Banner

Lisa Germano + Hannah Peel

Sarah Vandoorne - 21 april 2011



In tijden van hittegolven zoals deze (al hoort u ons niet klagen), is het meer dan normaal om bekoeling te zoeken in bossen, parken, of, in dit geval, kruidentuinen. Die avond in Botanique zou Lisa Germano echter de rol op zich nemen om ons opnieuw te verwarmen met haar unieke stemgeluid en een verfijnde virtuositeit als het op piano of enig ander instrument bespelen aankomt.

Voor Germano zelf haar vocaal geweld op de wereld zou loslaten, maakte Hannah Peel nog haar opwachting. Wij waren slechts op tijd voor een liedje of vier van op haar bejubelde debuutplaat 'The Broken Wave', maar meer had de Ierse folknimf uiteindelijk niet nodig om ons te mateloos te intrigeren. Peel leek met haar lange, groene gewaad zowaar weggelopen uit een rasechte renaissance fair. Haar authentieke en bovendien bijzonder originele instrumentatiekeuze zette de betovering nog wat kracht bij. Zo zong zij onder meer het feeërieke 'Cailin Deas Cruite Na Mbo' onder begeleiding van haar typerende speeldoos, een music box uit vervlogen tijden. Hannah Peel grinnikte ongemeen liefelijk naar haar publiek, en maakte zelfs kleine buigingen zoals het een echte renaissance lady betaamt, zij het van een verlegen afstand.

Tijdens haar laatste nummer drukte zij de ietwat morbide wens uit onder een amandelboom begraven te worden. Dit testament werd kracht bijgezet door een minimalistisch gitaarspel, dat de rouwklokken reeds anticipeerde maar in feite niet geheel gepast was. Nog minder gepast waren de noten die zij uit haar keyboard toverde. Geen wonder dat het genre dat zij bekleedt soms als 'folktronica' omschreven wordt. Dit was rasechte pinball wizzard voor nimfen. De vergelijking met Alela Diane (die u al dan niet overlaatst in Humo gelezen heeft) is niet volledig op zijn plaats. De volleerde americana van Diane heeft toch nog steeds een streepje voor op de bucolische deuntjes die Peel voortbrengt. Niettemin mag zij wat ons betreft zeker een van de beloftes van het voorjaar genoemd worden. Haar stem is zoet als honing, net als haar instrumenten, en de combinatie van beide zal vast heel wat harten weten te winnen.

Na al dit jonge geweld waren wij haast vergeten dat ons evenzeer een ervaren rot in het vak te wachten stond. Lisa Germano kent u misschien nog wel van OP8, een muzikale samenwerking om lyrisch van te worden met onder meer de pioniers van Giant Sand en Calexico. De release van het eerste en enige album van OP8 dateert intussen reeds van 1997. Germano, die vooral bekend staat om haar virtuositeit als het op viool spelen aankomt maar in feite een veelvoud aan instrumenten beheerst, heeft in de tussentijd allesbehalve stilgezeten, maar hanteerde haar talenten op een tiental soloplaten. Tijdens dit concert zouden wij bijna uitsluitend nummers uit haar drie laatste werken te horen krijgen. Gewapend met slechts haar vleugelpiano en een meer doorleefde, schorre stem dan haar voorgangster, vatte zij haar concert begeesterend aan. Over 'Lullaby for a Liquid Pig' wist ze meteen te zeggen dat het niet bepaald een happy album is. 'Candy' klinkt an sich wel als een vrolijk deuntje, maar weet melancholie te verschuilen in zijn schijnbaar banale lyrics. Ook 'Wood Floors', afkomstig van op 'Slide', getuigt niet echt van enig optimisme.

Germano maakte al snel de keuze om zo veel mogelijk de nummers aaneen te spelen, zonder haar handen van de piano te heffen, om naar eigen verklaring een zekere mood te creëren. Of deze hypnotiserende gemoedstoestand ook bereikt geweest is, is maar de vraag. Misschien bracht dit juist te veel eenheid tussen de nummers, die allemaal op eenzelfde wijze bleken opgebouwd te zijn: als lange, repetitieve streams of consciousness zonder verdere structuur. Als welgekomen afwisseling voor de overdreven eenheid, wist Germano echter wel lange, interessante verhalen achter de nummers te vertellen, die haar Amerikaanse achtergrond meteen zouden verraden, mocht haar accent dat nog niet gedaan hebben. Vlak voor zij 'From a Shell' aanvatte, wist ze te vertellen dat dit nummer een ode is aan de mensen die gestorven zijn tijdens 9/11. 'To the Mighty One' gaat dan weer over het gebrek aan controle over je eigen geluk, als allusie op en herinnering aan een vriend die ten onder ging aan kanker. 'Magic Neighbour', uit haar laatste album dat diezelfde titel draagt, gaat dan weer over de tragedie van de ten dode opgeschreven katten van haar ongemeen nare buurvrouw en over hoe het kwade in de wereld zich verspreidt via dat soort harteloze mensen. Pessimisme schuilt om iedere hoek bij Lisa Germano.

"Speaking of cats," in Germano's setlist was het niet al kommer en kwel wat de klok sloeg. Ook kon er wat afgelachen worden tijdens een nummer dat zogezegd door een kat zelf geschreven is. De valse noten die we er hoorden, sloten perfect bij het geheel aan en vormden zo het meest verfrissende pianospel dat we die avond gehoord hebben. Tijdens de twee bisrondes waar het publiek om vroeg, was Lisa Germano zo vriendelijk om dat publiek zelf te laten kiezen wat ze nog zou spelen. Talloze verzoekjes weerklonken op de bühne, wat evenzeer leidde tot de ietwat genante doch charmante situatie waarin zij haast gedwongen werd om nummers die zij nooit eerder op piano uitgeprobeerd had, toch een welverdiende kans te geven. In het geval van 'Reptile' werkte deze improvisatie niet helemaal. Toch wist ze het concert klassevol af te sluiten met een bijzonder mooie versie van 'Messages from Sophia'.

Wat wij die dinsdagavond gezien hebben, waren twee compleet verschillende artiestes die elk op hun eigen manier hun stempel op de folkwereld wensen te drukken. De ene lijkt wel recht uit een sprookje afkomstig, de ander is gewoon een sprookje op zich - zij het zonder happy end. Het pessimisme van Lisa Germano woog zwaar op onze zieltjes en kon voor ondergetekende misschien niet volledig overtuigen, maar mag zeker wel als meer dan indrukwekkend bestempeld worden. Een avond in het gezelschap van Lisa Germano vergeet je niet snel.
E-mailadres Afdrukken
 
Lisa Germano + Hannah Peel

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST