Banner

Shrinebuilder

Stijn Van Hees - 11 november 2010
De Kreun, Kortrijk, 10 november 2010

Zoals ik aanhaalde in mijn recensie van het album betekent Shrinebuilder vooral wachten. Dat was zo voor de lp en nu dus ook voor het eerste optreden. In april dubbel door m'n neus geboord omwille van die vulkaan maar nu dus toch in De Kreun en de herneming op Roadburn volgt volgend voorjaar.

Een uitgelopen vergadering op het werk en vaderlijke verantwoordelijkheid thuis verhinderden mij op tijd te komen voor het voorprogramma. Dat was Kingdom, nevenproject van AmenRa. Op basis van een vorig optreden en de recentste cd leeft het teleurgestelde vermoeden toch iets gemist te hebben maar het zij zo.

De hoofdact dan, of moet ik zeggen hoofdacts? Zouden de vier samenstellende delen van deze supergroep, met elk hun bagage, in staat zijn om als een eenheid de doem te preken? De ervaring de kunde en de onvoorwaardelijke bewondering van (voor elk een deel van) het publiek hebben ze. De synergie kan maar van op het podium bevestigd worden.

Het viertal verkoos te beginnen met het laatste nummer van de plaat, 'Science of Anger', met daarin een belangrijke rol voor de vocalen van Scott Kelly ook al omdat die van Wino er eerst helemaal niet goed uitkwamen. Een euvel dat maar moeilijk opgelost geraakte. Zijn gitaarspel en podiumprésence waren van in het begin vlekkeloos. Alleen de oergeesten weten hoe deze sjamaan van de zes snaren het klaarspeelt om gedurende een heel optreden lang zulke esoterische klanken uit zijn instrument te krijgen zonder te vergeten dat in een metalband ook riffs gespeeld moeten worden. Daarvoor kon natuurlijk ook vertrouwd worden op Scott Kelly en de ritmesectie. Laat ons die vooral hun deel van de lof niet ontzeggen. Klinkt dit op plaat vooral als een Kelly/Wino-samenwerking dan merk je live ook de wezenlijke bijdrage van Dale Crover. De Melvins-drummer ranselt zijn trommels en cymbalen aan een strak tempo maar met erg veel variatie. Hoe ver de rest ook afdrijft op hun meditatieve zielzoekende trips, Dale verzorgt een onbreekbare connectie tussen de overige spelers en de aarde. Ook Al Cisneros, de vriendelijke Hulk, is erg aanwezig met zijn imposante gestalte en ditto basgeluid. Zijn typische zangpartijen klinken live net zo veel als bezweringen als op plaat maar toch iets rauwer of was dat ook een microfooneuvel?

Alle vijf nummers van het album werden gespeeld met als uitschieters 'Solar Benediction' en 'Pyramid of the Moon'. Dat eerste zorgde voor een welgekomen ontlading na een wat zwakker intermezzo met een cover van Creedence Clearwater Revival ('Effigy') en een korter niet uitgebracht nummer, 'We let the Hell Come'. 'Pyramid...' sloot de set majestueus af. Gaandeweg schoven de drie gitaristen steeds verder naar achter op het podium naar de kit van Dale Crover toe. Zo eindigde het optreden met de vier naar elkaar gekeerd, vastgeklikt in een meeslepende jam. En zo kunnen we de startvraag beantwoorden: ja, er is sprake van synergie.

Al is dat misschien niet gedurende de hele set het geval geweest. Goed voorbeeld hiervan is misschien het instrumentale gedeelte voor 'Pyramid...'. Vooral Wino ging daar redelijk op een ego-trip met zijn gitaar en e-bow maar je merkt dat de anderen dat wel toelaten en van zodra Crover met zijn roffels de troepen tot de orde roept, schuiven we van ambient gepingel terug op naar de doom-dreun. Is dat het kenmerk van de echte "supergroep", dat ieder zijn eigenheid en karakter meebrengt en dat kan tonen binnen het kader van een nieuw bandgeluid? Shrinebuilder gaf een pakkende, meeslepende set die weliswaar niet vlekkeloos verliep maar dat was eigenlijk geen probleem. Dit optreden blijft nog lang nazinderen en dat dipje wijten we aan het feit dat de tour nog maar net begonnen was. Als je dus de kans mocht krijgen om ze binnenkort ergens anders in Europa aan het werk te zien, niet laten liggen!
E-mailadres Afdrukken