Banner

Dans Dans + The Bad Plus

17 mei 2013, Handelsbeurs

Koen Lauwers - foto's: Wim Jammaer - 19 mei 2013

"Ik kan de dingen niet aanvaarden zoals ze zijn. Ze zouden ook anders kunnen zijn, beter", verzuchtte Bert Dockx eens in een interview met Wouter Mattelin op Radio 1. Natuurlijk kan het altijd beter, maar een minder begaafde muzikant zou zich een godlike genius wanen als hij zou kunnen wat Dockx vrijdagavond met Dans Dans presteerde.

Met die band klutste deze jazzgitarist eerder dit jaar jamrock, psychedelica, pop, blues en avant-jazz weer eens stevig door elkaar en dat resulteerde in Dans Dans’ opvolger I/II . Die dubbelelpee klinkt nog prikkelender, belokener en complexer dan het debuut en dat levert weer straffe concerten op. Zoals de recentste passage door Gent dus, want in een mum van tijd werd het oude Handelsbeursgebouw omgeturnd tot de setting voor een eigentijdse film noir. Wie bij het horen van het sluipend ritme en de bluesy gitaarlijn van “Au Hasard” de ogen sloot, belandde zo in John Dahls Red Rock West (thriller uit ’91 met Nicolas Cage en Lara Flynn Boyle in de hoofdrollen). En als dit pareltje op I/II alleen maar suggereert, dan ontplofte het dankzij Dockx’ deraillerende gitaar vrijdagavond wél. Dreigender en vuiler dan op plaat klonk ook een lang uitgesponnen versie van Ennio Moricone’s “The Sillican Clan” en met het eigen “Muskiet” werd een eerste hoogtepunt bereikt. Tegen een gifgroene achtergrond van artistiekerige (en live geïmproviseerde) visuals sleurden Dockx, Fred Lyenn Jacques en Steven Cassier ons met rollende drums en een waanzinnig wah wah-ende gitaar een achtbaan op waar surf, country en rockabilly elkaar voortdurend stokken in de wielen probeerden te steken.

En hoewel er ook op de uitvoering van Robert Wyatts “East Timor” weinig aan te merken viel, leek de intensiteit waarmee bovengenoemd openingstrio werd gebracht nadien verloren te gaan in de (soms) te lange pauzes. Dat neemt niet weg dat het trio’s samenspel en improvisatie van erg hoog niveau bleef; zo stonden Dockx’ gitaaruithalen tijdens Ornette Colemans “Mothers Of The Veil” bol van de razernij waardoor de toeschouwers een waanzinnig straffe versie te horen kregen. En ondanks zijn (eerder zeldzame) mindere momenten durven we te stellen dat dit optreden weer alles had wat een Dans Dans-concert hoort te hebben: een broeierige ambiance, poëzie, rebellie en de gretigheid van een roedel jonge bloedhonden.

The Bad Plus groeide het voorbije decennium uit tot een van de meest gerenommeerde, maar soms ook verdeling zaaiende moderne jazzbands, wat te wijten was aan de overload aan rockcovers op zijn albums. Daarvan echter geen enkele meer op het uit 2012 daterende Made Possible; de Amerikanen roeien voortaan met de riemen die ze hebben. En die bestaan uit een mengeling van (eerder klassiek aandoende) ballads, lichtjes experimentele (mainstream)jazz-grooves, melodieuze poppartijen en het villain van Steve Albini.

Een jazz-band pur sang is dit combo dus zeker niet en ook zonder de ondersteuning van modieuze visuals optreden, is in deze tijden eerder onorthodox. Wel getuigt het van lef en de overtuiging dat de muziek op zich wel overeind zal blijven. En indien dat niet het geval is, humor de meubels alsnog kan redden. Gevoel voor humor had deze vreemde combinatie van een voetbalhooligan (drummer Dave King), een mondaine new ager (bassist Reid Anderson) en een saai ogende bureaucraat (pianist Ethan Iverson) in ieder geval. Dat bleek uit Andersons bindteksten. Maar hebben ze ook de tunes? En kunnen ze die ook live brengen?

Het antwoord luidt tweewerf “Ja”; het drietal schakelt moeiteloos over van klassiek spel naar meer dwingende grooves. Introspectie en melodie enerzijds, speelsheid en experiment anderzijds; ze lopen elkaar in The Bad Plus’ muziek geenszins voor de voeten. Zo hoorden we een mooie versie van het slenterende en klassieke deuntje “Pound For Pound”. Verder benadrukte Iverson tijdens “Wolf Out” met zijn hamerende pianospel dat het trio edgy kan klinken; als het maar wil. En dat wilden ze ook tijdens het hoekige, hyperkinetische “Mr Now”.

”Met de trein van A naar B pendelen is altijd een beetje reizen”; dat ondervonden we door de urenlange vertragingen deze week weer meermaals aan den lijve. Net zoals we merkten dat de uurregeling van de NMBS en de Handelsbeurs’ programmatie niet op elkaar zijn afgestemd. Waardoor we het optreden van The Bad Plus vroegtijdig moesten verlaten. Maar ondanks die tegenslag, was dit een geslaagde double-bill.

E-mailadres Afdrukken
 
Dans Dans + The Bad Plus

Advertentie
Advertentie
Banner

TEST