Banner

The Kids

13 april 2007, Petrol

Filip Hermans - foto's: Sam Jae - www.wannabes.be - 14 april 2007

Zo om het half jaar kriebelt het en trekken wij er als lemmingen naar de zee heen: de groep die Belgische punk met een stevige oerschreeuw, een pak vuile manieren en een distortion van heb ik jou daar op de kaart zette. The Kids, beste vrienden, vormt het ideale tegengif voor al die hippe Belgische groepjes die denken het warme water uitgevonden te hebben en staan, na 31 jaar, nog altijd even scherp als een zichzelf respecterend slagersmes.

Nochtans waren wij -- zo oud als Methusalem -- nog maar net de luiers ontgroeid toen The Kids in de tweede helft van de jaren zeventig het mooie weer maakten. In die dagen had de band in België intergalactische proporties aangenomen: platen als The Kids en Naughty Kids verkochten als zoete broodjes, de groep speelde het voorprogramma van Patti Smith en Iggy Pop en beleefde een opmerkelijke passage op het legendarische Jazz Bilzen. Saillant detail: bassist Danny De Haes was ten tijde van de eerste plaat een stoere 13-jarige. Nomen est omen, inderdaad.

In de jaren tachtig haalde de band nog sterk uit met de platen Living In The 20th Century en Black-Out en in 1982 speelden ze zelfs het voorprogramma van The Rolling Stones. Maar ook aan mooie liedjes komt een einde: in 1986 doofde de groep uit als een goedkope kaars. Zanger/bezieler Ludo Mariman timmerde koppig verder aan een solocarrière, al was de roep om een reünie altijd groot.

Eenentwintig jaar en talloze reïncarnaties later zijn The Kids springlevend en spelen ze min of meer in hun originele bezetting. Hun 'nieuwe' single, “Freedom, Liberty, Democracy” is inmiddels alweer twee jaar oud, maar wie maalt daarom met het volume op tien, de feedbackknop in de juiste stand en tonnen attitude? Tip van het huis: als u de band op zijn scherpst wil zien, ga hen dan vooral in Antwerpen bekijken, al spreekt u Ludo Mariman en zijn kompanen het best niet aan met “sinjoor”.

Al van de eerste song zit de sfeer er nochtans goed in: “The City Is Dead” staat model voor de rest van het concert: punk met de energie van een Red Bull, compleet met heerlijk afgemeten staccato rockakkoorden, een drummer die speelt als was hij Animal van The Muppetshow en Mariman die zijn strottenhoofd samenknijpt alsof zijn leven ervan afhangt. Staan vervolgens op de setlist: het heerlijk melodieuze “Bloody Belgium”, “Do You Wanna Know” en “Money Is All I Need”, songs die op muzikaal vlak gulzig refereren aan The Ramones.

Al dient gezegd dat The Kids ook in hun coverkeuze hun klassiekers kennen: het tijdloze “12 For You” van Wire, na The Clash de eerste intelligente punkgroep, begint in de versie van Mariman en de zijnen aan een tweede jeugd. Ook “Fascist Cops” is The Kids ten voeten uit: een tekst als een wolkenkrabber, een refrein dat je als een bloedmooie femme fatale uitnodigt om luidkeels mee te brullen, punk als een schattig tienjarig meisje met een sigaret in haar mond.

Bij “I Wanna Get A Job In The City” begint Mariman als vanouds met zeer trage akkoorden, die al vlug als een betere dieseltrein versnellen tot een loeier van een song. Het moge duidelijk zijn: The Kids staan op kruissnelheid. “Freedom, Liberty, Democracy” en “This Is Rock And Roll” trappen dan ook volledig in open doel: The Kids spelen een thuismatch en dat zullen we geweten hebben. Het voltallige publiek is mee bij hekkensluiter “Do You Love The Nazi's?”, waardoor plotsklaps tientallen kelen “Oh no” meebrullen.

Maar we hebben nog niet alles gehad. En masse scandeert iedereen “If The Kids Are United”, een cover van Sham 96 die The Kids past als een tweede huid. Tweede obligate bis: “Blitzkrieg Bop” van The Ramones. En dan hebben we natuurlijk “There Will Be No Next Time” nog niet gehad, de hymne van een hele generatie, van toen de mannen van Nirvana nog met hun Lego aan het spelen waren. The Kids anno 2007, dat is een TGV, een storm met windkracht tien, een ervaring waar veel hedendaagse groepen een punt aan kunnen zuigen. Elke band die een beetje krediet wil opbouwen, zou minstens één keer per jaar The Kids moeten checken. Anders gezegd: punk is bij The Kids opnieuw spannend, noisy en vooral gevaarlijk. Te betreden op eigen risico.

E-mailadres Afdrukken