Banner

Joan As Police Woman

Tom De Moor - 18 februari 2011


Terwijl de Gentse binnenstad de grootste politieke crisis der Belgen kleurrijk vierde, vergastte de Handelsbeurs de bevallige Joan Wasser - het was alsof de goden zich ermee gemoeid hadden. Een goede vijf jaar geleden kwam zij op diezelfde plaats de liefde prediken in tijden van grote schaamte om het Bushregime, deze keer hebben wij de dubieuze eer het gouvernementele schandblok rond onze nek te dragen, maar dat maakte de liefde in de zaal niet minder groot. Niet moeilijk, want met 'The Deep Field' heeft Wasser haar meest frivole release tot nog toe te promoten, wat we ook op het podium duidelijk voelden: de scherpe gitaren of verstilde pianoballades werden naar de achtergrond verdreven door sterke infusen van funk en soul.

Na al die jaren toont Wasser zich nog steeds de begeesterde frontvrouw die zich door haar eigen songs laat meedrijven alsof ze ze voor het eerst speelt, maar het nieuwe materiaal liet haar toe om opnieuw wat te gaan experimenteren. De vocoders op de microfoon waren niet meteen een toegevoegde waarde - ons eigen Monsoon is daar nog steeds pakker beter in - maar tijdens de funky nachtclubdialoog met haar podiumgenoten 'Run for Love' en het gitaarbeuken in de eindspurt van 'Nervous' voelden we een uiterst aangename frisse bries. Enkele van de spaarzaam geselecteerde oude nummers vonden hierdoor ook een tweede adem. Getuige daarvan de meest opgehitste 'Save me' ooit alsook 'Anyone', een gemakkelijk te vergeten nummer van de debuutplaat dat helemaal opleefde in de warmte van de set.

Een focus op nieuw materiaal leidt onvermijdelijk tot enkele nummers die nog zoekende zijn, wat ook bij deze het geval was. Als opener miste 'The Action Man' net dat beetje meer punch, vooral zonder de saxofoon van de albumversie. Door de epische lengte werd 'Flash' eveneens opgedraven als een paradepaardje dat zijn reputatie niet kon waarmaken: te lang, te monotoon, kortom, het bijtankmoment van de avond. Toch zorgde 'The Deep Field' voor opvallend veel voltreffers: 'Chemmie' is zijdezachte soul waarvoor het Motownlabel enkele decennia terug een moord begaan zou hebben en 'The Magic' hoort een zonsondergang op een zwoele festivaldag te begeleiden. Dat het ook bij frivoler materiaal nog eens trager mag, illustreerde 'Forever and a Year' con brio: een bloedmooie ballade die je meteen bij het nekvel pakte en gerust kon concurreren met de afsluitende publieksfavoriet 'Real Life'.

Helemaal anders dan op Sint Jacobs voerde de Handelsbeurs donderdag in een oase van zoete melodieën zijn eigen protest tegen de onrust. Dat een artieste die de Belgische podia de voorbij jaren zo frequent overspoelde nog steeds zo fris uit de hoek kan, is op zich al een overwinning. De herbronning heeft haar duidelijk deugd gedaan. Wasser speelde niet haar meest beklijvende set - daarvoor denken we nog steeds met warm gemoed terug aan de voorstelling van 'To Survive' in de Beursschouwburg - maar misschien wel haar meest natuurlijke.
E-mailadres Afdrukken