Banner

Kraftwerk

18 januari 2015, Paradiso

Joris Vanden Broeck - 20 januari 2015

Kraftwerk live zien, dat is stilaan een les in herkenbaarheid. Sinds 2003, toen met Tour De France de laatste studioplaat verscheen, zijn er geen grote veranderingen waar te nemen tijdens concerten van het viertal. Ook nu de band met 12345678 Der Katalog acht dagen in Paradiso bivakkeert, blijven verrassingen uit.

Het grootste verschil tussen de concerten vandaag en een decennium geleden is het ontbreken van Florian Schneider: ooit samen met Ralf Hütter de drijvende kracht achter de elektronicapioniers, vandaag niet meer dan een naam die enkel bij kenners een belletje doet rinkelen. Blijft over: een band die het, nog meer dan The Rolling Stones of Paul McCartney, moet hebben van wat in het verleden gepresteerd werd. Zij het tegenwoordig met 3D-visuals.

Die nadruk op terugblikken wordt nauwelijks of niet verhuld nu Hütter en huurlingen acht dagen lang in Paradiso neerstrijken om daar elke dag een van de in 2009 heruitgebrachte platen integraal te spelen. Daarmee wordt vrolijk voorbij gegaan aan het feit dat er nog drie andere Kraftwerkplaten zijn: Kraftwerk, Kraftwerk 2 en Ralf and Florian, allemaal verschenen tussen 1970 en 1973 en minder poppy dan de platen die vanaf '74 zouden verschijnen.

Niettegenstaande bovenstaande kritiek, zorgt Kraftwerk ook in 2015 live voor kippenvel vanaf, welja, de eerste seconde. Het doek gaat omhoog en plots dendert “Trans Europe Express” die oude Amsterdamse kerk binnen en sta je aan de grond genageld, alsof het de allereerste keer is dat dit nummer weerklinkt; zo indrukwekkend openbaart het zich ook nu. Enige minpunt? Maar dan ook echt het énige van de ganse avond? Dat de visuals niet ten volle uitgespeeld worden. Het is een belevenis “Europe Endless” eindelijk live uitgevoerd te zien, maar dat een nummer met zoveel sfeervol potentieel geen aangepast beeldmateriaal achter zich krijgt, is een beetje jammer.

Al wordt dat ruimschoots goed gemaakt door “Spacelab”, stilaan het meest indrukwekkende moment tijdens Kraftwerkconcerten. Wanneer na minutenlang rondvliegen door de ruimte de ufo op het scherm -- of boven de hoofden van de rest van het publiek, naargelang hoe goed de 3D aanslaat -- voor de deur van Paradiso landt, wordt de halve zaal krankzinnig. Als onmiddellijk daarop de intro van “The Model” weerklinkt, heeft Kraftwerk Amsterdam in zijn zak.

Wanneer over enkele honderden jaren historici onderzoek voeren naar het leven in de tweede helft van de twintigste eeuw en de vroege 21ste, dan lijkt Der Katalog een uitgelezen vertrekpunt. De geneugten van de eerste autoreizen, het romantische treinreizen, Tinderdates, de automatisering, afluisterschandalen, nucleaire problematiek, grote sportevenementen: het zit er allemaal in, in deze muziek die fungeert als drager van ideeën.

Dat het allemaal al meermaals eerder te horen viel, is bijzaak. Wie met zo'n bekend materiaal toch keer op keer een verpletterende indruk weet te maken, behoort tot de grootsten. Dat het concert ditmaal niet in een kunstinstelling zoals het MoMa of een schijnbaar speciaal voor de band opgetrokken excentrieke zaal als Evoluon plaatsvond, was niet eens een nadeel: door het formaat van Paradiso stond het viertal pal voor je neus. Al zou het de ultieme Kraftwerk-ervaring zijn moest deze band ooit in het Atomium aantreden. Tot het ooit zover is, draaien we Der Katalog nog maar wat grijzer.

E-mailadres Afdrukken
 
Kraftwerk

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST