Banner

Gent Jazz: Amatorski + Tindersticks + Damien Rice

12 juli 2012, Bijlokesite

Kristof Vande Velde - foto's: Geert Vandepoele - 12 juli 2012

Het waren drie publiekstrekkers die ervoor zorgden dat mensen vol verwachtingen tot aan de Martelaarslaan stonden aan te schuiven om hun polsbandje omgespt te krijgen. De donderdag van Gent Jazz was dan ook de dag van het grote publiek waarin het beschaafde festival tot de limieten werd getest maar niets aan waardigheid inboette.

De eerste minuten van Amatorski bereikten ons door de vermelde mensenmassa slechts van op een verre afstand, zodat we het erg fijne "Soldier" slechts met moeite konden ontwaren. De trui van Inne Eysermans zag er even warm uit als de gloed die de band over de festivaltent verspreidde. Het was dan ook met de glimlach dat het publiek genoot van het lieflijke "22 Februar", het bijna dansbare "Peaceful" en het knappe "8 November", waarin de Gentenaars zich even als het Belgische Sigur Rós profileerden. "Geen Spa-nummer?" hoorden we na afloop licht teleurgesteld rondom ons. Maar goed ook, want als het zo wordt genoemd, moet je bewijzen dat je meer in je mars hebt. Amatorski toonde zich een mooie opwarmer voor een zachte zomeravond, al blijft hun wat onbeholpen houding op het podium beslist een werkpunt.

Tijd voor de heren van stand van Tindersticks, een band waar de meerderheid niet voor was naar Gent gekomen, getuige de steeds aanwezige golf van geroezemoes tijdens de stillere momenten. Bij Tindersticks staan (zelf)beheersing en controle centraal: geen noot wordt verkeerd gespeeld, geen woord te veel gezegd. De kern van de set kwam uiteraard uit het recente The Something Rain, maar beginnen deed Staples in alle kalmte met het oude "Blood", waarin het orgeldeken van Boulter een eerste keer mocht zegevieren. "If You're Looking for a Way Out" ging op datzelfde elan verder, zonder achtergrondkoortje jammer genoeg, maar miste de nodige portie schwung. Daarop was het wachten tot het duo "Show Me Everything", met een bijzonder intense finale en "This Fire of Autumn", dat voor het meest swingende moment van de avond zorgde, al bleef het publiek er eerder statisch bij. Verder was het ook nog smullen van "I Know That Loving", vooral dan het drukke slot, en het experiment van "Frozen", misschien wel het hoogtepunt van de set. Heerlijk hoe de sax zich gekweld een weg schuurde door de plooien van het uptempo nummer.

De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we nooit een hoge dunk van Damien Rice hebben gehad, die ons altijd veel meer overkwam als een janker dan als een songsmid. En toch, en toch. Wat hij in Gent liet zien, zal het publiek niet snel vergeten. De tent lag al aan zijn voeten nog voor hij een noot had uitgesproken, wat onze scepsis niet ten goede kwam, maar vanaf het eerste nummer, "The Professor * La Fille Danse" waren we helemaal mee. De bravoure waarmee de man het bracht, de naturel waarmee hij op het podium stond, het maakte zijn perfect verstaanbare lyrics plots erg reëel en eerlijk. Zeker wanneer hij ze inleidde met minutenlange, sterke en openhartige anekdotes die de daaropvolgende songs ("Amie" en "Cheers Darlin'") veel echter maakten.

Op een enkele song na koos Damien Rice voor bekend materiaal, dat dan ook regelmatig werd meegezongen. Hij beperkte zich hoofdzakelijk tot zijn eenvoudige, akoestische gitaar, met hier en daar wat distortion, waarop hij geen spectaculaire toeren hoefde uit te halen om zijn songs gepast te begeleiden. Rice moet het niet hebben van de technische skills, maar van de overtuiging, de passie en de humor. Wanneer hij dan toch aan zijn piano ging zitten, zoals bij zijn meest geliefde song "9 Crimes", hoorde je dat het publiek zichzelf ging corrigeren en een aantal decibels stiller werd.

Je kan je afvragen wat er allemaal echt was aan zijn oprechtheid en of hij dit toneeltje niet elke avond herhaalt, maar de grote meerderheid had beslist het gevoel hier naar iets bijzonders gekeken te hebben. Hoe hij het publiek veranderde in een zingende massa bij "Volcano", hoe hij "Cold Water" bracht in totale duisternis, of "Cannonball" zonder versterking, het is allemaal niet uniek maar zo voelde het wel even aan. En zeker de act die hij opvoerde bij het ontstaansverhaal van "Cheers Darlin'", waarin drie glazen wijn ad fundum werden leeggedronken, met uitingen van ontsteltenis en respect tot gevolg. Twee bisrondes, een schijnbaar halfdronken Damien Rice op het einde van de show, huilende jongedames en een publiek dat - - met hier en daar een kritische noot - - opleefde alsof het een van de meest magische momenten van hun leven was. Om maar lukrake woorden van rondom ons te citeren. Damien Rice bewees zich een topentertainer en Gent Jazz werd een topavond rijker.

E-mailadres Afdrukken
 
Gent Jazz: Amatorski + Tindersticks + Damien Rice

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST