Banner

Brian Wilson

Stavros Kelepouris - 24 september 2011


Zomer. Een mens zou op deze Belgische laagvlakten nog vergeten dat er bij dat woord ook een warmer weertje hoort. Nu de herfst zich weer opdringt, trekt de zon zich dan maar terug in een klein hoekje op het podium van de Ancienne Belgique, waar Brian Wilson en zijn tourband het kwik de hoogte in jaagden met een set die de klassiekers van George Gershwin en The Beach Boys aan mekaar reeg. U leest het goed: Gershwin. Op vraag van zijn familie kuiste Brian Wilson de indrukwekkende songbook van de Tin Pan Alley-componist uit - best een taaie opdracht, want Gershwins oeuvre is bijna onuitputtelijk en laveert vrolijk tussen opera, orkestmuziek, theaterstukken, jazz en pop. In de AB kwam hij het resultaat, een kloeke plaat van 14 titels, integraal voorstellen onder begeleiding van wat Paul McCartney ooit de beste tourband ter wereld noemde.

Vragen hoe dat klonk, is eigenlijk overbodig. Wilson begrijpt als sinds de jaren '60 als geen ander hoe je met weinig middelen een fantastische popsong schrijft, en de eigenzinnige manier waarop hij het werk van Gershwin naar zich toe trekt, bevestigde alleen maar dat een vos wel zijn haren verliest, maar niet zijn streken. We gaan niet beweren dat elk nummer een even degelijke interpretatie van de oude meester was, maar het verdient op zijn minst bewondering dat Wilson de 14 songs zo naar zijn hand zette dat het ook voortdurend spannend bleef. 'It Ain't Necessarily So' en het heerlijk swingende 'They Can't Take That Away From Me' waren wat ons betreft de hoogtepunten, maar eigenlijk was het geheel niet minder dan uitstekend.

En toen moest de echte pret nog beginnen: een negentig minuten durend salvo van Wilsonhits - daarvoor komen wij al eens onze luie stoel uit. Bandlid Jeff Fosket omschreef Brian als de schrijver van ongeveer elk nummer dat je ooit hoorde, en daar zit meer waarheid in dan je denkt. Zonder hem waren The Beach Boys zelfs nooit van de grond gekomen. Zowat iedere klassieker die ze ooit inzongen, werd door Brian Wilson op papier gezet. Sterker nog: op een dag kwam hij aandraven met een hoop teksten en arrangementen waar de band niet echt wild van was. Hij overtuigde hen om het boeltje toch maar in te spelen, waarna hij de hele zwik samengooide. Die plaat heette 'Pet Sounds'.

Om maar te zeggen: als het genie zijn duivels ontbindt, is er geen houden aan. Dat was in Brussel niet anders. California girls, chili dogs, surfplanken, veel zon, een roedel jongensstemmen en een schare eenvoudige instrumenten - daar hebt u het geheim. Weinig aan, maar u doet het de heren op het podium niet na. Het beste uit de Beach Boys-cataloog zoefde aan een indrukwekkende rotvaart voorbij. 'Dance Dance Dance', 'California Girls', 'Add Some Music To Your Day' en andere 'Surfer Girls' werden in deze set gedecimeerd tot middelmatige voorproefjes van het vijftal 'Sloop John B', 'Wouldn't It Be Nice', 'God Only Knows' ("the best song I ever wrote", aldus Wilson), 'Heroes And Villains' en 'Good Vibrations' - allevijf na elkaar, alsjeblieft.

Een kniesoor zou er nog om malen dat Brian Wilson te weinig als onbetwiste frontman uitgespeeld werd. Wij zijn daarentegen blij dat hij dat niet deed. Zijn songs schreef hij voor The Beach Boys, een band van vijf jongens waarvan niemand echt de voorman was, en zeker Brian niet. Het heeft dan ook geen enkele zin om hem nu wel als spil van de songs op te voeren. Neen, aan zulke piëdestals heeft zijn oeuvre lak. Wel een meesterzet: de band die hij rond zich verzamelde. Stuk voor stuk getalenteerde muzikanten, die spelen met een enthousiasme en een bravoure die The Beach Boys alle eer aandoen.

Ook in de bissen speelden zij alsof hun leven ervan afhing, en gekoppeld aan de rist fantastische songs die nog volgden - onder meer 'Barbara Ann', 'Help Me, Rhonda' en 'Surfin' Usa' - leverde dat een uitgeleide zonder weerga op. Op wereldklasse staat geen leeftijd, en op het vernuft van Brian Wilson staat geen maat.
E-mailadres Afdrukken
 
Brian Wilson

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST