parels op Lungs ronselt niet alleen getormenteerde meisjesharten, maar een democratische doorsnede van de bezetters van dit Werchterse weiland. Dat zegt veel over de universele schoonheid van deze nog altijd enige plaat.

Vanaf de eerste noten van "Howl" kan het eigenlijk al niet meer mis gaan: het publiek is welwillender dan een lichtekooi die je 100 euro toeschuift, het geluid zit perfect en Welch zingt loepzuiver, met een stem die slechts hier en daar uit balans slaat door de tienkamp die ze al zwevend over het podium uitvoert. Geen stroeve pasjes of de voorzichtigheid van een ontmijningsdienst, maar een gescheurd zwart kleedje en de rode haren die in het rond walsen als een geutje Bardolino in een degustatieglas. We hadden eerlijk gezegd niet anders verwacht.

"Als Welch haar mond opentrekt, luister je", tekende onze (pn) op tijdens haar concert in de Oranjerie van Botanique dit voorjaar. Hier heeft ze vaak moeite om boven de menigte uit te komen, maar dankzij eenvoudige trucjes weet ze het publiek voor zich te winnen. Voor "Drumming Song" dirigeert ze speels het publiek met een drumstick en een heerlijk "Kiss With A Fist" wordt op simpel verzoek al springend aanhoord. Komt ook aan als een vuist: het daarop volgende succesverhaal "You Got The Love". De kleine publieksspelletjes verliezen zichzelf niet in overdaad, maar bieden de festivalganger een sobere afwisseling voor het alomtegenwoordige vuurwerk en geknal (vooral letterlijk dan) op het hoofdpodium.

En zo heeft Florence and The Machine, in deze Pyramid Marquee van 6000 mensen en nog eens zo veel omstaanders, het maximum gepuurd uit haar debuutplaat. Een hogere plaats op de affiche of grotere concerten, dat vraagt meer materiaal. Daar is de band dan ook mee bezig: halfweg de set wordt met "Strangeness & Charm" een nieuw nummer gespeeld. Dat de song overeind blijft tussen het prachtige "Cosmic Love" en "Dog Days Are Over" zegt genoeg. Laat die nieuwe plaat nu maar komen, al hebben we er geen enkel probleem mee dat "Rabbit Heart (Raise It Up)" dit beste uur van dag drie afsluit.

E-mailadres Afdrukken
 
WERCHTER 2010: Florence and The Machine

Advertentie
Advertentie
Banner

TEST