Banner

Low + Joy + Sleepingdog

Kristof Vande Velde - 22 mei 2011


Geen problemen met al te hoge decibels in de Orangerie zaterdag waar stilte en subtiliteit de norm was en je op sommige momenten je buurman kon horen ademen. En dat was niet omdat er iets schorde aan zijn longen.

Opener van dit trio van zachtheid was het voor de gelegenheid tot vijftal verheven Sleepingdog, het minimalistische project van Chantal Acda, dat sinds haar mooie laatste album 'With Our Heads in the Clouds And Our Hearts in the Fields' een duo vormt met Stars of the Lid-man Adam Wiltzie. De twee waren net terug in het land na een tournee met Low en zagen zich in Brussel versterkt met een strijkerstrio uit Leuven. Het mag geen verrassing heten dat de drie voor een duidelijke meerwaarde zorgden in de uitverkochte Orangerie, al zijn de spaarse pianoklanken van Acda en de ambient van Wiltzie op zich al tot het opwekken van een mystieke ervaring in staat. Zo was er de knappe aanzwellende elektronica in 'He Loved to See the World through His Camera' of de bezwerende pianomelodie van 'Sun Sinks In The Sea'. Soms moet Sleepingdog opletten dat het niet te klef wordt, maar dat deed geen afbreuk aan de mooie prestatie van de openingsact.

Van Joy kregen we het dan weer veel minder warm, want al waren de ideeën er vaak wel, het ontbrak veelal aan uniciteit om hun slowcore beklijvend te maken. Joy was ons helemaal onbekend en blijkt een Brussels trio bestaande uit een zanger-gitarist, zangeres-percussioniste (tot daar de Low-opstelling) en een celliste die graag de distortionpedaal indrukte. Het donkere 'Mirage' kon ons zeker bekoren en met hun samenzang wonnen ze best wat harten, maar het werd al snel te eentonig en langdradig om ons niet naar de hoofdact te doen hunkeren.

Die hoofdact, Low dus, bleek met een extra pianist alsook backing vocalist in omvang toegenomen al had de brave man meer gepast op een metalpodium. Alan Sparhawk begon de set met een noise-intro, wat ons meteen terug deed denken aan zijn tien minuten durende noise-spielerei tijdens hun laatste Pukkelpop-passage. Hiervan bleven we in Brussel gelukkig gespaard want een mooi 'Nothing but Heart' ontspon zich, gevolgd door 'Try to Sleep' en 'You See Everything', een allegaartje van laatste plaat 'C'mon' dus. Het werd al snel duidelijk dat Mimi Parkers fantastische stem alweer feilloos was, een zegen die we gedurende het gehele optreden mochten ervaren.

Toch bleven de drie openingssongs vooral aftasten, want pas vanaf 'Monkey' was het helemaal raak. Het publiek veerde op bij het wat snellere ritme en genoot van het venijn in Sparhawks stem en woorden. Met 'Silver Rider' verlengde Low het hoogtepunt en toonde het aan waartoe samenzang in staat is. Het was de aanzet van een sterke set met beter werk uit het nieuwste album, alsook rake picks uit 'The Great Destroyer', 'Drums And Guns', 'Trust' en een adembenemend 'Laserbeam' uit 'Things We Lost in the Fire'.

En dat was niet het enige hoogtepunt. Wat dacht u van de trillende stembanden van Smith in '$20', de gezwindheid van 'California', de subtiele drones in 'Majesty/Magic' of het door merg en been snijdende 'Murderer'? "Over landen waar ze juichen als ze mensen terechtstellen," kregen we als finale afsluiter 'Violent Past'. Wie zaterdag voor Caribou of Josh T. Pearson koos, heeft wat gemist.
E-mailadres Afdrukken
 
Low + Joy + Sleepingdog

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST