Banner

Domino 2011

Battles + Dan Deacon + Oneohtrix Point Never + Factory Floor

Stavros Kelepouris - 12 april 2011

Experiment stond altijd hoog op de agenda van Domino en voor de laatste editie trok de Ancienne Belgique nog eens alle registers poen. U kon op deze webstek eerder al akte nemen van de knetterende noise van de Touch labelavond en de hypnogogic pop, witch house en postdubstep op het Brusselde podium. Ook de voorlaatse avond van het festival moest een tentamen in eigengereide muziek worden, maar een triomf over de hele lijn zat er voorwaar niet in.

Daniel Lopatins eenmansproject Oneohtrix Point Never was op papier een uitstekende openingsact. Op zijn twee recentste platen 'Rifts' en 'Returnal' schept Lopatin een gewaagd universum waar ambient en drone in het parlement zetelen en noise de Kamer voorzit. De zaal van de AB was dan ook al aardig volgelopen toen de man zich bedeesd op zijn stoeltje neervlijde en een handvol knopjes manipuleerde, en voor je het goed en wel besefte daverden je longen uit je lijf. Oneohtrix Point Never schurkte meteen heel dicht aan bij HEALTH en Fuck Buttons (de gedempte kreten van onrust leken soms gewoon samples van 'Sweet Love For Planet Earth'), maar counterde dat even vaak met een spectrum aan verstilde soundscapes - denk aan Brain Eno's 'Music For Airports' en 'The Pearl'.

Klinkt veelbelovend? Ja hoor, maar laten we u meteen uit de illusie halen: Oneohtrix Point Never geraakte zelden uit de middelmaat. De sterkste momenten waren die waarop niets ontziende drones door je strot werden geramd, maar om echt dreigend en overweldigend te zijn schipperde de set te veel tussen vernieling en opbouw. Te veel hinken op twee gedachten, te weinig afbraakrock - daarmee is alles eigenlijk gezegd.

Gelukkig was er nog de geflipte zot Dan Deacon, wiens liveshows bekend staan om de ongewone publieksparticipatie. Deacon zelf haalt zijn plaatjes dan ook liefst op het gelijkvloers door de mangel, en dat was in de AB niet anders. Na een tweetal uiterst geestige verhalen en een gezamenlijke gymnastieksessie en count-down lichtte zijn stuntelig gefabriceerde groene schedel op en ging Deacon onverbiddelijk in partymodus.

Na twee geschifte nummers vol schelle vocals gaf Dan de opdracht een open cirkel te vormen in het midden van de zaal, om daar een heuse dance contest te starten. Vier regels: "dance sassy" - "the dancers in the middle pick the next victims" - "no cowards" - "one side of the room dances like 'Jurassic Park', the other like that Tom Hanks movie 'Big'". Dat de zaal daar nog wonderwel in leek te slagen ook is voor ons een mirakel. In de rest van de set blies Deacon het dak eraf met clusterbommen als 'Woof Woof' en 'The Crystal Cat'. Slechte een eenzaat die aan het eind niet compleet tureluurs was gedanst.

Met die gevoelige stijging van temperatuur was de Ancienne Belgique klaar voor de bijna post-experimentele math rock van Battles, die sinds hun vorige passage zanger en gitarist Tyondai Braxton lieten gaan. Nu het nieuwe album 'Gloss Drop' zo goed als klaar is waren wij hartstikke benieuwd hoe die verdunde line-up zou klinken. Als we eerlijk zijn: ontstellend zwak voor een band van zo'n kaliber. Niet dat het trio slecht speelde. Integendeel, ze deden alles wat je op voorhand kon verwachten. En net daarom die teleurstelling.

Het begon nochtans aardig met de herkenbare synths uit 'Race: Out', en met de overgang naar het nieuwe 'Africastle' werden de fans al snel getrakteerd op knetterend snaarwerk, oneindige loops, ellenlange effectenmolens, kletsende drums en aanstekelijke fluittonen. Op geen enkel moment verbaasde die eigenzinnige mengelmoes, nooit ontplofte het echt. Misschien valt dat voor een deel te verklaren door de keuzes in de setlist, want we hoorden verbazingwekkend weinig materiaal van 'Mirrored'. Beter nog: het leek wel alsof de band met Braxton had afgesproken niet te teren op het oude materiaal. Zodoende kregen we geen 'Atlas', geen 'Ddiamond', maar wel een hele hoop nieuwe nummers. Die deden ons wel het beste vermoeden over het nieuwe album, want tracks als 'Ice Cream', 'Sundome', 'My Machines'en 'Futura' stonden bol van het spelplezier dat hun debuut zo degoutant aanstekelijk maakte. Toch maakte Battles geen verpletterende indruk, iets waar we op voorhand nochtans niet aan getwijfeld hadden.

De aflsuiter was weggelegd voor het Londense Factory Floor, dat synthwave en noiserock smeedt met een vettig randje Joy Division, de grove sound van Liars en de vista van These New Puritans. Eigenlijk hebben ze nog niet meer uitgebracht dan een hoopje veredelde singles, maar die kregen wel voldoende buzz mee om Factory Floor naar het centrum van hipsterland te bombarderen. Portishead boekte hen alvast voor het door hen gecureerde I'll Be Your Mirror, en nu stonden ze voor de tweede maal in zes maanden tijd (eind augustus waren ze te zien tijdens Autumn Falls) op een Brussels podium.

Eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we slechts een stuk van de set konden meepikken, aangezien het begin ervan een kwartier werd uitgesteld en wij ook nog een trein moesten halen. We geven u wel graag mee dat hetgeen we zagen, deed vermoeden dat die buzz nog niet zo onterecht was. Knisperende noise en bevlogend beats waren genoeg om de kleine AB Club - we waren intussen van zaal verwisseld - in beweging te brengen. Als u de kans krijgt ze live aan het werk te zien: doen.

E-mailadres Afdrukken
 
Domino 2011

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST