Banner

Geike Arnaert

12 december 2012, Handelsbeurs

Tom De Moor - 13 december 2012

Anno 2012 vult Alex Callier met gemak een Sportpaleis, en vecht de stem die zijn groep groot maakte om de Handelsbeurs vol te krijgen. De grote meute heeft alweer ongelijk; het is beter verwijlen in de rokerige duisternis van het blonde mysterie dan in het casino royale van het ego dat haar groot maakte.

Ondanks de publieke belangstelling is Geike Arnaert altijd een mysterie gebleven. Als solo-artieste maakt ze daar nog meer dan vroeger gretig gebruik van. Meer dan de helft van het concert speelde zich in het schemerdonker af. Vaak was de zeskoppige begeleidingsband beter belicht dan de frontvrouw en voor “This Page” wisselde ze zelfs van plaats met haar backende zus Kaat Arnaert. Dit sfeertje paste opperbest bij haar nieuwe materiaal en liet haar subtiele sensuele danspassen des te langer nazinderen. Wie door de afstandelijkheid kon doorkijken, stapte vanaf de opener “Icy” gewillig mee in het enigma Arnaert.

Een hele set ophangen aan één plaat leidt vaak tot vullerij. Laat Geike nu echter op de indrukwekkende soloplaat For The Beauty Of Confusion haar beste werk tot heden gebundeld hebben en laat ze die nummers door het touren tot nog beklijvender materiaal uitgediept hebben: weg zorgen! Een uitgekleed “Smile” intrigeerde mateloos, badend in blauw podiumlicht dat door enkele spots doorpriemd wordt. De nachtclubversie van “Night Time ‘Round Here” klonk warmer dan op plaat, maar kreeg een vlijmscherp randje door een bevreemdende intro die tussendoor het nummer even wegveegde en er een Lynchiaans sfeertje aan gaf.

In de nieuwe arrangementen klonken de nummers nog subtieler dan voordien, wat zijn effect niet miste. De naakte versies van “107 Windows” en “For The Beauty Of Confusion” sneden door je heen. Toch mocht het er hier en daar ook wat steviger aan toegaan: Arnaert toonde zich een rock-Lolita in een funky versie van “Rope Dancer” of in de heerlijke cover van Anja Garbareks “Dizzy With Wonder”.

Enkel met de elektronica was het nog opletten geblazen. Naar het einde van de set toe moest die naar een climax opbouwen, maar door een te prominente aanwezigheid injecteerde hij “Strange Disorder” en voornamelijk “In Gold” met logge nervositeit. De fikse snee electrorock “Moria” toonde nochtans dat de synths mits gepaste dosering een toegevoegde waarde konden vormen.

Ook al claimt Callier dat Hooverphonic niet op een stem gefundeerd is, kregen wij bij de vertraagde versie van “Blinded” meer het Magnificent Tree-gevoel dan bij de artificiële Bacharach-glamour van de huidige Hooverphonic. Meer dan tien jaar na datum kan je enkel vaststellen dat Arnaert als artieste een pak gegroeid is. Muzikaal genot tiert weliger onder haar duistere sluier dan in de gladde spotlights van haar vorige thuishaven.

E-mailadres Afdrukken
 
Geike Arnaert

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST