Banner

Bat For Lashes

15 mei 2009, Botanique

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Barbara Peremans - 16 mei 2009

Aan de hoezen en de productie van haar platen valt een bepaalde kitschfixatie af te lezen en de podiuminkleding vanavond doet het ergste vermoeden. Alle alarmsignalen staan dan ook op rood, maar live zet Bat For Lashes veel twijfels recht. Dit is meer dan het schaamteloos herbezoeken van de eighties; hier wordt een artieste geboren.

Al hadden we daar vooraf zelf onze twijfels over. Het zal veel overtuigingskracht kosten om ons ooit te doen geloven dat het gerechtvaardigd is de geluiden uit de jaren tachtig te reproduceren; wij waren daar immers -- wij herinneren ons nog al het lelijke fluo en plastiek, wij wéten waar het allemaal toe leidt -- en, op single "Daniel" na, maakt het al te zweverige Two Suns, de meest recente plaat van Bat For Lashes, hier ook weinig indruk. Vlakaf: we hadden Natasha Khan al afgeschreven als een one hit wonder dat slechts met veel geluk even de jackpot had gewonnen.

Die mening moeten we herzien. Ja, er bestaat veel kans dat Bat For Lashes een one hit wonder zal blijven -- veel ander singlemateriaal heeft ze niet -- maar dan eerder op de manier waarop ook Radiohead, in wiens voorprogramma ze vorige zomer toerde, voor sommigen nog altijd alleen maar "dat bandje van "Creep"" is. Dat we "Daniel" al heel snel krijgen, in een uitgeklede versie, geeft misschien al aan dat we er niet op moeten rekenen dat dit het vaste applausmomentje op het einde van het concert wordt tot in de eeuwigheid der dagen.

Van bij opener "Glass" trekken bas en drum het laken naar zich toe, maar Khan laat zich op geen enkel moment wegdrukken. Waar ze op plaat in een soort etherisch geluidsbehang vervalt, blijven haar stem en haar wat bizarre maniertjes -- een iets stabielere Cat Power die nog in elfjes gelooft -- hier het centrale punt. De elektronica wordt hier ook meer uitgespeeld en mag in "Sleep Alone" uitgroeien tot bijna echte clubbeats. Op dat moment komt Bat for Lashes op het terrein van Björk, al wordt het nergens zo inventief of avant-garde.

De andere referenties zijn bekend: Tori Amos in het huiveringwekkend mooie "Moon And Moon", Kate Bush all over the place,… Vanavond krijgt alles wat meer punch, dankzij een strak opererende ritmesectie. Bassiste Charlotte Hatherley (yep, die van Ash) geeft de songs stuwing, drumster Sarah Jones voorziet ze met ongewone roffels van spannende momenten; meer dan een beat geeft ze accenten in een verhaal aan. Aangevuld met niet alledaagse instrumenten zoals de klavecimbel zorgt het geheel voor een uniek geluid.

Als ultieme bis krijgen we dan toch nog eens "Daniel" in de "normale" versie; pure Fleetwood Mac-anno-Tango In The Night en zonder de etherische eighties gloss van op plaat is het vlakaf een wereldnummer. En dat is het probleem met Bat For Lashes op plaat: door alle zweverigheid in de productie raken de songs op Two Suns al eens wat op de achtergrond van de geluidjes, en dat doet Khans werk geen recht. Live kwam veel meer tot uiting tot wat voor moois ze in staat is. Misschien moet er voor een volgende plaat toch maar eens gepraat worden met een producer die zich niets meer van de jaren tachtig herinnert.

E-mailadres Afdrukken