Banner

Animal Collective

Didier Vanoverbeke - foto's: Jan Van den Bulck - 21 mei 2011





Bla bla bla Animal collective bla bla bla beste band van het voorbije decennium bla bla bla razend ontoegankelijk. Wat? U beschuldigt mij van luiheid en het onverricht overnemen van clichés? U leest toch ook wat ik lees? Maar goed, naar het heden, want dat is wat Animal Collective belichaamt, wat ze ook doen. Perfect bewijs daarvan zou dit optreden worden, dat wisten wij allemaal al. Geen 'Fireworks', geen 'Who Could Win A Rabbit' en al zéker geen 'My Girls'. Mond open en hard doorslikken, want hier komt de nieuwe Animal Collective!

Eerst misschien iets zeggen over de formatie. Na een lange afwezigheid is Josh Dibb terug in de rangen gesloten. Hij levert zijn gekende gitaarkunstjes aan een collectief dat zo al erg bronstig weet te klinken. Wat u misschien niet wist: Deakin mag ook vocaal soleren in deze nieuwe context. Het openinsgnummer laat zien dat deze wijziging zeker geen slechte is, want met de stuwkracht van een volle band kan zijn stem wel imponeren, in tegenstelling tot het solowerk dat vorig jaar te horen was bij de shows van Panda Bear.

Wat verder opvalt, is het openlijk ritmische karakter van de meeste nieuwe songs. Ze zijn niet allemaal oorwormen, maar de percussie slaat zonder uitzondering wild om zich heen. Als rustpauzes zijn er de bekende psychedelische interludes; vervormde stemmen en mismaakte samples worden door een elektronische brei gehaald terwijl we traag maar zeker naar de volgende schietoefening worden gesleept.

Vocaal lijkt Avey Tare de touwtjes weer stevig in handen te hebben, hetgeen afgaande op zijn prestaties allesbehalve onterecht is. Van de tien nieuwe songs zong Panda Bear er slechts twee solo, al was het eerste nummer van de bisstonde wel een blijver. De melodie zal nog in lang het collectieve brein rondzweven, alsook de flarden tekst die uit het effectenmengsel kwamen opgedoken. Al bij al stond de band erg strak, al blijft het mij een verbijsterend raadsel hoe Animal Collective er na al die jaren nog steeds niet met regelmaat in slaagt een degelijke vocale mix door de luidsprekers te krijgen. Het was ook op donderdag bijvoorbeeld weer zoeken naar de samenzang bij het voor het overige schitterende 'Brothersport'.

Goed, nieuwe nummers, enig, maar wie de laatste groep songs uit de reguliere set niet als zijn favoriete moment aanduidt, is een aanrander van de waarheid. 'Did you See the Words?' was prachtig, 'Brothersport' opzwepend, de nieuwe nummers overwegend opzienbarend, maar wanneer 'We Tigers' de snuit door het struikgewas port, is al de rest bijzaak. Ook dit keer werd het nummer in een nieuw jasje gestoken, meer nog: het publiek van Les Nuits hoorde de meest gestroomlijnde 'We Tigers' ooit, met zowaar een poging tot vocale harmonie (u weet wel, zoals dat op plaat ook gebeurde), maar zonder de nodige intensiteit te vergeten. Wanneer het geschreeuw dan culmineert in de beat van 'Summertime Clothes' is er geen houden meer aan bij het Brusselse publiek. Avey Tare zingt zich nog eens schor voor ons aller vermaak en leidt de troepen dan van het veld, geruggesteund door een verdiende ovatie.

Als u met de vraag zit of de opvolger van die beste plaat sinds de Big Bang - al een geluk dat de Oude Grieken geen platen maakten - in deze set verscholen zat, dan lijkt het mij veilig te stellen dat uw interesse voorbarig is. Niet elk nummer klonk even afgewerkt (vrij logisch), sommige creaties zie ik bovendien liever snel geaborteerd. Eén ding staat echter vast: Animal Collective blijft zich in nieuwe bochten wringen, en dat moet u dan maar geruststellen. Moet, want dat is altijd hun formule geweest, wat impliceert dat het Amerikaanse kwartet nog niets aan integriteit heeft ingeboet.
E-mailadres Afdrukken
 
Animal Collective

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST