Banner

Holy Ghost! + Twin Shadow + Esben and the Witch

Vincent Van Peer - 23 mei 2011


We hadden deze avond al geafficheerd als een van de toppers van Les Nuits 2011, dus we wisten eigenlijk al dat het stevig ging rulen, maar het blijft leuk om van het universum bevestiging te krijgen. Het moet overigens zijn dat wij een buitengewoon positief karma hebben want alles - van het publiek over het weer tot de timetable toe - zat goed. Ook meegenomen dat de shows zelf top waren.

Eerst moesten we wel nog door de zure appel die Esben and the Witch heet heen. We weten het ondertussen wel: dikke bassen zijn hip. Of dat nu wil zeggen dat wij ze daarom ook willen horen in een opgeklopte barokgroep à la Florence + the Machine, dat is iets anders. Engelse gotiek - denk: donkerrode romantiek op z'n 'Wuthering Heights' - in de mangel met zowel My Brightest Diamond als Salem. Dát, op een flets lappendeken van postpunk- én postrockgitaren. Die van Esben zouden héél graag uitgroeien tot de nieuwe PJ Harvey, in één adem worden genoemd met de 'Murder Ballads' van Nick Cave, of toch op zijn minst eens op het hoofdpodium van Rock Werchter spelen. Hun debuut 'Violet Cries' werd echter (geheel terecht) op schouderophalen onthaald, en ons oordeel blijft genadeloos: meer dan het kleine, brave zusje van Zola Jesus zal Esben and the Witch nooit worden.

Tijd voor het echte werk dan: Twin Shadow. Ha, wat valt er eigenlijk nog over Twin Shadow te zeggen? Dat debuut 'Forget' nog steeds dieper en dieper onder onze huid blijft kruipen, misschien. Of dat zij na hun wervelende passage in de AB Club heden voor eens en voor altijd bevestigen dat zij een Grote Livegroep zijn. Of nog: dat het de beste beginnende groep van het moment is. U moest er eigenlijk gewoon bij zijn: alle energie, romantiek, hartzeer, euforie en extase die in zeemzoete zwachtels (bám! alliteratie!) rond het debuut gewikkeld waren, worden live op gierende wijze uit hun plooien geblazen, waardoor elke emotie, elk kippenvelmoment nog eens tien keer wordt uitvergroot. Of dat nu was met de grootse neerzettingen van de toppers 'When We're Dancing' en 'Castles in the Snow', of met een ons totaal onbekend nieuw nummer maakt ons geeneens uit: als er op Pukkelpop één groep is die u gezien moet hebben, laat het dan deze zijn.

Daarna was er nog Holy Ghost!, een charmant groepje uit de DFA-stal van James Murphy waar wij nu eens niet zo heel veel van verwacht hadden. Alleszins geen funky dansspektakel. Een plezierige afterparty, dat dan weer wel. Maar wat de jonge New Yorkers hier ten beste gaven, was van véél hoger niveau dan dat. De jonkies zetten hun tanden ongegeneerd in grootse seventiesrock en sappige eightiespop tegelijk. Denk aan The Fall, Kraftwerk, italodisco en Giorgio Moroder, maar ook aan Hot Chip, New Order en - spreekt voor zich - LCD Soundsystem zelve. De set won steeds aan momentum en toen ze na een uur hun biezen pakten, hadden wij ons niet één seconde verveeld. Hard, opzwepend, subtiel, catchy, en strak mét ruimte voor de onnozeliteiten die nu eenmaal eigen zijn aan jonge muzikanten: Holy Ghost! was beter dan wat het moest zijn. Op plaat is het een fijne groep, op podium een furieuze.

Niet dat wij afgelopen dagen veel zijn buitengekomen, maar wij durven toch met enige zekerheid stellen dat dit dé avond van de week was. Dank u, karma!
E-mailadres Afdrukken
 
Holy Ghost! + Twin Shadow + Esben and the Witch
Botanique, Brussel / 22 mei 201

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST