Banner

De Heideroosjes

28 september, AB

Stijn Van Hees - 28 september 2012

Na een afscheidsronde van een jaar langsheen Nederlandse podia namen de Limburgse punkers nu ook definitief afscheid van hun Belgische publiek. De AB raakte twee keer uitverkocht voor deze allerlaatste shows van De Heideroosjes. Logisch, per slot van rekening waren ze gedurende de voorbije 23 jaar een geapprecieerde gast op Belgische rockpodia groot en klein.

Een voorprogramma was er niet, een DJ in de zaal en een soort gipsyduo in de lobby moesten het publiek opwarmen voor de meer dan twee uur durende afscheidsshow. Niet dat de aanwezigen veel aanmoediging nodig hadden, je voelde vanaf het betreden van de AB dat er elektriciteit in de lucht hing. Deze avond zou een geslaagde avond worden, ook al zou het voor velen de laatste keer zijn dat ze dit sympathieke viertal over een podium zagen stuiteren. Punkers hadden hun mohawks stijf in het gelid, grijzende pubers hadden hun knalrode “I'm Not Deaf, I'm Just Ignoring You” T-shirt nog een keer aangetrokken en een enkele huisvader had zelfs zijn kroost mee gebracht. Die allerjongste was echter niet meer dan één uiterste van een heel spectrum, tot hun allerlaatste snik bleven de Heideroosjes duidelijk een breed publiek aanspreken. 23 jaar aan constante output en een hoog niveau tot op het einde zorgden ervoor dat dit misschien wel een afscheid was, maar geen rondje goedkope nostalgie.

Na een introfilmpje met Urbanus in een hoofdrol bestormden Marco, Fred en Frank het podium en drummer Igor legde een hels tempo op voor de eerste vier nummers. “Tot Hier!”, "Break The Public Peace", “Schizo” en “Lekker Belangrijk” maakten dadelijk heel wat los bij het publiek. Hierna was de uitspraak van Marco Roelofs te willen stoppen op een moment zich nog voor 110% te kunnen geven in plaats van nog slechts voor 50%, 100% overbodig. De lange setlist bevatte geen grote verrassingen en liet vooral horen hoe naturel de nummers van De Heideroosjes zijn. We kunnen nu wel stellen dat ze binnen het zelf opgelegde kader van de punkrock eigenlijk alles aanneembaar en genietbaar kunnen maken. Of het nu Nederlandstalige pretpunk is (“Sjonnie & Anita), geëngageerde anthems (“Regular Day In Bosnia”) of persoonlijke ontboezemingen in een poëtisch punkjasje (“Tussen de Liefde en de Leegte”), je gelooft het en je eet uit de hand van Roelofs. Een frontman pur sang die door de jaren heen groeide in zijn rol, naarmate de schouders breder werden en de armen gekleurder. Ook op zijn voorlaatste avond kende hij geen moeite om met één woord zelfs de zittenden op het balkon te laten springen of de hele zaal aan een overleden dierbare te doen denken tijdens “Ik Zie Je Later”.

De Heideroosjes speelden al hun Engelstalige en Nederlandstalige klassiekers en lieten vooral de chemie tussen muziek en publiek zijn werk doen, geen fratsen om de nummers op te leuken. Eens de avond voorbij halfweg was, kregen we toch enkele verrassingen te horen en te zien. Dit voorkwam dat de meer dan dertig nummers tellende set niet in sleur verzandde, maar het waren ook gewoon leuke momenten. Na de min of meer normale lengte van een optreden verscheen tijdens de laatste tonen van “Ik Wil Niks” een strak in het pak zittend koor van keurige Nederlandse heren op het podium. Die brachten enkele a capella versies van Heideroosjesnummers terwijl de band even op adem kon komen in de coulissen om vervolgens herdoopt als Ramroosjes het podium weer op te komen. Dat was de tweede en meer opwindende verrassing van de avond. De Heideroosjes speelden een puntgave Ramones-medley vooraleer verder te gaan met hun grootste hits. Daarbij mag je dus blijkbaar ook het door henzelf vaak verguisde spielereitje “Ze Smelten de Paashaas” rekenen. Marco kon het ook nu weer niet laten om het een kutnummer te noemen, het publiek keelde in ieder geval de onnozele tekst van voor tot achter mee. Ja, de Paashaas van de Heideroosjes is bijna een cultureel fenomeen geworden in de loop van de jaren. Iedereen kent er tekstflarden uit maar slechts enkelen kennen de geschiedenis en daar hoort het nummer nu definitief thuis.

Na dit triootje van dankbaar aangenomen traktaties aan het publiek ging de gashendel weer open voor onder andere “Time Is Ticking Away”, “Tering Tyfus Takketrut” en natuurlijk “Damclub Hooligan”. Nadat bassist Fred even op zijn mondharmonica mocht blazen was het tijd voor het finaal rondje pogoën op de twee absolute oertracks van de Heideroosjes, de extreem luid meegebrulde “I'm Not Deaf, I'm Just Ignoring You” en “United Scum”. Twee nummers die de sfeer van de avond perfect samenvatten: de buitenwereld, die niks van punk of rock snapt, kon ons gestolen worden en ook al houdt deze band op te bestaan, er zijn vele duizenden die hen een plekje in hun hart gegeven hebben. Houdoe Heideroosjes, en het ga jullie goed.

E-mailadres Afdrukken
 
De Heideroosjes

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST