Banner

DOUR 2012: Flaming Lips

Zondag 15 juli, The Last Arena

(mvs) - foto's: www.wannabes.be - 17 juli 2012

Na vier dagen modderworstelen was het bang afwachten of er nog wel sfeer genoeg zou zijn om Flaming Lips passend te ontvangen. En ook Wayne Coyne is er niet helemaal gerust op. Terwijl het volk nog maar net voor het hoofdpodium aan het toestromen is, staat hij er al klaar met een kleine toespraak over hoe bang hij is dat we zullen uitglijden als hij zijn gebruikelijke tochtje in zijn bal over het publiek zal maken. Of we dan alstublieft willen stilstaan zodat we niet uitglijden?

Het is niet echt nodig. Al snel staat de wei goed vol; handen genoeg om hem te dragen, wanneer hij toch in het plastieken ding stapt: niet zoals gewoonlijk bij opener "Race For The Prize", maar tijdens de Pink Floyd-cover "On The Run" iets later, en hij houdt het ook kort. Tegen dan is het concert al stevig op gang met ook nog "The Yeah Yeah Yeah Song" (Coyne: "La chanson oui oui oui") en alle toeters en bellen van dien.

De confetti, de serpentines, de vele ballonnen, de dansers die deze keer uit The Wizard Of Oz zijn ontsnapt... ook bij valavond in een modderzee blijven die elementen werken om de niet altijd even gemakkelijke psychedelica van de groep te verkopen. "See The Leaves" is bijvoorbeeld zo'n taaie, door een modderige bas aangedreven brok, niet meer dan een groove, maar als Coyne dan bij het vervolg "Laser Hands" zijn gigantische reuzenhanden met laserstralen gebruikt, dan werkt dat. Bij een freakshow accepteer je zo'n muziek gemakkelijker.

Toch zijn er momenten waarop we het gevoel krijgen dat die spreidstand tussen feest en experiment de groep niet helemaal meer lekker zit, en het hoofd niet langer op confetti staat. Dan voelt dit optreden wat routineus aan, en merk je dat het uitfreaken hen meer interesseert. Sommigen in het publiek hebben de hint begrepen. "Heeft er íemand hier lange blaadjes", gaat een wanhopige geest een hele rij mensen af, net als de groep "See The Leaves" inzet. Een grap schrijft zichzelf zelden zo gemakkelijk.

"Yoshimi Battles The Pink Robots Pt. 1" wordt opnieuw ingezet omdat Coyne plots vergeten is hoe dat akkoordengewijs ook weer ging, maar wordt snel weer stilgelegd omdat een relletje in het publiek even uit de hand dreigt te lopen. En het trippen gaat verder met ook nog "Drug Chart", een nummer dat de groep dit jaar uitbracht, verstopt in een gummi schedel. "Smoking marihuana can lead to bad things!", geeft Coyne nog even zijn eigen stepping stone-theorie mee: "it can lead to smoking cigarettes!". Waarna een demonische grijns volgt.

Van op het eind deze maand officieel verschijnende Flaming Lips And Heavy Fwends, dat eerder dit jaar al limited uitkwam naar aanleiding van Record Store Day, diept de groep nog één nummer op. "Ashes In The Air", dat Coyne opdraagt aan Justin Vernon met wie hij het nummer schreef. "I hope he lives forever". En dan is het tijd voor dat eeuwige bisnummer, het ultieme anthem van de groep.

Na vier dagen in de modder is "Do You Realize??" een orgelpunt; de levensbevestiging dat je vier dagen in de modder hebt overleefd. "It's hard to make the good things last", zingt Coyne, en zelfs al snak je ondertussen hartsgrondig naar het einde van deze vierdaagse, je weet ook dat vier dagen baggeren de moeite waren. Het was een Dour om nooit te vergeten, en minstens voor een klein stukje was dat ook door Flaming Lips, de band die je alle miserie in een oogwenk doet vergeten.

E-mailadres Afdrukken
 
DOUR 2012: Flaming Lips

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST