Banner

WERCHTER 2008: Gnarls Barkley

zaterdag 5 juli, Marquee

(jbg) - 09 juli 2008

"You’re ready to party?", schreeuwt Cee-Lo de uitzinnige massa toe voor het concert uit de startblokken schiet. Niet dat er rekening mee gehouden zou worden als het antwoord negatief was: Gnarls Barkley was gekomen om de tent tot op de grond af te breken, willens nillens. En dat lukte hen wonderwel.

Nochtans hadden we dat na de nogal rommelige opener "Charity Case", die geplaagd werd door een slechte geluidsmix, niet echt meer verwacht. Daar kwam echter verandering in toen Danger Mouse, obsessief naar zijn orgeltje starend, het ijzersterke "Surprise" inzette, een Stax-nummer voor de Z-generatie, dat eindelijk de vonk gaf die nodig was om het vuur te ontsteken. Oude en nieuwe singles "Gone Daddy Gone" en "Run" kwamen dan ook aan als bussen petroleum die het vuur alleen maar voedden.

Ster van de show is en blijft Cee-Lo: hoe de man als een bezetene lijf en leden in de strijd gooit vanaf de tonen van "Surprise", alsof James Brown, Solomon Burke en Otis Redding samen op één podium stonden, terwijl hij al zingend het hele optreden lijkt te dragen, is ronduit indrukwekkend om te zien. Die overdonderende stem, één brok soul en zwarter dan pek, is de steunpilaar waar de hele groep op lijkt te bouwen, zonder ooit te wankelen. Hijzelf leek, net als wij en Danger Mouse, ook even uit zijn lood geslagen toen het effect van zijn performance duidelijk werd: een hele tent die het slotakkoord van "Going On" bleef voortzetten toen het nummer rustig ging liggen, het had iets overweldigends. Cee-Lo, eerst compleet verbijsterd, daarna heel breed glimlachend, besloot dan maar om met rockende versies van "Whatever" en "Boogie Monster" te testen hoe ver hij dit publiek nog kon drijven. Heel ver, zo bleek: op de funky muziek werd zo heftig rondgesprongen en meegekweeld dat het een wonder mag heten dat er niemand wegens uitputting of dansongelukken bij het Rode Kruis belandde.

Het is onvermijdelijk: wanneer "Crazy" eindelijk ingezet wordt, vliegt het dak zowat van de Marquee af, al is het maar omdat de groep niet overgaat op obligaat afhaspelen. We kregen een soulvolle versie waar de gensters van afvlogen, vol passie die zo aanstekelijk werkte op het publiek dat het prompt elk woord meebrulde. Een ander vermoeden werd jammer genoeg ook werkelijkheid: de laatste tonen waren nog maar net gaan liggen, of daar vertrok een aanzienlijk deel van de massa om zijn IJslands te gaan bijschaven. Zeer jammer, maar gewoon de harde realiteit. En ook: hadden ze hier zonder dit ijzersterk nummer ooit gestaan? Hopelijk krijgt het in de toekomst geen "Creep"-behandeling.

Niet dat het de groep kon deren, overigens. Met "A Little Better" en "Smiley Faces" werd een donderpreek afgevuurd op de bekeerden, die in deze hoogmis van de soul al lang hun heil hadden gevonden. Van alle soulrevivals was die van Gnarls Barkley op plaat al de meest opwindende, en dat werd live nog eens extra in de verf gezet. Voor de slechte lezer: het was fenomenaal. Waarvoor hulde.

E-mailadres Afdrukken
 
WERCHTER 2008: Gnarls Barkley

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST