Banner

Real Estate + The War on Drugs

Vincent Van Peer - 23 februari 2012


De hipsters van Real Estate zijn zo'n beetje de communiezieltjes van de indierock: met hun afgeborstelde kapsels en flanellen hemdjes zien ze er ongeveer even rock-'n-roll uit als Buddy Holly destijds. Maar wie die laatste ook een beetje kent, weet: schijn bedriegt! Oké, de fluweelzachte melodieën die van 'Days' zo'n te koesteren meesterwerkje maakten, zijn er niet op gebrand om de pacemaker van uw bomma te testen, maar toch: hoe de gitaarlijnen elkaar liefdevol omzwachtelen, bas en drums zich schalks binnen die paringsdans wringen en uiteindelijk élk klein muzikaal elementje wondermooi op zijn plaats terechtkomt... Dat kunnen alleen Grote Muzikanten. Na hun appetijtelijke passage in Parijs, waar ze voor net iéts te veel volk speelden, was het ook gisteravond in Trix weer knalboempatat erop. De geluidsmix was af en toe niet helemaal je dat, maar dat weerhield het viertal er niet van om ons nog maar eens te betoveren, van het voorzichtige begin over een woestijnrockerig nieuw nummer tot het psychedelische slotakkoord. Laat u door hun lieve voorkomen en rustige muziek niks wijsmaken: Real Estate barst uit z'n voegen van de rock-'n-roll.

Adam Granduciel, zanger van The War on Drugs, zag er daarna zo'n beetje uit als de ongewassen oudere broer van Real Estate: het type dat hen af en toe eens goed uitkaffert omdat ze nog nooit naar Fugazi hebben geluisterd. Live ontvouwde de sound van War on Drugs zich als de classic rock-variant op Real Estates vinnige gitaarpop: rauwer, tomelozer, luider en minder binnen de lijntjes. Zelf blijven we meer fan van die eersten - hoe een lo-figroepje zo'n geweldig strak in elkaar klikkende melodieën weet te knutselen: fenomenaal! - maar het mag gezegd: War on Drugs stond ook als een huis. Met een fles whisky die tussen de groepsleden werd rondgedeeld, een mondharmonica die na elke gebruiksbeurt tegen de grond werd geflikkerd en heerlijk onverstaanbare Australische bindteksten zat de sfeer er goed in. War on Drugs' optreden werd bij momenten een héél klein beetje stuurloos, maar dat maakte het kwartet meer dan goed met puike riffs, blind samenspel en een stel beresterke songs (vooral uit het geweldige 'Slave Ambien').

U merkt dat wij enthousiast zijn, en wij kunnen u naar huis sturen met nog één goede raad: als u ooit uw pa nog eens mee naar een optreden wil nemen en My Morning Jacket speelt niet in de buurt, ga dan gerust voor Real Estate of War on Drugs. En neem ineens uw vrienden, nonkels, tantes, neven, nichten, collega's en/of jonge spruiten ook mee. Keep on rockin'!
E-mailadres Afdrukken