Banner

LES NUITS: Nap Eyes + Julien Baker

22 mei 2016, Botanique

Joris Peeters - 23 mei 2016

Voor het eerst kunnen we vanavond Julien Baker, een van onze tips voor 2016, live aan het werk zien. En dan valt het nog meer op hoe hard haar tengere verschijning contrasteert met haar enorme stem. Kwam dat even binnen, zeg.

Het is altijd een beetje nattevingerwerk, voorspellen wie er in de nabije toekomst zal doorbreken. Je leest het niet in koffiegruis en op het internet is het net het tegenovergestelde: er worden zo veel namen gedropt dat er altijd wel eentje zijn eigen hype zal waarmaken. Soms is het gewoon frustrerend: dan ontdek je net die ene wereldband die uit elkaar valt nog voor er iets van komt, of die onze contreien volledig links laat liggen. Groot was dan ook ons enthousiasme wanneer Julien Baker voor Les Nuits werd aangekondigd.

Maar eerst is het de beurt aan Nap Eyes, dat ons even doet geloven dat we figureren in de film Napoleon Dynamite, wanneer het Canadese viertal aan hun voorprogramma begint. De bassist ziet eruit alsof hij in een LSD-trip zit, de sologitarist staat de helft van de tijd naast het podium en frontman Nigel Chapman sterft zeven muurbloemdoden tijdens de bindteksten, zeker wanneer hij dat in het Frans probeert te doen. Verder veel nederigheid en dankbaarheid en half ingezette applausjes richting het publiek. “So I sat against the wall and / Leaned hard as I could into it / And I thought about the mall and / Some places that I'd like to bid” klinkt het in “Mixer” en dat klinkt op het eerste gezicht aannemelijk.

Muzikaal komt het daarentegen wel af en toe van de grond. Nap Eyes speelt een soort van slacker rock die doet denken aan Kurt Vile of The Velvet Underground, vooral door de stem van Chapman die soms als twee druppels water op die van Lou Reed lijkt (in “Dark Creedence” bijvoorbeeld). Soms, in de hardere stukken, komt er een flard Dinosaur Jr. voorbij en die synchrone gitaarriff in “Stargazer” doet ons dan weer aan Television denken. Er heerst een soort van stunteligheid die de band heel soms op kousenvoeten weet om te zetten in magie: verwarrend, maar boeiend als dat gebeurt.

Na een korte pauze is Julien Baker plots stilletjes als een mus op het terras van een eethuisje verschenen, zonder dat we er erg in hadden. Hier in het intieme Grand Salon De Concert vindt ze de perfecte omstandigheden voor haar Belgisch debuut. Maar hoe klein en rank de schaduw is die ze op het podium werpt, des te voller en krachtiger is haar stem. Baker komt uit de punk scene maar zingt indrukwekkend zuiver en juist, en ze doet dat bovendien met een minimale begeleiding: haar gitaar, occasioneel geholpen door een loopstation en een paar effectenpedalen. Na het duo “Sprained Ankle” en “Brittle Bones” anticiperen de armharen op nog meer moois.

Julien Baker kan als geen ander tienerleed sereen en geloofwaardig bezingen. Sommige nummers zijn al een aantal jaar geleden geschreven maar klinken alsof ze op dit eigenste moment geboren worden. De regen die vanavond overvloedig valt, is de regen op de ziel van Julien Baker. Maar ze leert er langzaam, heel langzaam in dansen. “But you're gonna run / when you find out who I am / it's alright, everybody does”, klinkt het in “Everybody Does”.

Halverwege is het tijd voor twee nieuwe nummers, die zonder al te veel uitleg ingezet worden. Eén ervan kennen we al: “Funeral Pyre”. Het is niet meteen een stijlbreuk, maar bewijst dat er nog steeds demonen tussen haar ribben zitten. Daarna wordt de rest van debuutplaat Sprained Ankle afgewerkt, een sterk album dat garant staat voor een sterk concert. De vleugelpiano wordt opgespaard voor het afsluitende “Go Home” en een verrassende cover als bisnummer: “Accident Prone” van Jawbreaker. Ja, we hebben het ook moeten YouTuben.

Maar de echte Jawbreaker, dat was Julien Baker vanavond. Ook onze kaak viel op de grond en brak vervolgens in stukken, tijdens een van de meest oprechte en mooiste concerten die we dit jaar al bijwoonden. Spijt dat u het gemist hebt? Herkansen kan nog in de buurlanden, zoals op Best Kept Secret Festival volgende maand. We kunnen niet garanderen dat al die breekbaarheid stand houdt tegen een tent (half)vol Nederlanders en er is ook nog die EK-match van de Rode Duivels, maar iets zegt ons van wel. Natuurlijk wel.

E-mailadres Afdrukken