Banner

Lokerse Feesten

Robert Plant

Gert-Jan Wijnant - 06 augustus 2011

Lokeren, 5 augustus 2011

We waren ons nog maar net aan het ergeren aan de bende middeljarige Nederlanders achter ons die ter introductie van Robert Plant aan hun echtgenotes willekeurige klanken van Led Zeppelin begonnen te kwelen, of uit de boxen knalde al het openingsnummer: ja hoor, een bijna onherkenbare versie van 'Black Dog'. De voormalige Zepfrontman was immers naar Lokeren afgezakt met zijn Band of Joy, de Britse psychedelische folkrockband waarin de jonge Plant midden de jaren zestig speelde, die vorig jaar nieuw leven werd ingeblazen met een bijna volledig nieuwe bezetting en ondertussen al een eerste (en overigens vrij geweldige) plaat vol americanacovers en traditionals uitbracht.

De charismatische zanger kwam al snel in zijn element op de tonen van 'Angel Dance' en 'House of Cards': slepend met zijn statief, shakend, klappend en heupenwiegend - een buitenstaander die Plant van op afstand bezig zag, zou hem eerder in zijn late twintiger jaren schatten dan de 62 die hij eigenlijk is. Hetzelfde geldt voor zijn stem; hij mag dan een octaaf lager zingen dan in zijn hoogdagen als blonde rockgod van de seventies en bewust de hoge klanken van 'Misty Mountain Hop' (in een langgerekte versie vol sitar) links laten liggen: weinigen slagen erin hun stembanden met zoveel bezieling en beheersing te gebruiken.

Want bezieling, dat is iets wat de hele Band of Joy on stage uitstraalde: het spelplezier droop van de gezichten van deze rasmuzikanten en zelden werd tijdens een optreden zoveel gelachen op en voor het podium. Zo trok Plant zich zonder morren terug naar de achtergrond om gitarist Buddy Miller achter de microfoon te laten plaatsnemen bij 'Somewhere Trouble Don't Go', om even later terug naar voren te treden met een indrukwekkende, bluesy harmonicasolo.

Wie dus gehoopt had op een avondje Led Zepnostalgie, werd geconfronteerd met het feit dat Robert Plant in bloedvorm is en de laatste jaren nog steeds hoogwaardig solowerk aflevert (denk maar aan 'Raising Sand' met Alison Krauss), dat heus niet altijd in de schaduw van zijn eigen geschiedenis moet staan. Toch hoorden we zeker niemand klagen toen hij de show afsloot met 2 nummers die qua stijl het best bij de Band passen: een schitterend 'Ramble On' en bis 'Gallows Pole'.

Na Morrissey was er deze vrijdag weer paardenworst op de Lokerse Feesten, maar vooral: veel Joy!
E-mailadres Afdrukken
 
Lokerse Feesten

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST