Banner

Lucy Love

12 mei 2010, Botanique

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Tim Broddin - Wannabes.be - 13 mei 2010

Veel te vaak word je als recensent geconfronteerd met groepen die verwachten dat het hen allemaal in de schoot wordt geworpen. Die een applaus maar vanzelfsprekend vinden. Niet zo Lucy Love die in de Orangerie van de Botanique ronduit verrast werd door de enthousiaste reacties op haar uitmuntende show.

Lucy Love heeft dat alles nochtans alleen maar aan zichzelf te danken. Zonder backing van een grote platenfirma, zonder hit die het allemaal wat makkelijker maakt, bouwt ze stukje voor stukje haar succes op, het publiek desnoods man per man en vrouw per vrouw veroverend. Het is een aanpak die geduld vraagt -- debuut Superbillion is in thuisland Denemarken al anderhalf jaar uit -- maar die loont. Wat je als luisteraar/concertbezoeker zelf ontdekt blijft je langer bij dan de zoveelste hype die je door de strot wordt geramd via alle mogelijke mediakanalen.

Ze verdient overigens veel meer aandacht dan ze krijgt, want Superbillion is een geweldige elektronische hiphopplaat die verrast door alle valkuilen van beide genres te vermijden. Geen zweverige instrumentals, geen slechte skits, gewoon tien puntige nummers die het beste uit twintig jaar elektronische dansmuziek samenbrengen in wat er resoluut voor kiest om een popplaat te zijn. Knoppenman Yo Akim is dan ook een veertigjarige veteraan die zich Afrika Bambaata herinnert, maar die ook nieuwere genres als dubstep heeft opgeslorpt. In zijn werk voor Lucy Love kneedt hij die invloeden tot een consistent en immer aanstekelijk geheel dat bij momenten aanleunt bij de vroege grime van Dizzee Rascal.

Koppel dat aan de artistieke focus van de rapster zelf, en je krijgt een show die met twee danseressen en een strakke zwart-witte inkleding het oog ook wat geeft. Gepaard aan de elektronische soundtrack, krijgt het geheel zelfs een licht futuristisch tintje. Niettemin is het de kleine half-Britse zelf die alle aandacht naar zich toetrekt met een gedreven performance. Van bij opener "I'm In Love With It" -- een ode aan muziek -- tot de wat overbodige remix die de set sluit, eist ze dwingend het publiek op, dat haar gretig toejuicht. Love is verrast en geniet zichtbaar wanneer single "No V.I.P." wordt meegezongen.

Regelmatig laat Love een iets te groot gat vallen tussen twee nummers. Een kostuumwissel, overleg met Yo Akim, of gewoon zonder reden: wat het ook is, het helpt niet om voor een goeie flow te zorgen. Maar dat is slechts een randbemerking, als ze meteen na zo'n stilte het leuke "Daddy Was A DJ" aanvat, een hilarische ode aan haar vader, een gerespecteerd platenruiter. Yo Akim, een man die haar vader had kunnen zijn, reageert gepast door ook zijn muziek met de nodige invloeden uit "black eighties disco" te kruiden.

Nieuwe nummers wijzen op een ietwat andere richting voor de toekomst. Net als Dizzee Rascal trekt Lucy Love resoluut de kaart van de dansvloer met opzwepende electroclash. "Bonkers" is het nog niet, maar het is duidelijk dat het beukender mag. Helemaal op punt stonden de tracks nog niet, maar het wekt in elk geval interesse op voor wat zal volgen. Hou Lucy Love in elk geval maar in de gaten: ze zal niet rusten tot ook u overtuigd bent.

E-mailadres Afdrukken
 
Lucy Love

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST