Banner

Lokerse Feesten

Babyshambles + Paul Weller + The Horrors

Tine Maesen - foto's: archief Jan Van den Bulck - 09 augustus 2010


Lokerse Feesten, Lokeren, 7 augustus 2010

Terwijl overal te lande de duiveltjes in de hel zich vrolijk maakten om hun kermisspel van regen en zon, hielden de gelegenheidsduiveltjes van de Lokerse Feesten het verbazend droog. En het publiek van de voorlaatste avond van die Lokerse Feesten was duidelijk van plan zich, met een frisse bries in het aangezicht, over te geven aan sociaal gekonkelfoes, loom hangen, pintjes en paardenworsten.

Een combinatie die perfect werkt met muzak op de achtergrond, maar eentje die nefast is voor de haast apocalyptische duisternis die The Horrors plegen mee te nemen. Faris Badwan, met de eeuwige tragische blik in de ogen en een kapsel dat vervaarlijk dicht aanleunde bij dat van Alex Turner, leek het niet te deren. Hoewel bij hem nooit een onderscheid te maken valt tussen basisgelaatsuitdrukkingen als boos of blij. De enige die echt altijd klaar staat om er een jolly good evening van te maken op het podium, is de bassist, die bij elk nummer een zwierige heupzwaai tevoorschijn wist te toveren als stond hij met The Beatles "love me do" te zingen in een 60's televisieshow.

The Horrors brachten, ondanks de rampzalig luid doorklinkende drums en bas aan het begin, in wezen een strakke set zoals het hen betaamt, met 'I only think of you', 'Three Decades', 'Scarlet Field' en aan het wild om zich heen zwiepende staartje zat ook nog eens 'Sea Within a Sea'. De van regen zwangere, donkere wolk kregen ze er op bestelling bij.

Maar het leek simpelweg niet door de eerste tien rijen mensen te dringen. Niet geheel onbegrijpelijk natuurlijk want met hun Joy Divison-sound (vergeef ons de eeuwige vergelijking, Faris) kunnen The Horros bezwaarlijk een toegankelijke en in daglicht goed gedijende band genoemd worden. Bovendien werkte de combinatie van keuvelende mensen, drammende, donkere muziek, sms'jes van de allures "I love you, bolleke" die voorbij zoefden over de sms-wall, wel heel erg surrealistisch. Laat ze de volgende keer dezelfde set meenemen en steek ze in een donker hol ergens onder het podium en je hebt een topavond.

Volgde het meest decadente voorprogramma dat Babyshambles zich in jaren zal kunnen veroorloven. Het zilvergrijze haar van Paul Weller, steevast gegoten in hetzelfde kapsel dat ook Oasis inspireerde, verscheen namelijk op het podium, klaar voor een kwieke avond. Hij was voorzien van een jonge, viriele achterban en liet zich flankeren door de oudere garde, om zichzelf als de perfect blend af te schilderen.

Na een droge begroeting volgde 'Sea Spray' uit het album '22 Dreams', om meteen in te pikken met 'Moonshine' en 'Wake up the Nation', nummers uit zijn jubelend onthaalde laatste album.

De set kabbelde rustig verder en plukte weelderig uit de jaren van The Style Council ('Shout to the Top') en The Jam ('Pretty Green', 'Push it along',...), maar Weller kon het volledige publiek pas echt in extase krijgen toen hij letterlijk verdween achter de piano om het wispelturige 'Trees' in te zetten en het bijna naadloos te laten overvloeien in het door verliefde koppels steevast gesmaakte 'You Do Something to Me'.

Weller bedankte zijn "amazing" publiek, maar zijn 50-jarige ogen leken niet verder te kunnen of willen kijken dan de PA-toren, want daar stonden heel wat mensen die het maar niet leken te begrijpen wat deze man ooit gedaan had om zo'n grootheid te worden. Allen kennen zijn naam, weinigen weten echt wat het inhoudt en werden door de degelijke, maar soms weinig inspirerende set van Weller, niet meegesleept.

De meest besproken indiefiguur van de laatste jaren liet zich tot groot jolijt van het jonge grut dat massaal getooid met hoeden was komen opdagen, gezond en wel opmerken op de Lokerse Feesten. Pete Dorhety en zijn Babyshambles lieten er geen gras over groeien en gooiden meteen 'Delivery' te grabbel.

Doherty begroette het publiek in het Duits en later op de avond mocht hij nog eens bewijzen dat hij de taal machtig is toen hij een klein meisje het podium liet ophijsen en haar vroeg "Kannst du singen?". Het arme kind kreeg een micro in haar handen geduwd, maar begreep de vraag tot zingen niet helemaal. Zelfs een "Parlez-vous français" en een poging tot het aanheffen van 'Stille nacht' mochten niet baten. Ze liet het zingen over aan Dohrety zelf die ondertussen zijn colbert had uitgedaan en rondliep in een truitje waar zelfs Right Said Fred nog jaloers van zou worden.

Naast muzikale Babyshambles-hoogtepunten, bleek Pete zelf ook gebrand te zijn om voor de nodige sfeer te zorgen. Niet alleen door zijn vaderlijke gevoelens naar boven te laten komen, maar ook door eens grondig te rochelen op een frisbee die hem toegeworpen werd om het kleinood daarna uiteraard terug het publiek in te keilen. Ook zijn gitarist werd ondersteboven op Pete's schouders gehesen en spelend en zingend legden ze een stukje af tot aan het drumstel, waar de man terug op met beide voeten op de grond werd gezet.

De champagne vloeide behoorlijk en Dorhety lanterfantte graag wat tussen de nummers door, maar met 'Down in Albion', 'Baddie's Boogie' en 'Carry on up in the Morning' op de setlist, mag er gerust al eens de tijd tot opwarmen genomen worden.

Tijdens de grande finale wisten ze 'Pipe Down' nog tussen twee Libertines songs te persen: 'What Katie Did' en 'Fuck Forever'. Hoewel The Libertines nog altijd Pete's grote liefde lijkt te zijn, heeft hij het speelplezier ook in Babyshambles hervonden. Om de rock-'n-roller in zichzelf toch nog te laten spreken, gooide hij als laatste wapenfeit nog met alle geweld zijn microfoon het publiek in. Een stuiptrekkend gebrom wuifde de heren uit.
E-mailadres Afdrukken
 
Lokerse Feesten

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST