Banner

Lokerse Feesten

Morrissey

Nick Delafontaine - foto's: archief Jan Van den Bulck - 05 augustus 2011

Lokeren, 4 augustus 2011

Onder het plaveisel het moeras. En daaronder het plafond van Morrisseys apartement, goed voorzien van sanseveria's, waar het altijd motregent tegen de vaal uitziende ramen. Het was fijn om Morrissey dan toch gewoon onbevangen te zien, finaal gespeend van sensationele krantenstukken en broodjeaapverhalen, onbevangen zoals voorheen. En met schijnbaar goesting om van zichzelf af te bijten in een periode waarin dat kennelijk nodig was geworden. Morrissey had geen zin in excuses of compromissen. Evenmin in bisnummers. Maar het was een opgenaaide, felle Morrissey die we te zien kregen. Slechts een uurtje, en slechts 40 minuten echt boeiend. Maar dan ook wel 40 minuten planeet Morrissey op zijn best.

Aftrappen deed de Mancunian met 'I Want The One I Can't Have'. Het zou op veel vlakken een prelude zijn voor wat de avond zou gaan brengen. Geweeklaag, niet de meest bekende songs, zelfmedelijden, maar ook zijn arsenaal aan miskende nummers. Want ook dat lijkt een rode draad door Morrisseys bestaan de laatste jaren. Hij maakt ondertussen al twee decennia werk wars van The Smiths, en nog steeds blijven devote fans van de grootste cultband uit de tachtiger jaren afzakken naar Morrisseyoptredens om hun schouders op te halen bij elk nummer dat niet uit die tijd dateert. Andermaal poogde Moz om ze van antwoord te dienen met een greep uit zijn allerbeste solonummers. 'Alma Matters', 'You're The One For Me, Fatty', 'Everyday Is Like Sunday'. Livefavorieten als 'First Of The Gang To Die' en 'Irish Blood, English Heart'. Een moderne klassieker als 'You Have Killed Me'. En toch alweer gezeur dat 'There Is A Light' wat vlugvlug afgehaspeld wordt - is bijna altijd zo in Morrisseys sets - en dat 'This Charming Man' en 'How Soon Is Now' ontbraken. Vonden wij ook jammer, want pakweg 'I Know It's Over' komt toch wat minder over op zo'n festival. Maar Morrissey wikt en beschikt, speelt waar hij zin in heeft, en trekt zich zelden veel aan van wat deze of gene criticaster ervan zal vinden.

Niet enkel wat de keuze van Smithsnummer betreft ging dat adagium gisteren aan de Grote Kaai op. Een op het eerste gezicht schokerend nummer over Scandinavië (je moet Morrissey heten om de pech te hebben weken voor het Noorse drama net een tekst over stervende kinderen in Noord-Europa geschreven te hebben) wordt ook in deze verknipte tijden niet van de setlist geschrapt. Dat de song zich vanaf de tweede strofe opent als een wondermooi liefdesanthem is dan al aan Zij Die Altijd Snel Klaarstaan Met Een Mening voorbijgegaan. Dat hij opteerde voor een cover van Reeds 'Satellite Of Love' was aardig, maar we hebben Moz al betere covers zien uitvoeren. Tip van het huis: Bowie's 'Drive-In Saturday'.

Enkel het eind van het optreden verviel wat te veel in melancholie en drammerig gepreek met het snel afgehaspelde 'I'm Throwing My Arms Around Paris' - of viel het ons gisteren voor het eerst op dat het misschien wel een al te eendimensionaal nummer betreft, het immer matige 'Ouija Board' en een verplicht 'Meat Is Murder'. Wel fijn: de andermaal door Boz Boorer aangevuurde band kreeg de kans om even over de rooie te gaan, waar ze het eerste half uur net iets te veel eenheidsworst stond te fabriceren achter haar frontman.

Het stemde ons vooral tevreden dat Morrissey ook na een nieuwe golf overdreven controverse live nog steeds nauwelijks veranderd is. De haarlijn is wat verder teruggeweken, de wenkbrauwen kwamen ietwat bij en de wereld is nog wat verder verwijderd van Morrisseys thuisplaneet, maar een uur lang haalde de muziek het van de controverse. Het was ons inziens het enige relevante uur, maar voor wie er anders over denkt: in de Fuck Furshirts van Morrisseys band zit vast een artikel.
E-mailadres Afdrukken
 
Lokerse Feesten

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST