Banner

DOMINO 08

Baby Dee

16 april 2008, AB-Club

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Isabel Allaert - 17 april 2008

Het zit Domino dit jaar niet mee: na Greg Dulli vorige week, moest nu ook Baby Dee haar set door een verkoudheid beknopt houden. Het weerhield haar er niet van om toch sterk te overtuigen: Dee is meer dan de Antony van dit seizoen.

Het is een figuur, die Baby Dee. Bekend geworden in de transgenderscene van Cleveland heeft ze op haar 55ste een gevuld leven achter de rug als performanceartieste, freak, organiste in een katholieke kerk en ook songschrijfster. Toch leek het alsof ze aan dat laatste na een paar platen op het Durtro-label opnieuw de brui had gegeven. Er waren nauwelijks rimpelingen in het wateroppervlak gemaakt; Dee zou vooral als curiosum de toekomst ingaan en tot overmaat van ramp wachtte haar een carrière als failliete houthakster.

Tot ze opnieuw aansluiting vond bij het Cleveland van haar jeugd en aangemoedigd door David Tibet en Bonnie ‘Prince’ Billy songs begon te schrijven over de vreemde figuren die toen de straten vulden. Het gevolg is het knappe Safe Inside The Day, dat begin dit jaar verscheen op Drag City. Dee eert op de verrassend rijke plaat kleurrijke personages als The Earlie King, Bobby Slot en Freddy Weis in songs die variëren tussen pianoballad en cabareteske Kurt Weill-pastiche.

Met een gore badjas, groezelig rood haar en een soort pyjamabroek is de imposante Dee zelf ook een weinig alledaagse verschijning. Maar van zodra ze haar handen op het klavier zet voor opener “Loves Small Song”, is er alleen nog haar aanvankelijk wat aarzelende stem -- die verkoudheid -- en die songs. Als songschrijfster mag ze dan ook als een nog te weinig ontdekt talent worden beschouwd. Wie drie jaar geleden als een blok viel voor Antony & The Johnsons, zou haar werk al lang in de kast moeten staan hebben.

Toch zijn er ook verschillen. Dee pakt het graag al eens wat theatraler aan, en haar band met Matt Sweeney en goed volk van bij Current 93 en Isobell Campbell mag ook al eens vaker van de leiband dan The Johnsons. Op het einde van de set mag het al zijn duivels ontbinden in “Fresh Out Of Candles”. Dat begint nog wel in pure nachtclub- en comedysfeer met de binnenkomer “Back in the fifties/Clark Kent died/It’s a bird/It’s a plane/It’s suicide”, maar krijgt een stevige coda.

Dat Dee een veelzijdige songschrijfster is, horen we ook vanavond. Wordt de pathos in “Safe Inside The Day” nog dik aangezet, in “So Bad” houdt ze het drama ingetogen. Bloedmooi is ook “When I Get Home”, het dichtst dat ze bij een klassieke pianoballad komt. Waarna haar innerlijke Tom Waits uit de kast mag met een speels “Teeth Are The Only Bones That Show”; evenveel cabaret als song.

”We accept her, one of us”, zongen de misvormden in een beklemmende scène uit Todd Brownings Freaks uit 1932 toen ze een normale vrouw als één van hen in hun midden opnamen. We zouden dat vanavond willen omdraaien: met Safe Inside The Day en dit concert wordt het tijd dat Baby Dee wordt erkend als het talent dat ze is, en niet langer als een curiosum.

E-mailadres Afdrukken