Banner

Angèle + Ibeyi

7 december 2017, Het Depot

Mattias Baertsoen - foto's: Tim Huybrechts - 08 december 2017

Voor de tweelingzussen van Ibeyi was het opzet van hun tweede plaat duidelijk: er moest gedanst en gefeest worden, de wereld rondom ons is immers al somber genoeg. U had die boodschap duidelijk goed begrepen en kwam massaal afgezakt naar Het Depot waar de zussen hun tweede worp voorstelden.

Dat Het Depot al vroeg vol loopt, is de verdienste van opener Angèle. Komt de nieuwste popprinses van deze wereld uit Linkebeek? Het zou zomaar even kunnen. Angèle is een fenomeen, de zangeres telt pas eenentwintig lentes en haar eerste single is amper een handvol weken uit, maar intussen verkocht ze wel al tweemaal de Botanique uit. Na Damso neemt nu ook Ibeyi haar mee op tour. Angèle is de zus van onze nationale hiphoptrots Roméo Elvis, maar heeft haar succes vooral aan haar Instagrampagina te danken, die net geen honderdduizend volgers heeft. Het verhaal doet wat denken aan dat van Lily Allen, zij was ook eenentwintig toen haar MySpaceblog -- kent u dàt nog? -- inmiddels dik tien jaar geleden op enkele maanden tijd miljoenen luisteraars lokte.

Net als Lily brengt Angèle mierzoete pop, slechter voor ons tandglazuur dan het Sinterklaaspoppetje uit chocolade waarmee we deze ochtend onze boterham belegden. Maar wel enorm aanstekelijk. Angèle staat alleen op het podium, achter haar synthesizer, en brengt er een fraaie balladeversie van "Bruxelles attends-moi j'arrive". Tijdens "La loi de Murphy" wiegt ze zachtjes met haar heupen, al blijft het schoolpodiumgehalte vrij hoog, zeker wanneer de Brusselse even later zo fier als een pauw aankondigt een lied over jaloezie te hebben geschreven. Toch zou het wel eens snel kunnen gaan voor deze Angèle, de jongeren zijn er alvast helemaal weg van. We krabbelen nog neer dat ze wat weg heeft van Taylor Swift, en bedenken ons dat die duizenden digitale volgers binnenkort wel eens fans op een volle festivalweide kunnen worden.

Die festivalweide is alvast iets waar Ibeyi hard naar uitkijkt. De Frans-Cubaanse tweeling is terug van (even) weggeweest en het spelplezier spat ervan af; voor hen kan de zomer er niet snel genoeg zijn. Op hun debuutplaat verwerkten Naomi en Lisa-Kaindé het verlies van zowel hun zus als hun vader, maar album nummer twee brengt hoop en strijdvaardigheid met zich mee, of zoals ze samen te midden van de set in "Transmission/Michaelion" harmonieus zingen: “We sing our tears dry, facing a clear sky”. "Zo veel blije gezichten", merkt Lisa-Kaindé meteen op na de opener "I Carried This For Years". "Zo hadden we het voor ogen", vult haar zus wat later aan nadat u massaal "I'm on my way" meezong.

De zussen kiezen er nog steeds voor om enkel met hun tweeën op het podium te staan, waardoor er muzikaal niet zo veel verandert in vergelijking met hun vorige tour. Op “Me Voy”, dat een reggaetonritme aangemeten krijgt, zingen Naomi en Lisa-Kaindé wel voor het eerst in het Spaans, en "When Will I Learn" wordt doorspekt met enkele subtiele digitale blieps. In het protestlied “No Man Is Big Enough for My Arms" zit dan weer een flard speech -- “The measure of any society is how it treats its women and girls” -- van Michelle Obama en krijgt Trump nog een veeg uit de pan. Het onversaagde "Deathless" wordt als hymne onthaald en eveneens door het opvallend vrouwelijk getinte publiek meegescandeerd.

In de bissen zetten Naomi en Lisa-Kaindé even "Hot In Herre" van Nelly in, om dan toch maar voor hun eigen "River" te kiezen. De zussen zijn lang niet meer de verlegen schaapjes van weleer, maar terecht overtuigd van hun eigen kunnen. Een dik uur en een kwart lang brachten ze vanavond een ode aan de schoonheid van het leven. Zij goedgemutst, wij ook. Soms moet dat niet meer zijn.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Ibeyi