Banner

London Calling, 14 en 15 november 2008, Paradiso (Amsterdam)

Matthieu Van Steenkiste - foto's: fotoploeg.nl - 19 november 2008

Op een paar dagen tijd het kruim van de nieuwe Britse bandjes presenteren op één hapklaar dienbord; af en toe hebben ze in Nederland een ijzersterk idee en dit is er zo één. London Calling is een snoepwinkel voor de anglofiel die er graag vroeg bij is, maar dan mag de spoeling natuurlijk niet te dun zijn. En dat bleek dit jaar regelmatig een probleem.

London Calling is het ontdekkingsfestival bij uitstek: hier kom je niet voor de grote bands, maar wel voor de namen die morgen een belletje zullen doen rinkelen. De gedachte dat het jonge Blur hier ooit stond, dat Franz Ferdinand en Bloc Party hier voor het eerst van zich lieten horen, is zelfs lichtjes opwindend en ook bij een tegenvallend optreden sta je je toch bezorgd af te vragen of deze groep binnen een jaar toch niet die geniale vernieuwers zullen blijken die je er nu niet in hoort.

Maar dat is zelfbegoocheling. Een groep die nu geen goeie zanger heeft, zal het ook binnen twee jaar niet maken als dat zo blijft. En een groep die nu al geen halve melodie kan bedenken, zal daar ook later niet mee afkomen. Een reëler probleem is dat het uitgangspunt zelf dit jaar voor de nodige stokken in de wielen zorgt. Dit festival wil immers nadrukkelijk het soort bandjes presenteren waar de NME op haar frontpagina over loopt te kwijlen met koppen als "The New Manc Messiasses" (The Courteeners recent) of — waarom niet? — "The Saviours Of Rock" (zowat om de maand de laatste zes jaar); Britse bandjes en hun overzeese navolgers.

Sla ons dood als het niet zo is; maar wat ons betreft heeft de Engelse muziek van na de Bloc Party/Franz Ferdinand en Libertinesgeneratie weinig meer te bieden. Een weekend lang horen we nog steeds echo’s van enerzijds die danspunk uit de jaren tachtig die vier jaar geleden iedereen aan het dansen kreeg, anderzijds het rammelende rammen van The Libertines. Slechts zelden horen we songs die we morgen nog kunnen meefluiten.

Neen, Engeland lijkt niet de richting waarin de oren moeten gespitst worden, al moeten we ook niet overdrijven. We hoorden wel degelijk enkele beloftevolle bands en meer dan dat hoeft een mens ook niet over te houden aan zo’n weekend. We presenteren u op een glijdende schaal van Verschrikkelijk naar Opwindend de balans van London Calling 2008

Verschrikkelijk

The Hot Melts/ Bromhead Jackets

Een hoop goedkoop gooi- en smijtwerk aan een jakkerend tempo, dat zijn The Hot Melts, de eerste Britse band die bij het Amerikaanse punklabel Epitaph mocht tekenen. Na anderhalve minuut zijn ze al strontvervelend en dat wordt er niet beter op als de frontman uithaalt met een kreet die ergens tussen Axl Rose en Jon Bon Jovi in blijft steken, we werkelijk rotslechte solos geserveerd krijgen en de band zonder verpinken "Sweet Home Alabama" tot een eigen song vermaalt. Afserveren, en snel.
En nog zo’n rotslecht ramgroepje waarvan London Calling er minstens een paar teveel telde: Bromhead Jackets. De groep staat er nochtans opnieuw op populair verzoek, want eerder dit jaar mochten ze al op de vorige editie van het festival staan. Wij hoorden echter ongeïnspireerde rommelrock waar geen greintje bezieling uit sprak.

http://www.myspace.com/thehotmelts
http://www.myspace.com/bromheadsjacket

Vreselijk

Bombay Bicycle Club

Gitarist Jamie MacColl, bassist Ed Nash en drummer Suren De Saram van Bombay Bicycle Club moeten het onder elkaar een giller vinden dat ze frontman Jack Steadman konden doen geloven dat hij kon zingen. Wij vinden het echter minder fijn om een concert lang te worden geconfronteerd met iemand die pertinent naast de toon zingt en ook absoluut geen aangename stem heeft. Het is zelfs dood- en doodjammer, want met een andere zanger kon deze band misschien nog wel iets worden; hun songs hadden zelfs af en toe de flair van The Kooks. Zo gaat het echter enkel in een rotvaart naar een roemloos einde met deze band.

http://www.myspace.com/bombaybicycleclub

Slecht

Twisted Wheel

Het optreden van Twisted Wheel is opnieuw een bewijs dat het Britse hoofd dezer dagen voornamelijk op hersenloos rammen staat. Goed, de zanger doet hard zijn best om Johnny Rotten te imiteren, maar in tegenstelling tot diens band heeft hij niets te melden of te vertellen. Ja, het is punk, maar dan met dat verschil dat punk in de jaren zeventig iets betekende en nu niets meer is dan één van de zovele stijlvormpjes waarvan een balorige puber zich kan bedienen. Het genre heeft zichzelf overleefd en wie er nu nog naar grijpt, geeft vooral blijk van een dodelijk gebrek aan verbeelding. En weet je wat, beste Twisted Wheel? The Sex Pistols hadden ook nog ijzersterke songs. En daar hebben we niets van gehoord bij jullie.

http://www.myspace.com/thetwistedwheel

Slap

frYars/The Pan I Am

De Londense songsmid Ben Garett of frYars brengt een driekoppige band mee naar London Calling en laat meteen de elektronica van op zijn plaat wat meer achterwege. Meteen hoor je dat Garett erg goed naar Editorsfrontman Tom Smith heeft geluisterd en ook muzikaal gaat het dezelfde invloeden als The Cure achterna. "The Ides" bleek echter wel een knap nummertje, met cabareteske trekjes, maar echt voldragen is frYars absoluut nog niet.
"Eighties boven" dan weer bij The Pan I Am waar de new wavegitaren en trage, omineuze drums overheersen, maar af en toe lijkt het geheel naar drunk punk te neigen, wat niet geheel onverwachts komt van een band die op bas de bastaardzoon van Tom Waits en André Hazes lijkt te hebben. Toch kan het geheel nog niet helemaal overtuigen, en dat de band "As The Bottle Runs Dry" van The Wolfbanes probeert te herschrijven strekt ook niet tot aanbeveling. Er is nog werk aan de winkel.

http://www.myspace.com/thepaniam
http://www.myspace.com/fryars

Ontgoochelend

A Place To Bury Strangers

Ze speelden toch om de hoek in de Melkweg het voorprogramma van MGMT, dus kon er nog wel een nachtelijk optreden in De Paradiso van af voor A Place To Bury Strangers. Of er tussendoor teveel van de fles is gesnoept, weten we niet, maar drummer JSpace slaat er al eens naast, en ook de geluidsstormen die een week eerder op De Nachten nog zo’n indruk maakten, zijn niet wat het moet: net zoals bij veel optredens op London Calling staat het geluid ook hier onaangenaam scherp afgesteld en een knappe song als "I Know I’ll See You" gaat helemaal de mist in. Gemiste kans.

http://www.myspace.com/aplacetoburystrangers

Flauw

Ladyhawke

Pip "Ladyhawke" Brown mag dan een hip T-shirt van Patti Smith aan hebben, de geest van die rockdichteres is tijdens haar set helaas niet te bespeuren. Wel horen we voortdurend echo’s van die andere CBGB’s-Habituée Blondie. De Nieuw-Zeelandse brengt een mix van new wave en discopop, maar roept occasioneel zelfs herinneringen op aan Survivors’ "Eye Of The Tiger" en in "Back Of The Van" zelfs — huiver — Van Halens "Jump". Dit is popfluff op zijn Lykke Li’s, waarbij wel heel veel muziek uit een doosje moet komen. Toegegeven: "Paris Is Burning" is een heerlijk meefluitbare popsong waarvoor ze ons altijd wakker mogen maken, maar één zwaluw maakt de lente niet en één hitje nog geen artieste: Ladyhawke valt lelijk door de mand.

http://www.myspace.com/ladyhawkerock

Best goed

I Blame Coco

Kijk eens aan: naast een zoon met een bandje (Fiction Plane), blijkt Sting nu ook nog een zingende dochter te hebben. En zelfs al wil het kind daar zo hard niet op gewezen worden dat ze zich verstopt achter het potsierlijke alias I Blame Coco, Eliot Pauline Sumner kan haar afkomst niet verbergen. Niet alleen zingt ze een beetje zoals haar vader, we horen dezelfde witte reggae die The Police zo graag speelt. Maar eigenlijk moeten we daar niet over vitten, want juffrouw Coco blijkt enkele verdomd leuke songs meegebracht te hebben die haar wel eens een carrière op Donna — excuseer; MNM — zou kunnen garanderen. Voor de liefhebbers van het lichtere genre.

http://www.myspace.com/iblamecoco

Leuk

Late Of The Pier

Wanneer willen we raven? Nu! En voor nu-rave hebben we Late Of The Pier; een piepjong zootje dat met beate ogen naar Soulwax opkijkt, maar te enthousiast is om ook maar meteen hun afstandelijke cool te kopiëren. Dit zweemt bij momenten naar het groovy notengeneuk van een band als Foals, maar nooit wordt het credo uit het oog verloren dat dit enkel en alleen om plezier draait. Denk aan een Klaxons zonder fluo-elementen en je komt al een heel eind. Af en toe verliest Late Of The Pier zich al eens in te vergezochte wendingen, maar stilstaan is geen optie op nummers als "Hot Tent Blues" of "Focker". We hebben er onze twijfels bij of deze groep twee albums lang zal meegaan, maar zolang het duurt is het wel bijzonder leuk. Hitje "Space And The Woods" wordt de komende drie maanden onvermijdelijk op feestjes.

http://www.myspace.com/lateofthepier

Veelbelovend

White Lies

Van bij de eerste tonen zit het goed met White Lies, dat meteen aantoont een klasse hoger te spelen dan het voorafgaande frYars. Zelfverzekerd neemt de band het podium in met een mengeling van herinneringen aan de duistere galm van Echo & The Bunnymen en de baslijnen van Joy Division. Vanzelfsprekend is dat; aan de heropleving van dat jaren tachtig geluid komt nog niet snel een eind, zo blijkt op London Calling. Even lijkt White Lies de volgende Franz Ferdinand, maar tijdens een zwak middenstuk van deze set stellen we ons opnieuw vragen bij die gedachte als we iets te veel de goedkope galm van The Killers en de oude New Romantics horen. Een door de kenners al meegezongen "Unfinished Business" en een imposant "Death" bewijst echter dat de band wel degelijk heel wat in zijn mars heeft. In de gaten te houden.

http://www.myspace.com/whitelies

Sterk

Magistrates

Met Magistrates krijgen we een glad rustpunt in dit toch wel erg naar lawaai neigende festival. We horen pinnige indiegitaartjes, maar vooral de dansbare gekte van Of Montreal in opener "The Inbetweens". Daarna gaat de band de iets gladdere toer op met songs die meer dan eens doen denken aan Phoenix. Zo gladgewreven als de Fransozen wordt het gelukkig niet, maar zeker "Colour Co Ordination" doet met zijn "oeh-oeh"’s erg aanstekelijk aan. Eén van de fijnere bandjes die we dit weekend zagen.

http://www.myspace.com/magistratesband

Uitstekend

The Courteeners

The Courteeners doen een bommetje ontploffen in de grote zaal van de Paradiso. Als een kruising tussen The Smiths en de gemiddelde garageband raast de band door een set die niemand meer moet overtuigen. Vorige week nog bombardeerde NME ze tot de nieuwe verlossers uit Manchester en daar zou wel eens iets van aan kunnen zijn. In de gitaren horen we echo’s van Stone Roses en Smiths, en zanger Liam Fray beschikt over het nodige charisma om songs als "Acrytic" en "What Took You So Long?" — inclusief een stukje "Tomorrow" van James — het nodige cachet te geven. Vanavond staat er geen rem op de energie die deze groep tentoonspreidt en het publiek gaat massaal uit zijn — veelvuldig stagedivend — dak. Hebben wij een hype gemist?

http://www.myspace.com/thecourteeners

Opwindend

Glasvegas

"Is er eigenlijk iemand van onder de dertig die Glasvegas goed vond"? klaagde een veertienjarige op last.fm. Die konden we in onze zak steken, want ja; wij vonden de Schotse galmrockers best goed. En eigenlijk moeten we daar niet onnozel over doen: dit is gewoon Britse singersongwriterij op zijn Billy Braggs dat in veel lawaai verpakt wordt. De songs die frontman James Allan meebrengt zijn dan ook behoorlijk sterk en wat drumster Caroline McKay ermee aanvangt is knap: op een rudimentair drumstel doet ze niet meer dan een simpele beat aangeven, maar net dat Spartaanse trekje samen met die onmogelijk luide galm geven de band zijn eigen gezicht. "Geraldine" ontpopt zich tot een waar anthem, en ook "Daddy’s Gone" maakt indruk. Op ons dan toch, want het puistjespubliek stemt met de voeten en gaat in afwachting van de Noodlanding Party wat hangen in de gangen. Ze begrijpen het niet, meneer, maar Glasvegas wordt heet. Volgend jaar zien we deze band in de marquee van Werchter.

http://www.myspace.com/glasvegas

Meer foto's van London Calling vind je op fotoploeg.nl

E-mailadres Afdrukken