Banner

GENT JAZZ 2018

Schoon vanbinnen en vanbuiten

(kvp), (mvs), (qc), (jvs) en (mba) - foto's: Geert Vandepoele - 30 juni 2018

Gent Jazz is een vlag die meerdere ladingen dekt: je vindt er niet alleen jazz in vele gedaanten, maar ook wie van funk, hiphop en rock houdt, komt aan zijn trekken, getuige headliners als David Byrne, Tom Jones, Pharoah Sanders Quartet, Paolo Conte of The Roots. Om dan nog maar te zwijgen van de mindere goden, of van het concert dat de IJslandse diva Björk zal geven op het Sint-Pietersplein. Editie 2018 is er duidelijk een met levende legendes.

Vrijdag 29 juni

Maar eerst is het de beurt aan een van die kleinere namen en in die categorie zal Baxter Dury nog wel een tijdje vertoeven. Dury begon zijn zangcarrière nota bene op de begrafenis van vader, punk- en rockicoon Ian Dury, en van hem erfde zoonlief alvast dat typisch Brits flegma, waardoor de eerste dertig minuten van het optreden nogal stijfjes verlopen. Geholpen door een halfvolle fles wijn (die steeds leger wordt), en een publiek dat almaar enthousiaster reageert, komt er niettemin toch wat schwung en panache in. Terwijl de drummer zich in het zweep mept en de twee zangeressen hun mooiste engelengezang bovenhalen, zwalpt Dury van links naar rechts, ondertussen zijn teksten debiterend. Zweet afvegen doet hij met zijn smalle zwarte das.

Op muzikaal vlak horen we vlagen punk, Britpop en ruwe rock, doorspekt met Dury's lijzige manier van zingen, die af en toe wat aan Jarvis Cocker doet denken. Zijn teksten zijn rake observaties vol zelfspot en sarcasme, jammer dat de aanvankelijk wat wankele geluidsmix dat plezier de nek omwringt. Hoogtepunten? Mep in het gezicht "Picnic On The Edge", of nog "Prince Of Tears". Fijne kennismaking met Baxter Dury, maar een volgende keer graag in een iets intiemere setting, waar hij gegarandeerd meer tot zijn recht zal komen.

Naar goede gewoonte is er ook op de Garden Stage wat te beleven. Vanavond vult JTOTHEC, alias Jonas Casier, de gaten tussen de optredens op het hoofdpodium. Deze Kortrijkzaan heeft een aantal gelijkgestemden rond zich verzameld, en samen brengen ze een mix van funk en soul, die af en toe doet denken aan The New Power Generation. De perfecte muziek om op te swingen of heerlijk weg te dromen bij de tragere nummers. Wat de mensen dan ook massaal doen, al helpen ook de warme avondtemperaturen: JTOTHEC brengt de ideale achtergrondmuziek voor een hapje en een drankje.

Ondertussen staat er een Nigeriaanse grande dame te popelen om ons te overtuigen van haar boodschap. Nneka mengt haar Afrikaanse roots met hiphop en reggae, maar evengoed overtuigt ze op de verstilde momenten. Een sterke dame die weet wat ze doet -- waarom kiest ze er anders voor om haar gekendste nummer "Shining Star" terug te brengen tot de essentie? Het wordt een emotioneel moment, niet alleen voor het publiek.

Nneka weet als geen ander hoe ze moet binnenkomen: terwijl de band op het podium staat, hoor je haar vanuit de coulissen het publiek toezingen. Eerst rustig, maar dan almaar opzwepender. Zo gooit ze meteen al haar vocale troeven op tafel: altijd en overal is er die stem, waarmee ze kan zalven, troosten, opzwepen, je met verstomming slaan. Ze sleurt je zonder pardon mee in haar universum. Nneka is bovendien een goedlachse dame. Met een paar kwinkslagen en een schor lachje stelt ze iedereen op zijn gemak, en als ze al eens verloren loopt in een lied en niet weet hoe het moet eindigen, zegt ze dat ook gewoon. Dat geeft de set af en toe ook een rommelig gevoel, maar dat is snel vergeven: Nneka is schoon, vanbinnen en vanbuiten.

Een leeg podium, met enkel een tafel, een stoel, en een (hopelijk) plastic afgietsel van een menselijk brein. Zo ziet het podium eruit vlak voordat David Byrne zal afsluiten. Het schept alvast grote verwachtingen, die allemaal zullen worden ingelost. Byrne is een perfectionist, die zijn muziek en hoe hij overkomt ernstig neemt. In maart bracht hij American Utopia uit, een album dat op gemengde reacties kon rekenen: het is lovenswaardig dat een man van zijn status nog de moeite doet om nieuwe dingen uit te proberen, maar het klonk al eens rommelig en onafgewerkt.

Maar met wat we op Gent Jazz te zien krijgen, snoert hij alle criticasters de mond. Byrne heeft een bende muzikanten rond zich verzameld die je stuk voor stuk de adem benemen: niet alleen zijn het topmuzikanten, de meesten kunnen ook nog een flink potje zingen en dansen. Want dat is wat we te zien krijgen: twaalf mannen en vrouwen die in een strak georkestreerde en gechoreografeerde regie allemaal zichtbaar plezier hebben in wat ze doen. Na het verstilde begin (Byrne met tafel en stoel) komen de muzikanten een voor een uit de coulissen gewandeld: sommigen op blote voeten, anderen met vleeskleurige schoentjes aan. Het feest kan beginnen: Byrne zwiert al direct "Lazy" de tent in, gevolgd door "Slippery People", meegebruld door een enthousiast publiek dat van geen ophouden weet -- bijwijlen lijkt het applaus eindeloos.

En zo loopt iedereen over het podium, al spelend, zingend en dansend. Hun instrumenten in de handen, want voor de percussionisten niet altijd evident is: doe maar eens anderhalf uur je ding met een loodzwaar harnas aan. Want rust, dat is er niet bij, David Byrne raast maar door, gooit oud en nieuw werk door elkaar. De nieuwere nummers komen hierdoor beter tot hun recht, "I Dance Like This" wordt een nog hitserig feestje, "Dog's Mind" een zeldzaam rustpunt. Na ongeveer een uur beginnen de inspanningen wat te wegen, en zakt het wat in elkaar, maar met een broeierig "Burning Down The House" en "Once In A Lifetime" is dat snel verholpen. En dat Byrne als afsluiter er nog een politieke boodschap bijdoet (met Janelle Monae's "Hell You Talmbout"), maakt het allemaal nog intenser.

En zo vliegt anderhalf uur entertainment van de bovenste plank voorbij, alle andere headliners rest nu de moeilijke taak om dit te overtreffen. Dag 1: meer dan genoeg reasons to be cheerful.



E-mailadres Afdrukken
Tags: Gent Jazz