Banner

PUKKELPOP 2013: Haim

zaterdag 17 augustus 2013, Club

(pn) - foto's: archief - 20 augustus 2013

Hadden de Muppets een meidengroep, dan heette ze Haim. De jonge Alana is een onstuimige Animal, onderhuidse spilfiguur Danielle Janice en bassiste Este een, naar (lt) zegt nymfomane Miss Piggy, die geen kopstoten uitdeelt maar stagedivet. Onze (pn) was een van de Kermits van dienst.

Dat vertaalde zich op Werchter in een chaotisch rommeltje van drie zussen die het vooral heel leuk met elkaar vonden. Dat is wat goeie zussen doen, maar doorgaans staat de wereld er dan niet op te kijken. En vooral verbaasde die chaos op Werchter: niet alleen de talloze singles verraden een ongelooflijke neus voor zonnige, licht bewolkte popmuziek die Fleetwood Mac blendt met r &b van de jaren negentig, maar ook hun covers (zoek zeker die van Sheryl Crows “Strong Enough” op, kippenvel) verraden onmiskenbaar talent. Je wordt niet zomaar als de sound van een nieuw kalenderjaar bestempeld. Live durft de branie het echter al eens halen van de bravoure. En dan wordt het een puinhoop.

Niet zo op Pukkelpop, waar de band indrukwekkend revanche neemt. Al vanaf openingsnummer “Better Off”, een nummer dat maar blijft groeien, staat het vizier op scherp. De plaat komt uit in september, nu is het for real. Dat “Better Off” best wel een giftig nummer is, bewijst Danielle die het nummer meer sist en spuwt dan zingt. We willen nooit een van de exen zijn die naakt aan een touw vastgebonden, bij de ballen waarschijnlijk, de song wordt doorgesleurd. Alhoewel, een mens moet er iets voor over hebben.

Het is het begin van een triomftocht: nieuwe single “The Wire” is in al z’n bochtigheid weer een stap vooruit, klinkt live verrassend puntig en nu al als een klassieker. Het blijken dan nog slechts twee opwarmertjes te zijn wanneer de twisted sisters loos gaan op “Oh Well” van Fleetwood Mac. Danielle haalt haar best rockposes boven, Alana slaat een drum ei zo na aan gort waarna ze de frontstage induikt, Este headbangt zich een whiplash. En het muzikale haalt het deze keer van die onbevangenheid, sowieso een dun koord waarop deze band nog een tijd zal blijven balanceren. En dat valt te hopen. Dit moet een van de meest energieke vrouwenbands aller tijden zijn. Laat ze dat vooral behouden.

De Club wordt zot – we mogen het al eens simpel omschrijven – en wat dan volgt is een nu al onwaarschijnlijk straffe hattrick van singles met “Falling”, “Don’t Save Me” en “Forever” die live een stevige dosis punch geïnjecteerd krijgen. Tussen de zussen onderling wordt er alleen maar een “Everyting all right, sisters?” gewisseld tussen enkele veelbetekenende knipogen en glimlachjes door. Dit is the Kelly Family met sexappeal -- alles kan vandaag, en soms, heel soms, is dat een geruststelling. Orgelpunt is “Let Me Go”, dat smekend, dreigend, ontladend en op het einde met vier drums ontzettend opzwepend klinkt. En dan is het plots gedaan, alsof dit concert maar een speeltijd op de lagere school lang had geduurd. Als toemaatje komt Este alsnog het podium weer opgerend om in het publiek te duiken. Uw (pn) kan getuigen dat zo’n Haimzus in alle facetten van het woord hard aankomt.

Soit: voorspelden we eerder dit jaar dat er met Haim een lentebries door Popland zou waaien, dan wordt het met een Haim op dit niveau een hittegolf.

E-mailadres Afdrukken