Banner

Caribou + Kim Hiorthoy

29 november 2007, Palace

Jurgen Boel - foto's: Laura Wauters - 30 november 2007

De Brusselse VK* verlegt af en toe zijn domein naar het centraler gelegen Palace. De voormalige cinemazaal geeft elk rockconcert dat er plaatsvindt een artistiek tintje zonder onmiddellijk in het potentieel te arty farty vaarwater van kunstencentra te komen. Maar de keuze voor Palace is niet altijd even verstandig.

Voor een Europees/Belgisch publiek blijven zittende concerten immers iets vreemds. De AB en Cirque Royal hebben weliswaar ook fauteuils, maar de mogelijkheid om het concert rechtstaand bij te wonen, is er wel degelijk. In Palace is daar geen kans toe, en dat wringt vooral bij Kim Hiorthoy die duidelijk op heupbewegingen mikt. Maar voor hij mag aantreden is het de beurt aan het Amerikaanse Caribou.

Enkele maanden geleden stond de groep nog in het Antwerpse Trix, deze avond is Brussel aan de beurt. De groep staat officieel genoteerd als voorprogramma maar de respons van het publiek en het feit dat Hiorthoy voor een beduidend kleinere groep speelt, maken duidelijk dat het gros van de mensen voor Caribou gekomen is. Niet zo verwonderlijk overigens, aangezien dit jaar het uitstekende Andorra uitgebracht werd.

Het optreden wordt dan ook gestart en afgesloten met nummers uit dit album, al zal er doorheen de set ook uit ouder materiaal (oa "Yeti" en "Bees") geput worden. De start begint evenwel vals met "Melody Day" en "After Hours" waarbij de zang nauwelijks boven de muziek uitstijgt. Dan Snaith, de man achter de groep, neemt afwisselend de rol van tweede drummer en (tweede) gitarist op zich maar laat ook zijn gitarist af en toe de vocalen verzorgen. Opnieuw valt op hoezeer de stem te vaak en te veel achter in de mix zit.

De drum(s) daarentegen zijn prominent aanwezig en vormen daardoor zowel een vloek als een zegen. De krautrocktoets die onder andere op The Milk Of Human Kindness prominent aanwezig is, komt daardoor mooi tot uiting maar zorgt er evenzeer voor dat de (twee) drums te allesbepalend worden tijdens de set. Die set is overigens te weinig gedoseerd, waardoor de vaart geregeld uit het concert verdwijnt en de groep zich te veel in semi-jampartijen ("Brahminy Kite", "Sundialing") verliest.

Als de groep het na een slordig uur voor bekeken houdt, valt hier en daar dan ook te horen dat een verstandigere songkeuze en het achterwege laten van wat ballast het optreden had kunnen optillen naar "prachtig" in plaats van "heel goed maar soms wat saai".

Kim Hiorthoy, een schuchtere Noor, staat moederziel alleen op het podium wanneer hij het nog aanwezige publiek ervoor bedankt dat ze gebleven zijn. Hij voegt er haast bedeesd aan toe dat iedereen vrij is te vertrekken wanneer hij of zij dat wil. De man, die wij om de een of andere reden associëren met dolfijnenkostuums en vreemde geluiden, heeft duidelijk zin in een feestje en gooit onder de atmosferische geluiden al snel een stevige beat.

De knappe mix waarin onder meer "The Shy Boys With Windbreakers and Thick Glasses Will Come and Take Revenge" en "Alt Gar Sa Langsomt" te horen zijn, is één lange rave-sessie die uitnodigt tot een wilde danspartij. Aanvankelijk is er slechts één toeschouwer die het aandurft om haar te stoel te verlaten en op het podium enkele imposante danspasjes neer te zetten, maar gaandeweg verlaten steeds meer mensen hun stoel om het in het gangpad zelf op een dansen te zetten.

Aangemoedigd door een rondspringende Hiorthoy is het maar een kwestie van tijd vooraleer het podium volloopt met concertgangers. Na veertig minuten houdt hij het voor bekeken maar een uitgelaten publiek weet hem te overtuigen om er toch nog een kleine twintig minuten aan toe te voegen. Hilarisch genoeg zet een schuwe Hiorthoy het daarna op een lopen, waardoor een tweede bisronde,ondanks alle aanmoedigingen, uitgesloten is.

In het licht van de set en de publieksrespons is het veilig om te stellen dat Caribou de hoofdact vormde en dat Hiorthoy de afterparty verzorgde. De ene speelde iets te lang en de andere iets te kort. Maar het grootste probleem vormde de (nochtans knappe) concertzaal: ze is uitstekend geschikt voor "luisterconcerten" maar vloekte deze avond met de dansaanpak van Hiorthoy.

E-mailadres Afdrukken
 
Caribou + Kim Hiorthoy
Leaf / http://www.caribou.fm/
www.caribou.fm

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST