Banner

Genk On Stage 2013

Jihad voor iedereen!

Erwin Knieper - foto's: Timmy Haubrechts - 30 juni 2013

Het leven in Limburg kan mooi zijn. Groen gras, fluitende vogeltjes en niets dan zonneschijn. Na een druilerige vrijdag maakt het centrum van Genk zich klaar voor een wervelende zaterdag: zonnekloppers, fashionista’s en dagjestoeristen, u zijt welgekomen!

Zaterdag 29 juni

Hasselt mag dan misschien wel de “hoofdstad van de smaak” zijn, in Genk klopt het echte hart van de provincie. In enkele decennia ontwikkelde de tweede stad van Limburg zich van een achtergesteld mijnwerkerscentrum tot een bloeiend artistiek geheel. Economisch gaat het tegenwoordig wat stroever, maar daar lijkt het culturele leven voorlopig geen last van te hebben. Het ideale voorbeeld? Genk On Stage, een volledig gratis evenement waarbij het centrum van de stad drie dagen lang omgebouwd wordt tot groene festivalsite. Geen idee hoe het stadsbestuur cultuur en crisis combineert in uw heimat, maar hier kan de rest van Vlaanderen nog wat van leren.

Het eerste optreden van de dag stelt onze oordopjes al dadelijk op de proef. The Prospects mogen de spits afbijten op het Factor J², het kleinere podium in het evenementenpark van de stad. Gord Achten brengt samen met Marco Simoni en Alessio di Turi snelle en snedige rock op een onverantwoord hoog volume. De gierende gitaren en donderende drums doen vermoeden dat de bandleden wel eens fan zouden kunnen zijn van The Black Rebel Motorcycle Club en Queens Of The Stone Age. Aan het einde van de set laat Achten er geen twijfel over bestaan; er komt een debuutalbum. Wij sturen Joke Schauvliege alvast een memo.

Een kleine honderd meter verder klinkt een ander soort geweld; het jonge Limburgse hiphopcollectief Onze Zaak gaat een verbale strijd aan met het systeem. Twee gebrilde blonde kerels die op afstand het uiterlijk en de lichaamsbouw hebben van een nog niet aangerande koorknaap, proberen het publiek te overtuigen om een klein beetje in opstand te komen. Genoeg belastingen betaald, genoeg bitches die aan je kop zeuren om meer bling en als het even kan; A-attesten voor elke leerling! De kleine revolutie die de volgelingen van Lucebert afdraaien, krijgt een duw in de rug door twee afgetrainde b-boys die het optreden een zweem van spontaniteit moeten meegeven. Geen idee wat de juryleden van So You Think You Can Dance zouden opmerken, maar wij denken iets in de richting van: “Minder tijd doorbrengen in de fitness, meer aan de moves werken!”; uiteraard gebracht in een geil Russisch accent. Onze Zaak heeft duidelijk nog wat issues: speelgoed kalasjnikovs, de boutade dat er een jihad in ieder van ons schuilt, de sample van Tony Montana in de openingmix,… Leuk, maar onnodig. De titelloze EP van het collectief is wél een aanrader; erg sterk spraakwater om de dorst naar kwalitatieve Vlaamse hiphop te lessen. Trouwens, aan Vlaamse hiphop tout court was er vandaag geen gebrek in Genk. Andere young guns zoals Chad & Djalu, N.A.S. of Chadid -- de een al wat bekender dan de ander -- krijgen een eigen podium om op te shinen. Het talent is er, nu alleen nog het juiste distributiekanaal vinden.

Geen discriminatie op Genk On Stage: het gehandicapte broertje van de nederhop krijgt ook ruime aandacht. Arne Vanhaecke, een van de chouchoukes van Radio 2 brengt nederpop in de zuiverste zin van het woord. Ongeveer een uur lang probeert de Bruggenaar een handvol kijklustigen warm te maken voor een kruising tussen de kleffe hap die Jelle Cleymans aanbiedt en de levenslessen van Buurman; denk Tom Odell, maar met oprechte emoties. Na de loze belofte om wat Marvin Gaye aan de set toe te voegen, was het voor ons wel genoeg. Of toch: “In bed was ik een beest/Ze kan een week niet meer recht lopen/Totdat ze geneest”, zingt Vanhaecke. “Sexual Healing” in de Vlaanders, bende viezeriken.

De ontboezemingen rond Vanhaeckes eerste keer worden snel vergeten wanneer een guitig Limburgs meisje met veel bravoure Oscar And the Wuulf aankondigt. Gezien de houding van de jongens op het podium zou je haast gaan denken dat ze wat kregelig waren. De dromerige pop uit Summer Skin werd zielloos op het publiek afgevuurd en van interactie was er absoluut geen sprake. Droeg Max Colombie daarom die rode zonnebril in een donkere tent? Om het publiek niet te moeten zien? Na een aantal nummers shoegazing voor gevorderden was het tijd om te vluchten. Een grote toekomst? Wie had dat nou weer voorspeld?

Afsluiten doen we met The Van Jets, de groep rond frontman Johannes Verschaeve. De zanger, vandaag met een compleet rode linkerhand, lijkt de invloed van Mondriaan nog net niet helemaal te hebben afgeschud. Doorheen het optreden werd het decor regelmatig opgelicht door geometrische figuren die, in combinatie met de wel erg actieve rookmachine, het podium veranderden in een zwoele nachtclub. Kleppers als “Here Comes The Light” en “Waited Long Enough” worden professioneel verpakt en bezorgd, maar doorheen het optreden dringt de band nooit echt door tot bij het publiek. Hier lijkt de organisatie dan ook een steek te hebben laten vallen. Een naam als The Van Jets staat erg mooi op de affiche, maar in Genk heeft de band geen tastbare aanhang. De andere grote kleppers van de avond, Umberto Tozzi en The Gipsy Kings -- toppers in hun genre, laten we wel wezen -- brachten een ongeziene volkstoeloop op gang, waarbij iedereen die niet naar de latinohelden kon gaan kijken, wel genoegen moest nemen met The Van Jets. Het resultaat was een wat ouder publiek, vaak met jonge kinderen aan de hand, dat wat angstig stonden te staren naar een graatmagere, halfnaakte krullenbol met een gekleurde linkerhand. Zeg nou zelf, welk kind kiest dan niet voor het monster onder het bed? Geen idee wat uw plannen nog zijn, maar wij gaan alvast slapen. Nu alleen nog een zaklantaarn vinden…



E-mailadres Afdrukken
 
Genk On Stage 2013

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST