Banner

Flaming Lips

9 november 2009, AB

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Tim Broddin - 10 november 2009

Wat moet je doen als je voor de vierde keer een Flaming Lips-optreden moet bespreken, en je wéét dat je grotendeels opnieuw dezelfde show te zien zult krijgen? Bekijk het eens van de andere kant, dachten we, en voor één keer was uw man één van de dansende yetipakken aan de linkerkant van het podium.

Dat rekruteren van die dansers in gekke pakjes gebeurt immers maar wat lukraak, en uw man heeft geluk om aan de juiste kant van het podium te staan. Daar waar een roadie in oranje overall kandidaten kiest. Terwijl voorprogramma Stardeath And White Dwarfs zijn boeltje pakt, hijsen wij ons in een wit yetipak. Zo, nu zijn we lid van de "Furry Yeti’s", die links van het podium komen. Tegenover ons, aan de rechterkant van de band, komen vrouwelijke yeti’s.

En zo worden we deel van wat toch wel een stevige productie kan worden genoemd. Van aan de zijkant krijgen we een blik achter de schermen. De halve boog op het podium is een indrukwekkende constructie, de ballonnen hangen opgeblazen in een net, roadies lopen gedurig alles af en aan te slepen. Meer dan een concert, is dit een Las Vegas-show voor doe-het-zelvers; alles hangt aan elkaar met duct tape, lijkt lukraak aan elkaar gelast, maar niets geeft een krimp: van de zelfgeknutselde confettikanonnen tot de gitaar-met-plexiglazen bol: alles houdt stand.

Dit is dezelfde show die de groep nu al verschillende jaren brengt, we zeiden het al. Al zijn er nieuwigheden. De vulva waardoor de groepsleden opkomen, gaat pas mee sinds afgelopen festivalzomer, maar meteen daarna loopt Coyne gewoontegetrouw in zijn ballon over het publiek. En gaan de confettikanonnen bij opener "Race For The Prize" natuurlijk meteen in overdrive, terwijl Coyne niet meteen stemvast blijkt te zijn. Ook dat kennen we onderhand al, de man gaat nooit een prijs voor zang winnen. Furry Eddy’s zijnde, laten we dat echter niet aan ons hart komen en dansen we de ziel uit ons lijf. Verdomme, zo’n pak is warmer dan gedacht, en met dat masker op zien we eigenlijk nauwelijks iets. Oeps, daar lagen we bijna in de frontstage.

Mag het ons trouwens even van het hart dat u wat ons betreft een ongelofelijk tàm publiek was? Maar we begrijpen het. Dit was niet Flaming Lips in besten doen, dat is zelfs vanuit een yetipak te zien: Coyne’s legendarische enthousiasme lijkt vandaag wat getelefoneerd, de van positivisme bolstaande bindteksten wekken weinig begeestering en laten té grote gaten vallen tussen de nummers om het optreden echt op gang te krijgen. Zelfs "The Yeah Yeah Yeah Song" wordt maar matig meegescandeerd, zelfs al doet uw dienaar zijn uiterste best om van op het podium het voorbeeld te geven. Een psychedelisch "moeilijk" momentje volgt met "Pompeii Am Götterdämmerung" en fotograaf Tim wordt in een opblaaspak gehesen. Twee nummers lang zweet hij zich te pletter als "zon". Of was het toch als opblaasbare kikker? Het levert hem alvast wat knuffels van Coyne op.

Vooraf was het speculeren hoe de wat complexere en donkere nummers van het nieuwe dubbelalbum Embryonic zouden passen tussen het vrolijke geweld van de recentere platen. Het antwoord volgt met een snelle blik op de setlist: door er maar vijf songs van te spelen. In theorie passen die tussen meezingmomenten "Fight Test", dat te veel in een start/stopversie wordt gebracht om echt aan te slaan, en vooral "Yoshimi Battles The Pink Robots Pt. 1", als tangen op varkens. De robotische krautrockgroove van "Convinced Of The Hex" werkt echter, en ook het stevige "See The Leaves" hakt erin. Wanneer "The W.A.N.D." met stroboscopisch geweld helemaal een psychedelische trip wordt, wens je zelfs dat Flaming Lips hun circus volgende keer eens zouden thuislaten, en dit geluid op de planken even ver gaan verkennen als ze op Embryonic doen.

Al mogen "She Don’t Use Jelly" en het onverslijtbare "Do You Realize??" wat ons betreft voor eeuwig de vaste bisnummers blijven. Nog één keer mogen de confettikanonnen zichzelf leeg blazen (waarna ze handmatig worden bijgevuld met inderhaast bijeengeraapte snippers), gaan alle registers open voor deze hymne van de levensvreugde. Nog één keer, daar opzij, alles geven. Zweten. Terwijl Coyne zingt

"Do You Realize - that everyone you know/Someday will die
And instead of saying all of your goodbyes - let them know
You realize that life goes fast
It’s hard to make the good things last
You realize the sun doesn’t go down
It’s just an illusion caused by the world spinning round

Een octaafje hoger, nog één keer, en dat was het. Ook van de zijkant was duidelijk wat vorig jaar op Pukkelpop helemaal zichtbaar was: het feestje is op zijn laatste benen aan het lopen. Voorlopig blijft het nog leuk, maar we hebben het nu wel gezien. Net zoals we wat ons betreft maar één keer yeti moeten zijn geweest voor Flaming Lips, zo werkt de live-ervaring maar één keer. Met Embryonic heeft de groep op plaat een moedige stap gezet. Nu mag die ook op de planken volgen.

En anders roept u volgende keer maar die man in de oranje overall. We kunnen het iedereen aanraden, om trots te kunnen besluiten: "ik was een dansende gek voor Flaming Lips".

E-mailadres Afdrukken
 
Flaming Lips

Advertentie
Advertentie
Banner

TEST