Banner

Hot Chip

14 maart 2008, Botanique

Hendrik Van Hemelryck - 15 maart 2008

Het Britse Hot Chip schopte het, via de juiste kanalen, in twee jaar tijd tot een kleine muzikale hype waarvan de naam in bepaalde kringen met respect over de tongen gaat. In een lang op voorhand uitverkochte Botanique mocht de groep bewijzen dat het de sensatie waard is en ook live behoorlijk wat potten kan breken.

“Feestjes als dit kunnen er nooit genoeg zijn”, zo decreteerde onze normbepalende raad der wijzen na de Belgische passage van Hot Chip anderhalf jaar geleden. Een goed advies slaat men niet licht in de wind en zie, vanavond is de Botanique, van het flessenhals-entreetje tot de nooduitgang, volgepropt met liefhebbers van het betere vrijdagavondgeluid. Per persoon zijn er zelfs enkele vierkante decimeters Brusselse dansvloer beschikbaar, en die worden gretig benut om met de neus in andermans oksels heen en weer te trippelen op de tonen van Britain’s finest, faux-nerdy electropop-kwintet.

Toegegeven, Made In The Dark, het laatste exploot van dit olijke vijftal, is een stevig bijkomend argument om naar de Kruidtuin af te zakken. Op die plaat laveren de heren gezwind doorheen hyperkinetisch feestgedreun, licht bruisende dansvloerpop en slome zondagnamiddagballads. De groep, die vanavond een Belgisch podium krijgt, lijkt echter te zweren bij een bulldozerbehandeling van diezelfde nummers, zodat Made For The Dark een passender uithangbord wordt. De opwindende stampij die frontman Alexis Taylor en de zijnen hier serveren, gedijt immers het best in flitsend, mauve tegenlicht in een kelder met lage plafonds waar het zweet van af druipt, en het opgezweepte publiek zich in een individuele versie van het walhalla waant.

Valt dit optreden dan samen te vatten als een aaneenrijging van eentonig dreunende bassen, meezingbare catchphrases en climaxen die je voelt aankomen nog voor ze goed en wel begonnen zijn? Allerminst: Hot Chip houdt zich ver van de voorspelbare refrein-strofe-refrein-structuren en draait zijn hand niet om voor een onverwachte hook middenin een nummer. De voortrazende onderstroom van de songs wordt eveneens perfect versneden met een stevige portie van het ietwat nasale, maar aangename, stemgeluid van Taylor en afgemeten lappen samenzang. Nochtans zou een iets meer gedoseerd aandeel Sturm und Drang dit optreden geen kwaad doen.

”All your questions will be answered”, belooft creatief brein Joe Goddard wel aan het schreeuwende publiek, alvorens “Bendable Poseable” én een vermakelijke lijf-en-ledenzwierderij in te zetten. Ruimte om de juiste vragen te stellen wordt er daarentegen niet gelaten. Het liaison van semi-klassieker “Over and Over” en vers geweld “Out at The Pictures” heeft, te zien aan de reactie van het publiek, baat bij zo’n aanpak. En ook single “Ready For The Floor”, die wordt opgedragen aan de Soulwax-broertjes, hakt er stevig in. Door de aangehouden straaljagersnelheid lijkt het echter ook alsof de groep op automatische piloot en haast nonchalant door de set raast. De fles champagne die, aan het begin van het bisnummer, boven de hoofden van het publiek wordt gekraakt, is dan ook een iets te zelfzekere geste de victoire.

Laat het evenwel niet gezegd zijn dat dit Hot Chip vanavond een zwakke prestatie neerzet. Wanneer bijvoorbeeld het tragere “Wrestlers” passeert, wordt het feestgejoel in de zaal wel even stilgelegd, maar op zo’n zeldzaam moment komt ook de veelzijdigheid van deze groep beter tot zijn recht. Ook het oudere, oorverzachtende “Crap Kraft Dinner” blaast een welgekomen, atmosferische stemming door de wilde meute. Over de hele lijn vallen er uiteindelijk meer redenen te bedenken waarom het wel (van het energieke, afwisselende geluid tot de dansjes van Goddard toe) in plaats van niet (de vermurwende pletwalstechniek) de moeite loont deze groep vanavond aan het werk te zien. En in een democratie heeft de meerderheid, volgens de regels van het spel, nog altijd het laatste woord.

E-mailadres Afdrukken