Banner

Refused

3 december 2015, Trix

Lennert Hoedaert - 05 december 2015

In de reeks ‘bands die groter zijn na reünie’ is het Zweedse Refused een van de opvallendste acts die de afgelopen jaren opnieuw ten tonele verscheen. Wie er in 2012 bij was op Groezrock of Pukkelpop spreekt nog altijd van een legendarische passage. Met een krachtig optreden in Trix bewees het vijftal dat ze nog altijd fucking alive zijn. Maar de vraag is echter of de nieuwe nummers ooit zullen overtuigen.

Als er zwakke momenten in de show zaten, dan lag dat aan de wisselvalligheid van Freedom, hun eerste plaat in 17 (!) jaar. En dat is een hele periode. Frontman Dennis Lyxzén, drummer David Sandström, gitaristen Kristofer Steen en de intussen ontslagen Jon Brännström en bassist Magnus Flagge maakten tussen 1991 en 1998 Refused vooral furore in de underground. Na de teleurstelling om het in intussen tot cultklassieker geworden album The Shape Of Punk To Come gaven ze er met een welgemeende fuck you (vooral naar de pers toe) de brui aan. Het album was te serieus, te pretentieus, te vernieuwend voor de scene. Het leek of de plaat pas veertien jaar later volledig tot zijn recht kwam.

Intussen is er echter ook veel veranderd in de hardcorescene: denk maar aan bands als Dillinger Escape Plan, die ongetwijfeld beïnvloed zijn door de erfenis die Refused achterliet. Maar goed, reünies zijn tegenwoordig bij voorbaat een instant succes. Met een nieuwe plaat onder de arm wilden Lyxzén en co zich onderscheiden van het nostalgiecircuit. We weten dat zo’n plaat maken moeilijk is, maar toch kon het eerder dit jaar verschenen Freedom niet aan de verwachtingen voldoen. Gelukkig opent Refused met “Elektra”, de eerste single en tegelijk sterkste nummer van die nieuwe plaat. “Nothing has changed!”, schreeuwt Lyxzén als een bezetene. Ook leuk om te zien dat het spelplezier bij extra tourlid Mattias Bärjed, de vervanger van Brännström, eraf druipt.

Muzikaal is er duidelijk wel iets veranderd aan Refused. Sommige nummers klonken te oppervlakkig in vergelijking met hun in 1998 verschenen meesterwerk. ‘Maar waar blijft de eerste klassieker’, horen we de fans van het eerste meteen luidop afvragen. En ja hoor: vervolgens wordt al een eerste bommetje gedropt met “The Shape Of Punk To Come” en daarna zelfs “The Refused Party Program”. Het tempo van beide nummers rijt het publiek uiteen. Het dak van de Trix gaat er al bijna af, tot “Dawkins Christ” van de nieuwe plaat wordt ingezet. En zo wordt de show een aaneenrijging van uitermate sterke en mediocre nummers.

Na het versplijtende “The Deadly Rhythm” — een stukje Slayers “Raining Blood” krijgen we er gratis bij — volgt de obligate speech waarmee Lyxzén en co bewijzen dat ze nog altijd kwaad op de wereld zijn. Open grenzen, Syrië en de aanslagen in Parijs — u weet wel: genoeg actuele onderwerpen passeren de revue. En hij krijgt er spontaan een applaus voor. Veel minder boeiend klinkt echter “Destroy The Man”. Een kleine ontnuchtering na het muzikale geweld van weleer dat al gepasseerd is. Later zullen nog “War On The Palaces” (ronduit slecht, sorry!) en “Servants Of Death”, dat doet denken aan Royal Blood en Queens Of The Stone Age, voorbij razen. Maar dat tweede is nog best te pruimen.

Het fotogenieke podiumbeest haalt ondertussen niet alleen stunts uit met zijn microfoon, tijdens de hardcorebeuker “Rather Be Dead” duikt hij tot ver het publiek in — wat een energie heeft die! De vuisten worden dan ook lustig de lucht ingepompt op het tempo van de opruiende teksten (“Rather be alive! Rather be alive! Rather be alive! Rather be alive!”) De 43-jarige frontman gaat zo wild tekeer als een 16-jarige punker die zijn eerste shows speelt.

“Hook, Line And Sinker” is nog zo’n beuker uit Songs To Fan The Flames Of Discontent en uiteraard reageert het publiek hierbij ook uitzinnig. Andere hoogtepunten zijn het hyperkinetische “Liberation Frequency”, waarin kwistig gespeeld wordt met tempowisselingen en jazzy ritmes, en uiteraard “Refused Are Fucking Dead”. Ironisch genoeg klinken de klassiekers van Refused nog lang niet gedateerd.

Drie keer raden waaruit de encore bestaat: het verplichte “New Noise” — die ene ongeduldige fan wordt eindelijk beloond — is de verwoestende climax nummer, en dat hebben we gevoeld aan onze ribben. Maar “Tannhäuser/ Derivè”, een knallend en episch einde, hoeft daarvoor niet onder te doen. ‘Can we still scream? Yes!’ was het besluit na bijna anderhalf uur beuken. Maar we zijn er toch nog niet zeker van of die nieuwe plaat echt had gemoeten.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Refused