Banner

The Knife

13 oktober 2006, Gebäude 9 (Keulen)

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Evy Ottermans - 15 oktober 2006

Is het dansmuziek? Is het een soort totaalpakket van film, performance en muziek? Is dit wel een concert? Allemaal vragen die zich op de Silent Shout-tour van The Knife aan de toeschouwer opdringen. Het resultaat is in elk geval onweerstaanbaar en verlegt de grenzen van wat een muziekgroep live kan doen.

Veel meer dan een minimaal aangepaste oude fabrieksruimte is Gebäude 9 in Keulen niet. Een luster verlicht de karig ingerichte ruimte, een voorkamertje doet dienst als bar. Dit ademt "underground" uit zoals we dat in Vlaanderen bijna niet meer kennen. Deze groezelige "we maken er het beste van"-uitstraling heeft zoveel meer karakter dan de cleane "alles is mogelijk"-bourgeoischic van de Vlaamse cultuurhuizen. Heerlijk om deze zaal te ontdekken.

Het is echter maar de vraag of de show die The Knife meebrengt, zal werken in dit kleine zaaltje. Met haar meerlagige projecties en subtiele lichteffecten, vraagt ze om afstand. Normaal gezien stond de groep dan ook geprogrammeerd in het grotere E-Werk, maar te elfder ure moest de zaak verzet worden naar deze plek waar de gebeurtenissen op het podium zich vlak voor de neus van het publiek afspelen. Meteen kan dat ook vaststellen dat deze productie nu ook niet zo groot is: meer dan wat projectoren, twee doeken, wat gipsen poppen en de juiste spots zijn er niet voor nodig.

Het samenspel van alle elementen geeft echter een maximaal resultaat dat ook van nabij indrukwekkend blijft. Van bij de korte openingstrack dwalen Karin en Olof Dreijer rond in een web van voor en achter hen geprojecteerde warrige lijnen, drie nummers later tijdens het ijzersterke "Marble House" vinden we broer en zus terug in een sprookjesbos. Plots worden gezichten geprojecteerd op de poppen aan de zijkant van het podium en wordt de sfeer helemaal bevreemdend.

Diepe bassen, glasheldere synths en sissende hi-hats zijn de bomen in het bos van The Knife, maar dat is een stuk duisterder dan het op het eerste gehoor lijkt. "Forest Families" krijgt de geladen opbouw van een ravetrack, maar blijft spoken in het moment tussen waken en slapen, zonder een verlossende ontlading te voorzien. Slechts met mondjesmaat wordt immers aan de dansgoesting van het publiek toegegeven, een eerste keer met "Girls’ Night Out". Het is wachten op het enige bisnummer "Like A Pen" vooraleer het nog eens gebeurt.

Wanneer dansen aan de orde is, wordt meteen de tweespalt duidelijk die The Knife live kenmerkt. Het conflict tussen kijken en dansen raakt nooit beslecht en beide tegelijk is altijd allebei half. Als dansconcert is deze Silent Shout-show dus mislukt, maar ook als audiovisuele performance is het geheel niet perfect. Dit optreden hangt met uitgekiende haken en ogen aan elkaar, maar net daarom is het zo’n heerlijk fascinerende en geslaagde ervaring.

Met wat simpele middelen tillen de Dreijers de mogelijkheden van wat een concertervaring kan zijn op tot een niveau dat zijn gelijke niet kent. Je vraagt je af waarom niemand hier eerder op kwam, waarom andere groepen zich zo veilig blijven beperken tot klassieke belichting, of wat achtergrondprojecties als je tot zo’n bevreemdend totaalspektakel kunt komen. Een nieuwe standaard is gezet.

DE FOTO'S

E-mailadres Afdrukken
 
The Knife

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST