Banner

Lokerse Feesten

Therapy? + Mötley Crüe + Golden Earring

Stijn Van Hees - 04 augustus 2010


Therapy?

De wisselvallige avond (vooral qua weer) begon met 'The Knives' van Therapy?, toepasselijk aangezien het ook de openingstrack is van hun hitalbum 'Troublegum'. En dat was ook nu weer de voornaamste bron van setlist-materiaal. We werden onder andere nog getrakteerd op erg degelijke versies van 'Stop it you're killing me', 'Unbeliever' 'Die Laughing' en uiteraard de hitsingles 'Screamager', 'Isolation' en 'Nowhere'. Dat ongeveer een uurtje na 'The Knives' de set afsloot. Dat uur vloog voorbij, want Therapy? is een band die het tempo hoog houdt en, zeker op festivals, het publiek niet voor verrassende wendingen stelt. Tenzij dan een impromptu versie van 'Singing in the Rain' is. Iedere keer dat er gevraagd werd om meer 'fucking noise' te maken, de handen in de lucht te zwieren of de regen te verwensen werden die orders massaler opgevolgd. Het plein was misschien maar half vol, de Noord-Ieren kregen het grootste gedeelte ervan wel op hun hand. Daar zaten natuurlijk ook de songs voor iets tussen. Zo was het erg aangenaam om 'Epilepsy' van 'Infernal Love' nog eens te horen naast de hitsingles, 'Stories' en 'Diane' van dat album uiteraard. Het nieuwste album 'Crooked Timber' van Therapy? kwam vorig jaar uit, de titeltrack daarvan zorgde bij mij voor kippenvel. Ik vond het al een prachtig nummer en is sinds voorbije maandag simpelweg één van mijn favoriete Therapy?-songs. Hopelijk ruilen ze dit in de toekomst op de setlist niet in voor een ander, nieuwer, nummer. 'Exiles' en 'Enjoy the struggle', beide ook van het recentste album, werden eveneens overtuigend gebracht. Zo overtuigend zelfs dat ze niet kunnen wegstoppen enthousiaster te zijn over hun nieuwe nummers dan over de 'gouwe ouwe'. Geen slecht teken natuurlijk; toont aan dat de band nog vitaal is. Oudjes op de setlist 'Teethgrinder' en 'Potato Junkie' deden wat ze moesten doen: het publiek flink opjutten, al ik heb ze toch al krachtiger gehoord.

Om samen te vatten, Therapy? Leverde een strakke, overtuigende maar redelijk voorspelbare set af. Andy Cairns en co zijn nog vitaal ondanks een paar kilootjes extra en wat problemen met de hogere noten.

Mötley Crüe

'The Crüe' is een hardrockband met heel wat kilometers op de teller en een indrukwekkende staat van dienst als het op 'extra-curriculaire' activiteiten op aan komt. Maandagavond zagen we in ieder geval een gefocuste band die nog niet aan brugpensioen toe is. De set begon met 'Kickstart my heart' maar buiten het vuurwerk maakte die song niet zo veel indruk. Het geluid was te flauw en de microfoon van de zanger nog niet afgesteld op zijn manier van zingen (halve woorden inslikkend). Het podium was wel voorzien op de ontvangst van échte hard rocksterren. Een reusachtige backdrop met wat decorstukken ervoor, pyro (en niet alleen bij de opener) en een stuk of vijf microfoons om rondzwervende bandleden te bedienen. Dan hebben we het natuurlijk vooral over zanger (en occasioneel gitarist) Vince Neal en bassist Nikki Sixx. Drummer Tommy Lee blijft uiteraard gewoon op zijn kruk achter zijn (belachelijk) grote drumstel en gitarist Mick Mars is een statische zonderling met Ozzy-allures maar hij weet verdorie wel wat hij moet doen met zijn zes snaren. Nadat het geluid wat bijgeregeld was, viel immers op hoe hard deze oude knakkers live kunnen rocken. Ze hebben een gel(i)(a)kt uiterlijk, verzorgd door designers, maar de muziek past beter bij de ruige levensstijl waarvoor ze bekend zijn. 'Live Wire', 'Saints of LA' en natuurlijk 'Shout at the Devil' werden krachtig en overtuigend gebracht. Met ondersteuning van vuurwerk en vlammenwerpers werd het Mötley Crüe-optreden al snel een boeiend spektakel. In de frontrijen waren nogal wat hevige aanhangers en aanbidsters te vinden. Die laatsten niet zelden wat dunnetjes gekleed voor de belabberde weercondities van die avond. Ze konden zich warmen aan het vuurwerk en de gedachte dat de bandleden het beste met hen voorhebben. Getuige hiervan de songs 'Rattlesnake shake', 'Too fast for love' of 'Ten seconds to love'. Is al die dubbelzinnig praat niet helemaal duidelijk? Om het optreden af te sluiten resumeerden ze het zelf even met hun grootste hit: 'Girls girls girls'.

Een geslaagd optreden was het wel, de korte adempauzes nemen we voor lief want tussenin was er genoeg spektakel te beleven. En eerlijk gezegd, we kunnen die bizarre fanbende niet helemaal ongelijk geven, The Crüe staat er nog steeds en heeft meer dan genoeg catchy en krachtige hard rocksongs geschreven om een uur of wat te boeien.

Golden Earring

Ouderdomsdekens van de avond en afsluiters waren de noorderburen van Golden Earring. Hierover gaan we bondig blijven. Na een nummer of vier zijn we immers afgedropen. Het was maandag, werkweek bovendien en het druilweer wilde echt niet mee. Dat was vervelend maar of het nu aan de band lag dan wel aan het feit dat ze de laatste waren, er ging weinig opwindends van uit. De bompa's beperkten zich grotendeels tot veilige vertolkingen van nummers die je misschien toch al iets te vaak gehoord hebt. Nu ja ik kan fout zijn, misschien kwam het later allemaal nog goed en 'Radar Love' kan je gewoon niet verknoeien, maar om daar anderhalf uur op te wachten....
E-mailadres Afdrukken
 
Lokerse Feesten

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST