Banner

Jon Hopkins

4 mei 2014, AB

Stavros Kelepouris - 04 mei 2014

‘Gene kattenpis’ hoorden we iemand roepen. Ofwel liep Jan Becaus net langs, ofwel had Jon Hopkins net een dijk van een set gespeeld.

Immunity, zo heet de plaat die Jon Hopkins opeens overal over de tongen deed gaan. Plots technomessias voor mensen die er geen idee van hebben hoe het die techno eigenlijk vergaat, en om de haverklap gebombardeerd tot beste Britse producer van het moment door druk doende hipsters die heel diep moeten nadenken om er een tweede te bedenken. Jon Hopkins is een hype geworden, maar wel een met een fenomeen achter: Hopkins is niet goed in wat hij doet, hij is geweldig.

Dance voor de thinking man, zo schreef onze (gvdb) over die doorbraakplaat. Straf: ook live weet Hopkins beats en brains aan elkaar te rijmen. ‘Breathe This Air’ – grootstadsverdwazing met een intens gevoel van warmte – was kletsende techno in een mexican stand-off met zachte ambient, uitlopend op verwoestende dancepunk. Op de achtergrond draaide een videoclip met beelden die zo uit Cuarons Gravity hadden kunnen komen. Links van ons zwiert iemand lijf en leden op een hoopje, rechts staat een vent verbluft te genieten – de twee gezichten van Hopkins’ elektronische trip.

Met de stampende, op IDM gestoelde technobeat van ‘Open Eye Signal’ sleurde de Brit je mee naar een benevelde rave in een uit beton opgetrokken havenbunker, terwijl de warme gloed van ‘We Disappear’ zich onttrok aan alle tijd en ruimte en zich overgaf aan de extase. Live verschillen Hopkins’ nummers niet noodzakelijk erg van hun studioversies, maar ze klinken wel een pak dwingender, rijker en voller. Nuances worden scherper gesteld, beats dreunen dat tikkeltje harder. Ook het beste nummer van de avond, ‘Light Through The Veins’, profiteerde daarvan: een lange luistertrip vol utopie en futuristische euforie – verwant aan Fuck Buttons’ ‘Bright Tomorrow’ of Balam Acabs ‘Motion’. Je hoort de invloed van Brian Eno, maar ook de signature sound van Hopkins zelf.

Opvallend: Jon Hopkins’ set was geen herhaling van zijn passage in de Bozar eind 2013. De vleugelpiano had-ie thuis gelaten – geen slecht idee, als je er uiteindelijk toch amper gebruik van maakt – maar ook de rest van de show zat volledig in het nieuw. Compleet andere visuals, compleet ander gevoel. Kwam hij in de Bozar de dansbaarheid van zijn laatste twee platen etaleren, dan werd in de AB meer ruimte gelaten om je gewoon te verliezen in de ervaring. Adelbrief: een verbluffend ‘Collider’, dat voor een keer wel omgebokst werd tot iets wat bijna op een electroclash-remix ging lijken, maar nooit gratuit werd.

Eigenlijk moet je niks van techno weten om Jon Hopkins te verafgoden.

E-mailadres Afdrukken