Banner

Fontaines D.C.

19 april 2019, 4AD

Lennert Hoedaert - 20 april 2019

De vijf Ieren van Fontaines D.C. hadden wat goed te maken nadat ze eind oktober hun optreden in Diksmuide moesten afzeggen omdat zanger Grian Chatten door ziekte geen stem meer had. De 4AD had duidelijk niet genoeg beseft dat de band uit Dublin intussen een van de hipste rockbands van het moment geworden is. Maar een homerun zoals eerder dit jaar op Eurosonic werd er niet gescoord.

Wat een knalshow was het daar in Groningen in januari. We zagen een band die eighties-vibes (het eigenzinnige van The Fall en het donkerste van Joy Division gecombineerd) samenbalde met een heerlijk Dublin-sfeertje (“Dublin in the rain is mine” uit “Big” vat hun liefde voor hun thuisstad het beste samen) en een poëtische authenticiteit. Reken daarbij nog een frontman die niets moet doen om de aandacht te trekken. Wel integendeel; in Diksmuide is een nonchalante, bijna apathische houding — inclusief tandenstoker in de mond — genoeg.

Jammer genoeg zitten het geluid en het attitude van de band (of is het overmoedige pretentie?) niet helemaal mee; “Hurricane Laughter”, een dijk van een nummer, verzandt in een geluidsbrui. Ook de (nochtans superieure) teksten van Chatten zijn nauwelijks hoorbaar. “And there is no connection available” loopt normaal gezien als een mantra doorheen de song, maar is niets van te merken. Ook bij The Clash-achtige “Sha Sha Sha” en “The Lotts”, waarvan de intro enorm aan Joy Division doet denken, blijven we op onze honger zitten.

En plots lijkt het bij “Liberty Bell” wél helemaal goed te zitten. Het is trouwens de eerste song die ze uitbrachten en nog altijd een van hun beste. De vibe zit duidelijk zo goed dat enkelen in het publiek een pogo starten — hoelang zou dat geleden zijn in Diksmuide? Ook tijdens het prachtige “Roy’s Tune”, waarin een kalmere Fontaines D.C. te horen krijgen, en vooral “Too Real” zijn helemaal meeslepend. Vooral in dat tweede nummer worden de hevige psychedelische gitaren extra in de verf gezet en is de invloed van de landgenoten van Girl Band duidelijk hoorbaar. Op zo’n moment heb je dus wél het gevoel dat je met eenvan de interessantste gitaarbands van het moment te maken hebt.

Niet “Big”, maar vooral de toegift “Television Screens” laat nog het duidelijkst de identiteit van Fontaines D.C. horen. Het nummer bewijst dat de band zoveel meer is dan een doorsnee punkbandje. De Ieren laten goeie melodieën en authentieke teksten, die soms recht van de straat lijken geplukt te zijn, horen.

Neen, het optreden van de Ieren was geen constante hoogvlieger én was geen referentie voor de kwaliteit die de band wel op hun debuutplaat Dogrel laat horen. Die waren nog eens duidelijk op de terugrit naar huis. Het leek er ook op dat de band ietwat gefrustreerd was door hun status van supportact voor King Khan. Laat dat volgende zaal optreden maar komen, en dan moet het er wel boenk op zijn.

E-mailadres Afdrukken
 
Fontaines D.C.
2019

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST