Banner

The Low Anthem

24 september 2009, AB

Lander Deweeer - 26 september 2009

Polyvalentie is een te koesteren troef. Die conclusie trokken we na de doortocht van de Amerikaanse indiefolkband The Low Anthem in de Brusselse AB. Street Legal meets Tom Joad meets Grievious Angel meets For Emma, Forever Ago. Beide voeten in de traditie, doch met een puik eigen smoelwerk.

Van voorprogramma Marcisz, in een vorige gedaante en in bescheiden kring enige naam en faam verworven alias Mint, herinneren we ons nu al niks meer. Om maar te zeggen: het meest verrassende aan zijn set was de - subtiele - cover van Depeche Mode’s “Enjoy The Silence”.

Alle ogen waren dan ook gericht op The Low Anthem, een volbloed Amerikaans trio dat met Oh My God, Charlie Darwin een van de meest doordringende platen van 2009 afleverde. Op hun tweede plaat laveert zanger-songschrijver Ben Know Miller moeiteloos tussen Grote Voorbeelden als Bob Dylan, Tom Waits, Bruce Springsteen, Leonard Cohen en Neil Young, en voorzien multi-instrumentalisten Jeff Prystowsky (in een vorig leven passioneel baseballspeler) en Jocie Adams (voormalige NASA-technicus) de songs van een passend kleedje. Het resultaat is een uiterst gevarieerde, bijzonder rijke en volbloed americana plaat. Een beklijvende reis door een Amerika in verval, als het ware.

Ook live weet The Low Anthem die nostalgische sfeer naadloos op te roepen. Baard? Check. Ruitjeshemd? Check. Traditioneel instrumentarium? Check. Nostalgische teksten? Dubbelcheck. Visueel beperkt The Low Anthem zich op het podium tot de naakte noodzaak, al gebeurt er constant vanalles on stage. De drie groepsleden wisselen voortdurend van instrument. Zo ontpopt zanger Ben Knox Miller zich nu eens als gitarist, dan weer als drummer, neemt bassist Jeff Prystowsky niet alleen de basgitaar, maar ook de contrabas en althoorn ter hand en beroert Jocie Adams -- steeds opvallend vooraan geposteerd - niet alleen met de klarinet, maar ook met haar poeslieve backing vocals menige snaar. ook Die va-et-vient resulteert in een intrigerend en eerbiedwaardig schouwspel.

Op het podium bleek The Low Anthem echter al gauw minder gevarieerd dan op plaat. Miller en consorten legden de klemtoon immers onvervalst op akoestische, breekbare, bijna op fluistertoon gezongen folkliedjes, met het erg Dylaneske “To Them Ghosts”, de uitgeklede gospel van “OMGCD” en de glasheldere ballade “Senorita” als meest beklijvende exponenten.

The Low Anthem plukte slechts met mondjesmaat uit zijn meest recente plaat. Naast te verwachten parels als “Ticket Taker” en “Cage The Songbird” gidste de groep ons mee langs raak gekozen covers als “Evangeline” (The Band), veelbelovende nieuwe en vanonder het stof gehaalde oude songs uit het eigen repertorium (“This Goddamn House”, inclusief gsm-trucje op het eind) en puntgaaf gebrachte traditionals als “Sally Where Do You Get Your Liquor From”, het zompige “Don't Let Anybody Turn You Around” en “Cigarettes & Whiskey & Wild Wild Women”. Vooral dat laatste, een van de zeldzame keren dat het tempo en de intensiteit echt de hoogte in ging, was een hoogtepunt. Rauw als een oerschreeuw, de missing link tussen Warren Zevons “Lawyers, Guns and Money” en het betere bralwerk van The Pogues.

Bloedmooi orgelpunt was “Don't Tremble”, een hartverscheurend liefdeslied dat spijkers met koppen slaat en ons op gepaste wijze een melancholische nacht instuurde. The Low Anthem, beide voeten in de traditie, doch met eigen smoelwerk. Mis ze niet, als ze op 22 november het Antwerpse luik van Crossing Border aandoen.

E-mailadres Afdrukken
 
The Low Anthem

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST