Banner

Eurosonic 2018

Elke dag 1982

(lh), (lt) en (mvs) - foto's: Lennert Hoedaert;Joris Bulckens - 18 januari 2018

2018 is krap drie weken oud, het mag alweer vooruit beginnen gaan. De eerste topplaten liggen in de winkel, tijd voor een blik in de spiegel die de toekomst heet. Gelukkig toeval: in Nederland hebben ze daar al jaren het heerlijke festival Eurosonic voor. Dik driehonderd aanstormende bandjes uit heel het continent checken op drie dagen? We zijn de deur al uit!

Woensdag 17 januari

"Tja, je moet érgens beginnen, zucht (lh) naast ons. Op Eurosonic wil dat soms zeggen: bij Wit-Russen voor wie het nog elke dag 1982 is. Het is niet al goud wat blinkt, niet al hit wat jodelt op Eurosonic. We zouden niet willen dat u denkt dat het niet hard werken is, wat wij hier doen.

20u. Huize De Beurs     Want jongens, dat Super Besse is niet wat de blurb -- "raving live reviews!" -- vooraf beloofde, of dat ene nummer op Spotify deed vermoeden. Het klinkt alsof het is weggelopen uit die Top Of The Pops-aflevering uit 1982 waar de homoseksuele kapper die de rest van het decennium zou bepalen een week ziek was, het ziet er niet uit. Raar land, dat Wit-Rusland. En ook Pom Poko valt in der Aa Theater door de mand. Goeie, kriepende post-punkgitaartjes van de Noorse shortdrager links nochtans, maar wat zangeres Ragnhild Fangel Jamtveit tussendoor loopt te doen is ons een raadsel: zanglijnen zonder melodie, een stem met een bereik even beperkt als de liefde tussen de Antwerpse socialisten en Groen, en songs die bijgevolg met haken en ogen aan elkaar hangen. "Get us out of here", heeft iemand dat nummer al eens geschreven?

20.45u. Vera     De zoektocht naar ander en beter wordt er niet gemakkelijker op, want van de prettige garagerock die Het Zweedse Holy beloofde komt ook al niets in huis. Garagerock, our ass: dit is vervelende, op Beatles geënte psychedelica, gebracht door de families Pretentie en Aanstellerij. Presenteren wij op bas: Lord Byron. Achter de toetsen: een frontman die zijn looks uit Wir Kinder vom Bahnhof Zoo heeft gepikt. Op twelvestring: een bang vogeltje in een glitterjurk. Het had iets kunnen zijn als het ergens naar klonk, maar dat deed het niet. Dan blijft enkel de attitude over, en die was pover, zo zonder muziek. 2018: wordt het echt dit maar?

21.30u. Huize Maas Front     Neen. Pale Honey is immers in alles het tegendeel van landgenoten Holy. Frontvrouw Tuda Lodmark straalt zonder moeite te doen een soort onverstoorbare cool uit, staat met zichtbaar plezier te spelen: de glimlachjes naar partner in crime Nelly Daltrey achter de drums spreken boekdelen. De grunge-achtige rock van het drietal -- er is ook nog een extra gitarist/bassist -- bewandelt ondertussen een boeiende lijn tussen monotoon en begeesterend. Lodmarks bereik is evenmin groot, maar haar mooie hese stem draagt de melodieën probleemloos, de geloopte, repetitieve gitaartjes van songs als "Get This Things Out Of My Head" spelen mee, "Golden" is strakke rock die naar meer doet snakken. Pale Honey heeft al twee albums uit: we moeten dat meer enkel nog ontdekken.

20.45u. All Round Poolcentrum    &(lh) zijn we ondertussen kwijtgeraakt, maar het berichtje "Aaah, psychedelische rock volgens het boekje" doet vermoeden dat hij bij Blackberries is aanbeland. De vier heren lijken ontsnapt uit de jaren zestig: lang sluikhaar, gebatikte doeken over synthesizers en percussie, en zelfs het hoedje van frontman Julian Müller doet wat belegen aan. Qua looks past de band perfect in het plaatje, maar ook die zweverige, lang uitgesponnen sound klopt als een bus. Toch op het eerste gehoor, want al snel wordt duidelijk dat deze jongens uit het Ruhrgebied meer zijn dan zomaar een genrepastiche. Er zijn de invloeden van sixtiespop en stoner, en de sterke zang van de charismatische Müller. Het komt allemaal het best samen in "Flowers Paint The Sky", de meest Beatles-esque song van de band, al worden ook hier heerlijke jamstukken, waarin de keyboards de boventoon voeren, niet vergeten. Het even catchy "Kasbab" en "Rhabarbara" zorgen voor het meest hypnotiserende moment van de set. Geef deze band nog meer tijd om iets originelere songs te creëren en ze kunnen zich meten met bands als Goat en Pond.

21.30u. Huis De Beurs.    Lysistrata geeft de toeschouwer geen tijd om te acclimatiseren. Vanaf het eerste nummer speelt het Franse powertrio alsof dit zijn laatste show is. Het is lang geleden dat we bij een post-rockband zoveel overgave zagen, en zoveel decibels te verduren kregen; de storm die dit weekend over België en Nederland trekt, is er niets tegen. Er is niet alleen een geweldige muzikale interactie tussen gitarist Théo Guéneau, bassist Max Roy en drummer Ben Amos Cooper, ook op vocaal vlak springen de vonken ervan af. Lysistrata combineert het beste van Refused, Battles, vroege Foals, And So I Watch You From Afar en It It Anita. Hoogtepunten? "Sugar & Anxiety" -- virtuoos, woest en opwindend -- en een weergaloos, oorverdovend slot met "The Body Who Stood Above The Earth". Lysistrata heeft over de taalgrens al heel wat speelminuten verzameld en in hun thuisland stonden ze zelfs al op Rock en Seine te pronken, nu verdienen ze (eindelijk) shows in Vlaanderen. En waarom niet meteen Pukkelpop? In afwachting is er alvast hun vorig jaar verschenen plaat The Thread.

22.15u. Vera     Rondje "Goed in zijn genre". Pete Restrick van Stereo Honey heeft het soort stem waarmee het aardig "Don't Leave Me This Way" krijsen is, de band rond hem strooit zijn kunstschoolinvloeden kwistig in het rond, waardoor we niet voortdurend aan Jimmy Sommerville moeten denken. De woelige drums brengen het beste van Wild Beasts in herinnering, de muzikanten spelen strak. Wij weten niet alles, maar onze kop eraf als deze groep al niet flink gerodeerd is in het Britse livecircuit. Nu nog wat straffere songs, en we komen volgend jaar nog eens kijken. Wordt misschien wel wat als ze in Engeland hun adem nog even inhouden en niet nu al "beste van de toekomst ooit" gaan gillen.

22.55u. Doopsgezinde Kerk     Ook voor de liefhebbers, maar dan van all things Coldplay: Callum Beatty, een Schot die dringend eens over een goeie artiestennaam moet nadenken, en de beste Chris Martin neerzet sinds die zijn eigen parodie werd. Ook hij heeft een flink gerodeerde band achter zich die met een stevig "Man Behind The Sun" een potige set inzet, waarin meeslepende pop de hoofdtoon voert. "Bonfires", bijvoorbeeld, waar geen spatje diepgang in zit maar dat vanzelf tot mee wuiven uitnodigt, of een "We Are Stars" waarin de dreiging van het confettikanon om elke hoek schuilt. In "Miracle" horen we dan weer de degelijkheid van Milow. Kort gesteld: tegen volgende festivalzomer heeft uw puberdochter er ongetwijfeld een held bij.

22.45u. Lutherse kerk     En nu we toch over meisjesmuziek bezig zijn: (lt) is er ondertussen ook even alleen op uitgetrokken. "Stupid cape. I’m never wearing this thing again" gaat het daar bij Fenne Lily, die flink haar best gedaan heeft om er als een soort Bonnie-zonder-Clyde uit te zien, en wat last heeft van de warmte -- even later moet ze een nummer opnieuw beginnen omdat ze afgeleid wordt door zweetdruppels op haar rug. Niet dat zij en haar band zo’n woeste, verhitte set neerzetten: veel meer dan spaarzame gitaar en voorzichtige drums is het niet, maar dat is genoeg. Fenne Lily draait immers vooral om de wondermooie stem van de frontvrouw, die ergens tussen London Grammars Hannah Reid en Vashti Bunyan zweeft. De band, die als trio pas aan zijn derde optreden toe is, klinkt lang niet zo folky als die laatste, en een pak minder dramatisch dan de eerste, maar zoekt met songs als “What’s Good” en “More Than You Could Ever Know” naar schoonheid in de eenvoud. En al pakt dat soms iets té simplistisch uit, een zangeres die op haar vijftiende al een kwetsbaar juweeltje als “Top To Toe” schreef, is er eentje om in de gaten te houden.

23u. Der Aa-Theater.     Denemarken grossiert niet alleen in hippe electro, droompop, singer-songwritermuziek en postpunk met Trentemøller, Mew, Agnes Obel en Iceage, ook op vlak van experimentele muziek moeten ze blijkbaar niet onderdoen voor andere landen. SVIN (Deens voor 'zwijn') is daarvan het beste voorbeeld. "On this festival there's a lot of pop music by skinny people, but we can't do that!", verontschuldigt bandleider Hendrik Pultz Melbye zich halverwege de set met een knipoog. Thank God dat er in Groningen ook plaats is voor verrassende, atypische bands als SVIN. Met andere woorden: geen band voor de gemiddelde Eurosonicbezoeker, want het is niet over de koppen lopen in de zaal. Wat wil je, met die verzengende mix van free jazz en noise? De tenorsax van Melbye klinkt zo intens dat het (soms) te slopend wordt. Er zitten volume en kracht in sax, gitaar en het drumstel van drumbeest Thomas Eller. Overduidelijk spek naar de bek van trouwe volgers van Colin Stetson, Dead Neanderthals en consorten. Gelukkig was het avondeten van (lh) al even verteerd voor dit sterke staaltje gecontroleerde chaos.

23.35u. Vrijdag Basement     Soms komt een Eurosonicpassage te vroeg. Roe heeft immers heel wat belofte in zich, maar staat op dit kleine kelderpodium nog wat te onvoldragen. De piepjonge, zenuwachtig gibberende, Noord-Ierse heeft een dijk van een stem, en met "Playground Fights" en "Cheek, Boy" enkele straffe songs onder de arm, maar in de karige gitaar-met-een-béétje-elektronicaversies van vandaag vallen ze soms nog wat licht uit. Wanneer ze zich enkel over haar gitaar buigt en iets te over-emotioneel wordt, krijgen we griezelige herinneringen aan het post-Alanis Morrissettetijdperk waarin iemand als Meredith Brooks een blauwe maandag lang een hit had. Dat is jammer, want er zit meer in Roe dan een hysterisch one-hit-wonder. Groeimarge, om maar iets te zeggen. We zien Roisin Donald binnen een paar jaar graag nog eens.

00.30u. Huize Maas Front     Even iets bizars tussendoor? Welja, want Spanje levert vanavond de one man band Vurro. En omdat gewoon wat simultaan drummen en pianospelen niemands aandacht zou trekken, bespeelt deze Vurro zijn orgeltjes in een salopet met niks eronder, en een koeienschedel op zijn hoofd, inclusief horens om zijn hihat te bespelen –- zijn handen en voeten waren immers elders al nodig. Dat levert best een overtuigend potje aanstekelijke, klassieke rock-'n-roll en boogiewoogie op, maar een halfuur pianogehamer en koeienbellengerinkel is méér dan voldoende retropret voor de rest van dit weekend.

00.30u. Stadsschouwburg     "Eeny, meeny, miny, moe, welcome to the show": de prijs voor beste intro heeft IAMJJ meteen al beet. Met een stem die neigt naar die van onze Eerste Stuyven van het land brengt deze Deen rock die nu eens bluesy aandoet, dan weer horen we een zweem van Triggerfinger. Goeie band meegebracht trouwens: de invulling van de nummers is om duimen en vingers bij af te likken, net als de bindteksten. "I've never been to China, but I've had a lot of shoes that were made there" klinkt het droogjes ter aankondiging van "China". We hadden kunnen vermoeden dat iemand met een tekst als "I think I found God in my Happy Meal" wel gevoel voor humor zou hebben. Nu nog een betere artiestennaam. Mogen wij Deen Daan suggereren?

00u30. Der Aa-Kerk     De nacht is nu echt gevallen en buiten is het bar koud. De warmbloedige electro-akoestische pareltjes van Chapelier Fou, het alter ego van de klassiek geschoolde multi-instrumentalist Louis Warynski, komen dus als geroepen. Warynski intrigeert al bijna tien jaar met een unieke sound die viool en elektronische muziek samenbrengt. Live wordt hij bijgestaan door een uitmuntend toetsenist en dito klarinettist, en die maken het wonderlijke klankenpalet alleen maar rijker. Subtiele beats worden vervlochten met wolkjes ambient en elektronica, tintjes jazz, zigeunerinvloeden en vooral melancholie, véél melancholie. In dat dromerige universum is het best aangenaam vertoeven, zeker na het muzikale geweld van Lysistrata en SVIN. Deze show geeft bovendien goesting om de ongetwijfeld fascinerende discografie van deze muzikant te ontdekken. Chapelier Fou speelt op 21 april op Night Air in Kortrijk, u mag ons dringend advies ter zake ter harte nemen. Uw team overweegt nog een slaapmutsje in Der Witz, en trekt dan AirBnB-waarts. Het worden nog twee lange dagen, dus (lt) en (lh) zijn onverbiddelijk: "Neen. Géén Café Knarie vandaag." Oké dan!



E-mailadres Afdrukken
Tags: Eurosonic