Banner

DOUR 2007

Girls In Hawaii, zaterdag 14 juli, Red Frequency Stage

(scp) - foto's: (tbr) - 18 juli 2007

Het beloofde een grote avond te worden. Girls In Hawaii had al twee jaar niet meer in België gespeeld. Twee lange jaren voor de muziekfans ten zuiden van de taalgrens, waar de band ondertussen al meer een mythe is. Een beetje zoals dEUS in Vlaanderen niets fout kan doen, heeft Girls In Hawaii die status in Wallonië.

Met slechts één album op het conto, zijn de zes jongelui de vaandeldragers van de Waalse rock geworden. Samen met Ghinzu weliswaar, wat Beatles vs Stones-achtige discussies oplevert over de taalgrens. Met hun melancholische pop en een rijk geluid lijken Girls In Hawaii zich meer naar de Beatles te schikken.

In februari komt er een nieuw album uit, en Dour was een uitstekende gelegenheid om enkele nieuwe nummers voor te stellen aan het grote publiek. In de set werden zo "This Farm Will End Up In Fire", "Sun Of The Sons", "Road To Luna", "Birthday Call" en "Fields Of Gold & Colors" gepresenteerd (volgens Télémoustique). Die nummers neigden wat meer naar rock en klonken wat complexer, zonder het gebruikelijke Girls In Hawaii-geluid uit het oog te verliezen.

Het waren echter de oudjes die het festivalpubliek konden bekoren. "The Fog" bleef zijn hypnotiserende zelf, weerbarstig einde incluis. Ook "Found The Ground" kreeg de handen op elkaar. Niet moeilijk ook, deze song is de belichaming van perfecte pop. De versnelde versie van "Bees & Butterflies" nodigde uit om even de benen los te schudden.

Briljant was de passage van de band echter niet te noemen. Voornamelijk nieuw werk presenteren heeft tot gevolg dat het publiek er vaak maar wat onwennig bijstaat. Enige podiumprésence lijkt bovendien volledig aan het zestal voorbij te gaan. Wat rest is een krap uurtje entertainment: voldoende kwaliteit om te boeien, maar te weinig om te wervelen.

De langverwachte doortocht van Girls In Hawaii doet wel verlangen naar meer, al was het maar om de nieuwe nummers tot volledige wasdom te laten komen. Een beetje jammer was het wel want na twee lange jaren blijven de fans nog steeds op hun honger zitten. Dit was immers een voorsmaakje, meer niet.

E-mailadres Afdrukken