Banner

Animal Collective

17 januari 2009, STUK

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Tim Broddin - 18 januari 2009

En daarmee waren de puntjes even op de i gezet: Animal Collective mag af en toe dan een geniaal popnummer schrijven, een popgroep zijn ze niet en toegankelijke popconcerten moeten we dan ook niet verwachten. In STUK toonde de groep zich opnieuw zijn weerbarstige psychedelische zelf. En dat was even slikken.

Want toegegeven: we mochten dan al een drietal optredens van Animal Collective gezien hebben — en wisten dus we wat we mochten verwachten — toch kregen we na het horen van dat geweldige Merriweather Post Pavilion zin in een optreden waarin de groep zijn beste nummers in sneltempo zou afvuren. Zoals het een popband betaamt.

Na jaren psychedelisch friemelen in de marge, heeft de groep immers eindelijk de magische sleutel gevonden om zijn vernieuwend geluid — meerstemmige harmonieën, psychedelica, elektronica en beats — te verzoenen met uitbundige pop. Het resultaat: geweldig aanstekelijke songs die al eens de euforie van trance opzoeken en steevast zwelgen in de stemmenpracht van de Beach Boys. Live zou dat moeten knallen, toch?

Maar Animal Collective is niet de nieuwe MGMT, en drieminutensongs zijn hun ding niet. En dus begint alles met de langzame trip van "Also Frightened". De toon van de avond is meteen gezet: de groep gaat voor de vertrouwde experimentelere aanpak en toont weinig zin om te scoren met de potentiële hitjes. Liever deinen ze op de golven bliepjes die Panda Bear uit zijn knoppen tovert.

Al snel wordt alles dan ook één geluidsbrij waarin de op plaat zo knappe harmonieën tussen Avey Tare en Panda Bear niet uit de verf komen. Nochtans hoeft dat niet per sé zo te zijn: op vorige concerten ging Animal Collective nog meer voor één lange trip, maar toen konden ze daarmee boeien. Nu tussen de nummers toch even halt wordt gehouden voor applaus, kabbelt dit optreden maar wat aan. Tijdens het wel erg zeurderige "No More Running" wordt er zelfs schaamteloos gegaapt en ook het oudere "Fireworks" kan geen vuur doen ontbranden.

Niet dat de popnummertjes er niet uitspringen: "Summertime Clothes" is al snel even een eerste keer zomervreugde, aan het einde van de set zoekt "Brothersport" ongekende hoeken van de dansmuziek op met een mix van rave en tribale ritmes. Helemaal feest is het met "My Girls", de op een synthlijntje van technopionier Frankie Knuckles drijvende huisje-boompje-kindjeode van Panda Bear. Minder vergaat het de groep met "Lion In A Coma" waarin Avey Tare er niet in slaagt om de schelle zang van op Merriweather te reproduceren. Plots klinkt het nummer een stuk fletser.

Animal Collective heeft in de verte de gloed van een groter publiek gezien, met hun liveconcerten maken ze opnieuw resoluut rechtsomkeer. Noem het Het Pitchfork-Syndroom; een irrationele afkeer van alles wat naar toegankelijkheid en mogelijke mainstreampopulariteit ruikt. Je kunt dat gedurfd en moedig noemen, maar het is net zo goed gemakkelijk om in de comfort zone van het eigen gekende wereldje te blijven. Er valt meer te halen uit de nieuwe ideeën op Merriweather Post Pavilion dan dit. Sorry, Animal Collective: we zien jullie graag, maar jullie moeten het nu niet gaan verpesten.

E-mailadres Afdrukken
 
Animal Collective

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST