Banner

Mark Lanegan

23 december 2012, De Kreun

Joris Vanden Broeck - 24 december 2012

Amper een maand is het geleden dat Mark Lanegan voor het laatst op een Belgisch podium stond. De zanger, die met Blues Funeral begin dit jaar een loeier van een nieuwe plaat uitbracht, zag nog een concert -- het vijfde van 2012 -- best zitten en zorgde voor kerstsfeer in De Kreun.

Na bijna een jaar van non-stop concerten wordt de Mark Lanegan Band even op stal geplaatst en speelt Lanegan twee akoestische concerten in de lage landen. Samen met gitarist Dave Rosser lijkt Lanegan op die manier een mini-epiloog te breien aan de akoestische tournee die beiden in 2010 ondernomen. De setlist van die tournee dient zelfs als fundament voor vanavond: met nummers als “When Your Number Isn't Up”, “One Way Street”, “No Easy Action” en “Miracle” in het begin van de set, kan er zelfs wat van een déjà entendu-gevoel worden gesproken.

Ware het niet dat Lanegan de boel eerst op gang trekt met “The Cherry Tree Carol”, een traditional die ook op het zopas op kleine schaal verschenen Dark Mark Does Christmas te vinden is. Dat Lanegan niet vies is van een dosis religie, bleek al eerder, maar een dergelijke start van een concert, aan de vooravond van Kerstmis, zorgt toch voor een vreemd devoot sfeertje. Ook “On Jesus Program”, waarmee de reguliere set wordt afgesloten, klinkt alsof het tijd is om berouw te tonen voor het te laat is.

Afgaand op de kracht waarmee Lanegan tegen zijn microfoon te keer gaat, zou je immers vermoeden dat aan de man een verdienstelijke predikant verloren is gegaan. Het lijkt wel of Lanegan nog helemaal in de routine van de elektrische concerten met de Lanegan Band zit. Rosser moet dan ook flink tekeer gaan op zijn akoestische gitaar om Lanegan muzikaal bij te benen. De nummers uit die laatste plaat, “The Gravedigger’s Song” en “St. Louis Elegy” om de twee opvallendste te noemen, klinken dan ook amper uitgebeend. Zelfs zonder een groot instrumentarium kan Lanegan het eerstgenoemde nummer laten klinken alsof de wereld elk ogenblik ten onder kan gaan.

Echter niet voor Lanegan nog eens, ondanks dat hij zelf nogal luchtig doet over de erfenis van die band, “Where The Twain Shall Meet” en “Halo Of Ashes” van Screaming Trees van onder het stof haalt. Mooi, maar niet memorabel. Al zijn we misschien wel te veel verwend. Welke gedaante Mark Lanegan immers ook aanneemt, het publiek kent het ondertussen en verwacht er veel van. Die vraag naar kwaliteit werd ook meer dan ingelost door de als vanouds stokstijf staande Lanegan, maar het verrassingselement ontbrak. Vraag is natuurlijk in hoeverre het nog mogelijk is om nog te verrassen met een dergelijk hoog aantal concerten. Langs de andere kant: zelden zo'n mooi kerstconcert meegemaakt.

E-mailadres Afdrukken
 
Mark Lanegan

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST