Banner

CITADELIC: Manuel Hermia Trio

30 mei 2015, Citadelpark

Guy Peters - foto's: Geert Vandepoele - 31 mei 2015

Ook dit jaar kreeg Citadelic weer af te rekenen met plensbuien (de tweede dag vereiste heel wat *tromgeroffel* improvisatie van de organisatie om enkele concerten toch in fatsoenlijke omstandigheden te laten plaatsvinden), maar aan het begin van dag 3 is een voorzichtige zon terug van de partij en kan het festival weer z’n gangetje gaan.

Als opener was het Manuel Hermia Trio in huis gehaald, een van de betere freejazzbands van het land. Saxofonist Hermia (die zijn bansuri deze keer thuis gelaten had) richtte de band een aantal jaar geleden op met inwijkelingen Manolo Cabras (bas) en João Lobo (drums) en bracht eerder dit jaar zijn tweede album met het drietal uit. Austerity past in een traditie van vurige, geëngageerde en vrije jazz die vooral in de jaren zestig en zeventig grote sier maakte, maar die blijkt ook vandaag nog relevant te zijn. Toch laat Hermia de politieke boodschap deze keer grotendeels achterwege en kan de muziek gewoon voor zich spreken.

Lobo was voor dit concert trouwens vervangen door collega Marek Patrman (gezeten op een fris wit tuinstoeltje). Niet zo ongewoon binnen de jazz, ook al omdat Hermia zelf al aangaf dat het gecomponeerde materiaal van zijn stukken doorgaans bestaat uit het hoogstnodige en de rest op het moment ingevuld kan worden. Dit soort muziek moet kunnen vloeien en transformeren, door een combinatie van bagage, instinct en interactie z’n weg kunnen vinden. En zelfs in de vroege namiddag, terwijl de eerste toeschouwers slenterend opdoken en de geuren van Chileens eten door het park kringelden, leek dat goed te lukken.

Met “The Story Of A Caress” werd teruggekeerd naar debuutalbum Long Tales And Short Stories en gekozen voor een ingetogen, trage aanloop. Cabras plukte het concert op gang met een slepende, broeierige bassolo, die diende als fundament voor Hermia’s zachte blaaswerk op de tenorsax. Geen excessen, maar wel een zware melancholie, die wel vaker terugkeert in Hermia’s tragere stukken. Je hoort dan dat hij ook goed geluisterd heeft naar de freejazzkanonnen van de jaren zestig. De spiritualiteit van John Coltrane en Pharoah Sanders is nooit ver weg.

De man afdoen als een kloon van die voorgangers zou hem echter oneer aandoen, want al snel volgde een knappe staalkaart van wat het trio in de aanbieding heeft. “Infobesity” was kort, heftig pruttelend en best wel stevig, met gejaagde slierten op de altsax en een expressieve performance van Cabras. Met “Marecages” was het drone-terrein dan weer binnen bereik. Cabras creëerde zwartgeblakerd gebrom met de wringende strijkstok, Patrman kleurde subtiel bij, Hermia trok de kaart van de elegische soberheid. De zon gaf even verstek.

En zo laveerde het Trio van de ene invulling van het begrip freejazz naar de andere. De ene keer met broeierig of sudderend samenspel en iets later weer met energiek gerammel. Pieken gebeurde met afsluiter “Austerity… And What About Rage”, met een woelig stuiterende ritmesectie en een springerig thema dat zich als een oorwurm vasthechtte in je kop om uren later nog altijd op te duiken. Niet het spul van het grove geweld of het dissonante scheuren, al zat er een ontredderde schreeuw in die door merg en been ging. Het was duidelijk nog wat te vroeg op de dag voor veel Gentenaars om af te zakken naar het Citadelpark, en je zou kunnen zeggen dat dit soort spul het meest tot z’n recht komt in zweterige clubs, zo ergens rond middernacht, maar het Manuel Hermia Trio zorgde niettemin voor een uitstekend namiddagconcert.

E-mailadres Afdrukken
 
CITADELIC: Manuel Hermia Trio
Igloo Records / 2015
www.manuel-hermia.com

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST