Banner

Kraftwerk

17 oktober 2013 (vroege show), Evoluon (Eindhoven)

Joris Vanden Broeck - 17 oktober 2013

Kraftwerk. Mens Machine, waarvan het stilaan niet meer lijkt uit te maken wie nu exact op dat podium staat en wat die daar al dan niet aan het uitvreten is. De band is een concept geworden, een kunstinstallatie die op zorgvuldig uitgekozen locaties aan het publiek getoond wordt.

Een band die ruim veertig jaar bestaat, waarvan het meest cruciale werk in de tweede helft van de jaren zeventig te situeren valt en met nog slechts één origineel (en zelfs dat valt te betwisten) groepslid in de rangen: dat is smeken om omschrijvingen als 'teren op het verleden' en 'levende jukebox'. Allemaal waar. Zij het dat Kraftwerk er toch niet zijn hand niet voor omdraait om ook anno 2013 concerten te spelen die van de eerste tot de laatste seconde verbluffen.

Van het nieuwe werk dat al eeuwen beloofd wordt (Axl Rose is een snelheidsduivel in vergelijking met Kraftwerks Generaldirektor Ralf Hütter) valt geen spoor te bekennen. Hütter en de zijnen hebben sinds The Mix (1991) subtiel het centrale gegeven van Kraftwerk veranderd van het uitbrengen van nieuwe muziek naar het up to date houden van het bestaande werk. Vanaf 2004 gebeurde dat met concerten die grotendeels het stramien van liveplaat Minimum-Maximum (2005) als leidraad gebruiken, een formule die, hoe indrukwekkend het concert ook was, na de passage op Pukkelpop 2009 stilaan opgebruikt was.

Enter The Catalogue, de verzameling van acht studioplaten die tussen 1974 en 2003 uitgebracht zijn, en die de Duitsers de laatste jaren inspireerden tot concertmarathons waarop elke avond een album integraal gebracht werd. De concerten, die gebruik maakten van 3D-visuals, vonden plaats op illustere locaties zoals het New Yorkse MoMa, Tate Modern en Kunstsammlung in thuisstad Düsseldorf.

Die lijn wordt sinds de zomer doorgetrokken met sporadische concerten in Europa, waaronder vier stops in de Eindhovense Evoluon, een zaal die in de jaren zestig opgetrokken werd als symbool van de vaart der volkeren waarin ook Nederland opgezogen werd. De locatie, die nog het beste te omschrijven valt als een ufo uit beton, lijkt wel gemaakt voor Kraftwerk, zeker wanneer de band het ding, samen met satellieten die middels het 3D-systeem recht de zaal in schieten, een rol geeft in de visuals van opener “Spacelab”.

Het nummer, tot voor kort geen vaste prik op de setlist, zet de toon voor de avond. Hoewel het allemaal om bekend materiaal gaat, wil dat niet zeggen dat het publiek niet verrast kan worden. Al was het maar door het geluid, dat ook in 3D-golven op de toeschouwers afkomt. Of doordat de standaard setlist flink door elkaar geschud is en aangevuld werd met een hypnotiserende versie van “Metropolis” of een deze keer door mensen van vlees en bloed gebracht “The Robots”. En het is op het podium dat Kraftwerk bewijst dat het nummers gemaakt heeft die zich niet laten vastpinnen op hun releasejaar. “Computer Love” en “Computer World” mogen dan van 1981 dateren, de songs lijken meer op een neerslag van het leven anno 2013.

Al is er ook plaats voor echt retrogevoel. De romantiek van het autorijden zoals die in “Autobahn” beleefd wordt, is een ideaalbeeld dat elk jaar verder van de werkelijkheid komt te staan. Ook de poëzie van een in neongloed badende stad (“Neonlight”) doet eerder aan als een nostalgische terugblik op de swinging sixties dan op het hedendaags uitgaansleven, al kan het niet onvermeld blijven: zoals de beats hier subtiel het werk van Kraftwerk enigszins pimpen, zou je toch verwachten dat minstens half Evoluon zou staan shaken.

Niets van dat, maar daar kan het gebiologeerd naar het podium staren voor iets tussen zitten. Want of het nu treinen zijn die door het Europees continent denderen, renners die een bergcol bedwingen of de risico's van radioactiviteit zijn, Kraftwerk is een kunstwerk dat fascineert. Ook al is het dan ooit begonnen als muzikaal gezelschap, vandaag lijkt het totaalkunstwerk waarnaar Hütter zo nu en dan verwijst, dichterbij te staan dan ooit.

E-mailadres Afdrukken