Banner

Panda Bear + Gang Gang Dance + Stellar OM Source

Vincent Van Peer - 29 november 2011



Op plaat deed de muziek van de Hollandse weirdesse van Stellar OM Source ons steevast denken aan de hypnotiserende soundscapes van synthmaestro Oneohtrix Point Never. Live was daar echter weinig van te merken en leunde Christelle Gualdi veel meer aan bij Daniel Lopatins ándere project: Ford & Lopatin, het retrofuturistische glamfunkspektakel van hem en Joel Ford. De eerste helft van de set werd gedragen door precies het soort bliepende geluidseffecten dat welig tiert op hun debuut 'Channel Pressure'. De very 21e-eeuwse samples uit allerlei massaconsumptiespotjes (commercials, videoclips, B-films) waren dan weer très James Ferraro, al denderde de tweede helft zelfzeker richting clubsound; eclectisch stotterende elektronica die klonk als een underground-Rustie. Geen geniale set, dat misschien niet, maar wel intelligent dansvloervoer, hartstikke fijn om te ondergaan.

Vervolgens was het de beurt aan de stuk voor stuk zo zot als een deur zijnde leden van Gang Gang Dance, een interplanetaire coalitie van enkele volksstammen uit de buurt van de gordel van Orion. De aliens hadden zich voor de gelegenheid vermomd als een multicultureel collectief multi-instrumentalisten. Wij kunnen alleen maar gokken dat ze op een of andere manier op planeet Aarde zijn gesukkeld, daar zijn begonnen met het op stampvoetende wijze aanroepen van hun goden en door een of andere verwarde labelbaas zijn aanzien voor een indieband. Afijn, wij kunnen daar alleen maar blij om zijn, want hun mix van psychedelische wereldmuziek, psychedelische elektronica en héél psychedelische, euh, psychedelica zorgt op een podium niet voor vonken, maar voor haardvuren. Op kurkdroge percussie steunende, met vlammende krautrock geïnfecteerde jams om concertzalen om te vormen tot koortsige offerandeputten die maar één ding vragen: uw ziel voor een goed feestje. De voorts volstrekt niets verrichtende, dansende indiaan kreeg u er vanavond gratis bij. In mensentaal: fenomenaal goed.

Hoofdact Panda Bear (mét Sonic 'Spacemen 3' Boom achter de knoppen, nota bene!) geraakte niet aan het niveau van Gang Gang Dance, al lag dat uitsluitend aan laatstgenoemden. Noah Lennox mag immers met een pluim gaan lopen door het onmogelijke te doen: ons nog eens te verrassen. Wij handen ons voorbereid op een aartsmoeilijke, ondoordringbare set waar experiment het codewoord was, op een rechttoe-rechtaan popspektakel met snoeiharde beats en enkele Animal Collective-hits, op één lange jam opgebouwd uit niets dan Indonesische punk, desnoods. Om maar te zeggen: wij weten dat je bij Panda Bear van niks moet uitgaan, en best gewoon ondergaat wat het ook is dat je voorgeschoteld krijgt. Dan nog hadden wij het niet zien aankomen dat Lennox zich op podium zou profileren als singer-songwriter. Het geluid stond naar AC-normen erg zacht, de sound was spaarzaam (perfect uitgekiend door mijnheer Boom) en Lennox' stem stond centraal. Een prachtige stem, overigens, die de man als een vlekkeloos, euh, gestemd instrument weet te bespelen. Er zit gospel in, Perzische wereldmuziek, en natuurlijk Brian Wilson. Zéér mooi om naar te luisteren. Als zijn optreden één ding heeft gedaan, dan is het wel ons finaal overtuigen van zijn kwaliteiten als zanger. Echt beklijven deed het dan weer (net) niet, daarvoor werd het soms een ietwat saai. Niet briljant dus. Maar ijzersterk is nog altijd, welja, heel goed hé.

Overigens: Stellar OM Source, Gang Gang Dance en Panda Bear mét Sonic Boom (!!), met geen enkele (lichte) teleurstelling; hoeft het nog gezegd dat dit dé concertavond van het jaar was?
E-mailadres Afdrukken
 
Panda Bear + Gang Gang Dance + Stellar OM Source

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST