Banner

WERCHTER 2012: Lana del Rey

vrijdag 29 juni, De Schuur

(mvs) - 04 juli 2012

Ze kwam, ze zong, ze overwon dan toch. Dat is in het kort het verhaal van Lana del Rey op Werchter. Alle dramatische verhalen over desastreuze optredens en een geschrapte tour ten spijt, wist de Amerikaanse chanteuse te overtuigen in De Schuur.

Dit had nochtans de kroniek van een aangekondigde afgang kunnen zijn. Nadat een eerste set optredens niet veel soeps bleek, werd een geplande tour van tafel geveegd, en was het voor Lana del Rey terug naar de tekentafel. Een zet waar ze, deze keer met zwart haar, sterker uitkomt, zo blijkt. Met een strijkkwartet, een gitarist en een pianist als ruggensteun, werd alles ingezet op haar stem en de songs. En dat bleek te werken op Werchter.

Waren er twijfels over haar zang, dan zijn die te vergeten. "Born To Die" (ja, wij moesten een wei oversteken en waren net dat tikje te laat) is meteen raak. En kijk, ze heeft dan toch een zekere podiumpresence ontwikkeld. Weg is het onzekere eendje Lizzie Grant -- haar eigen naam waaronder ze het tot voor enkele jaren geleden probeerde -- dat we op YouTube zagen: als een rasechte diva stapt ze de frontstage in, om daar haar fans te begroeten.

"Born To Die" is ontroerend mooi. (mvm) duwt ons bijna zijn kippenvel in het gezicht, het is niet nodig; we hebben onze eigen portie. Vergeet dat gemelk dat ze niet kan zingen; del Rey haalt haar noten, klinkt bij momenten loepzuiver. Met "Summertime Sadness" diept ze overigens een goed nummer op uit de veel te lange tweede helft van haar debuut; in deze beatloze versie blijft het ook overeind, en de mooi aangezette strijkers geven het nummer meer cachet.

Het jazzy "Million Dollar Man" is misschien iets te veel mikken op het Nancy Sinatrasegment. Op zo'n moment is del Rey niet veel meer dan gewoon een zoveelste Las Vegasperformer. Het mag een beetje meer zijn, geef dat kind méér songs van het kaliber "Video Games". Dat ontpopt zich immers tot hét moment van Werchter 2012. Geen ander nummer is deze vier dagen immers luider, collectiever en mooier meegezongen. Een voltallige Schuur neemt het van del Rey over in het refrein en -- àf, van Meer, àf, haal die arm uit ons gezicht.

Ten afscheid volgt nog "The National Anthem", haar laatste single. Op plaat nogal afhankelijk van een stevige, diepe beat, maar hier herwerkt met onder andere een spoken wordrol voor de pianist. Ook in deze akoestische versie stáát het nummer er, altijd een aanwijzing dat het om een topsong gaat.

Is del Rey dus een topwijf? Meer dan een eendagsvlieg? Sta ons toe toch de joker in te zetten. We durven er geen geld op verwedden dat het slechts half goede Born To Die ooit met iets beters wordt overtroffen, of dat Lizzie Grant een lang leven in de showbizz is beschoren. Maar vooralsnog? Erg sterk concert, en we willen haar graag eens in een zaal zien.

E-mailadres Afdrukken