Banner

PJ Harvey

Sarah Vandoorne - 20 februari 2011


Het zal dit jaar welgeteld twintig jaar geleden zijn dat PJ Harvey haar roemrijke carrière als coryfee van de rockprinsessen begon. De weg die zij sindsdien wist af te leggen, verbaast evenzeer als dat zij een pure lust voor het oor is. Waar de piano nog langzaam het voortouw neemt op 'White Chalk', valt PJ Harvey op haar nieuwste plaat opnieuw verrassend met de deur in huis. 'Let England Shake' is een toonbeeld van donker eclecticisme: rockinslagen weven zich een baan rond de toonaangevende folk waar Polly Jean zich geliefd door maakte. Politieke thema's verwikkelen zich op de patriottisch getinte plaat, zoals de titel reeds doet vermoeden. Nieuwsgierigheid wekte de release alleszins genoeg om vol verwachtingen naar een tot de nok gevuld Koninklijk Circus af te zakken. Al is PJ's verschijning alleen in feite al voldoende reden om onze curiositeit op te wekken.

Het gebeurt niet elke dag dat men een persoonlijke rockheldin voor het eerst aan het werk kan zien. Vergeef ons aldus het kinderlijke enthousiasme bij deze bespreking, en waan u zelf op een der eerste rijen van de Brusselse concertzaal, heftig applaudisserend wanneer PJ haar entree maakt en hevig ontroert bij zowat elk woord dat ze zingt. Zoals te verwachten zet Harvey het concert in met een reeks hoogtepunten van op haar jongste plaat, te beginnen met de titeltrack. Het was echter vooral 'The Words That Maketh Murder' dat op veel bijval mocht rekenen: het niet bijster originele (aangezien eerder gehoord bij Eddie Cochran zijn 'Summertime Blues' en de bekende bewerking door The Who) doch ijzersterke zinnetje "What if I take my problem to the United Nations?" werd meegezongen als ware het een nationale hymne.

Verder zorgde ontegensprekelijk hoogtepunt van de plaat 'The Glorious Land' voor het vertier, naast bijzonder prachtige versies van 'On Battleship Hill' en 'Written on the Forehead'. Harvey bleek duidelijk in haar nopjes over haar laatste werk: haar subtiele glimlach was tijdens het zingen nauwelijks van haar gezicht af te slaan. Zo gelukzalig ze keek, zo zwijgzaam was ze ook. Een tergend vervelend "Speak to us!" werd onmiddellijk beantwoord door het kurkdroge, maar zeer geapprecieerde respons van medemuzikant Mick Harvey. Toegegeven, je hoort niet elke dag de woorden "We love you too" van een voormalige Bad Seed. Polly Jean zelf bleef echter schuchter gedurende zo goed als het gehele concert. Haar verlegenheid zorgde voor niet al te veel afwisseling of momenten van improvisatie in de tracklist, maar veel kon ons dat niet deren. PJ Harvey toonde zich een ontegensprekelijke koningin.

Harvey verblijdde haar publiek met alom bekende hits uit vervlogen tijden. Neem nu het haast tot tranen bewegende 'Angelene' en het voorlaatste bisnummer 'The River', afkomstig uit kroonjuweel 'Is This Desire?': dertien jaar oud en nog aan geen greintje overredingskracht ingeboet. 'Down by the Water', 'C'mon Billy' en beenharde afsluiter 'Meet Ze Monstra', alledrie afstammelingen van 'To Bring You My Love', werden eveneens onthaald met heel wat enthousiast gefluit. 'Big Exit' (uit 'Stories from the City, Stories from the Sea') en een korte doch wondermooie versie van 'The Devil' (het paradepaardje van 'White Chalk') verwoordden tenslotte perfect het duistere leed dat glashelder hoorbaar was in Harvey's magistrale stem. Genoeg voer om iedere fan zeer gelukkig te stemmen.

Polly Jean heeft in twintig jaar tijd niets van haar onschuldige schoonheid noch van haar excentrieke klederdracht verloren. Vraag ons niet naar wat dat potsierlijke hoofddeksel uiteindelijk moest voorstellen, maar beeldig zag ze er in elk geval uit in haar spierwit gewaad. Eenenveertig lijkt ze allerminst. Ook haar stem heeft amper onder enige 'ouderdomsverschijnselen' geleden. De zanglijnen op 'Let England Shake' zijn soms wel wat scheller dan we van haar gewend zijn, maar dat draagt enkel bij tot de melancholische sfeer waarin het album verkeert. Zingen rond een gewichtig thema als oorlog hoeft immers niet altijd even verheugd te klinken.

Polly Jean Harvey is een rockgodin in hart en nieren en mag gerust op het hoogste schavot geplaatst worden naast andere groten der aarde. Zij wist iedere ziel die het geluk had die avond in het Koninklijk Circus te verkeren met verve van zijn sokken te slaan. 'Let England Shake' is een subliem meesterwerk, een stijlbreuk vol contradicties en evenveel overweldigende schoonheid. Reserveer alvast een zeteltje op de eerste rij van Rock Werchter, want PJ Harvey's kunnen reikt verder dan de intimiteit van een voormalige circushal. Haar stemgeluid en krachtdadige nummers mogen wat mij betreft tot diep in de sterrenhemel bewonderd worden.
E-mailadres Afdrukken